"Qemal Stafa", atavizëm komunist

Një fondacion rinor me prirje të majta, që ka mbledhur të rinj modernë intelektualë-sa mirë! Por sa keq që ky fondacion mban një emër që vjen nga errësira e komunizmit: "Qemal Stafa"! Është absurde që sot në vitin 2007, pas 17 vjetësh të rrëzimit të komunizmit, t'i vihet emri i një prej liderëve më të famshëm të komunizmit, një fondacioni, që edhe sepse është i majtë, duhet të ishte po aq antikomunist, sa ç'janë të gjithë fondacionet e tjera rinore në botën perëndimore. Kjo ngjarje nuk e ka shkakun vetëm tek naiviteti, apo tek nostalgjia, apo tek dritëshkurtësia e atyre që e pagëzuan, pra të rinjtë e PS-së. Shkaqet janë më të thella, dhe përfshijnë edhe lidershipin politik në pushtet, berishizmin, e më gjerë, të gjithë shoqërinë tonë. Zgjidhja?! E shpejta, t'i ndërrohet urgjentisht emri atij fondacioni; e gjata, të ndërrojmë mendësitë tona.

Para se te vazhdojmë më tej këtë shkrim, i sigurojmë veteranët komunistë të luftës së dytë botërore, se nuk kemi gjë me ta, e respektojmë sakrificën e tyre për atdheun. Bile themi se edhe ne, mbase në atë kohë do të vepronim siç vepruan ata. Por sot arsyetohet dhe veprohet me mend e sotme, dhe jo me mend e para 70 vjetëve.

Emri "Qemal Stafa" lidhet me dy figura (simbole) historike në të njëjtin njeri. E para, pozitivja, ajo "e mira", është ajo e patriotit, ajo e luftëtarit kundër pushtuesve, e anti-fashistit, e dëshmorit për mbrojtjen e pavarësisë së atdheut, e djaloshit letrar e të talentuar e liridashës, e luftëtarit për liri e barazi sociale.

E dyta, negativja, "e keqja", është ajo e politikanit. Kemi figurën tipike të një komunisti të kohës. Ai burgoset nga shteti shqiptar, si pjesëmarrës në grupe subversive komuniste që kërkonin rrëzimin me dhunë të regjimit kushtetues. Ai ka si shembull Bashkimin Sovjetik (BS), dhe udhëheqësin të tij të lavdishëm, Stalinin. Burgosja e tij, pranimi i fajit, duke deklaruar në gjyq se "po, jam komunist", janë ngjarje të vitit 1939 (shkurt), kur tashmë komunizmi e kishte treguar praktikën e vet: dihej se në BS ishin vrarë miliona njerëz thjeshtë për bindjet e tyre politike apo ekonomike. Ndër kohë dihej edhe se BS po flirtonte me nazi-fashistët, flirt që u konkludua me paktin Molotov-Ribbentrop, më 23.8.1939, në dëm të vendeve evropiane (një javë pas paktit, plasi lufta e dytë botërore). Edhe Shqipëria u pushtua në këtë frymë miqësie sovjeto-fashiste, vetëm 4 muaj para formalizimit të atij pakti, dhe dy muaj pas gjykimit të Qemalit.

Është pikërisht në Shqipërinë e pushtuar nga fashistët, që Qemali gjen lirinë, megjithëse ishte dënuar me 6 vjet burg si komunist. Ai del menjëherë nga burgu edhe bile shkon për studime në Italinë fashiste!

Vetëm pasi nazi-fashistët u prishën me Stalinin dhe sulmuan BS-në (më shumë se pas dy vjetëve që Shqipëria lëngonte nën pushtimin fashist), atëherë Qemalit me shokë, u kujtohet për të luftuar fashistët. E nis me krijimin e një partie komuniste (dy vjet e gjysmë pasi vendi ishte i pushtuar nga fashistë, dhe vetëm rreth 4 muaj pasi u sulmua BS). Partia e tij organizohet nga dy të huaj (jugosllavë), që vinin nga një shtet që atdheut të tij, të Qemalit, i kishte grabitur gjysmën e vet, Kosovën.

Nuk ka veprimtari politike më negative sesa krijimi i asaj partie, komuniste. E keqja e saj e dukshme lehtë, ishte që për 49 vjet me radhë vrau-preu popullin shqiptar, që e frenoi ekonomikisht, dhe që e futi në kampin anti-perëndimor, anti-amerikan, anti-evropian, anti të gjithë miqve të sotëm të Shqipërisë, që janë edhe miq të PS-së, edhe të PD-së aktuale, edhe të gjithë partive parlamentare shqiptare. E keqja që nuk para shihet lehtë, është krijimi i mendësive komuniste tek shqiptarët, mentalitet i cili ka zënë vend edhe në sa e sa antikomunistë (i quajmë "antikomunistë komunistë"), dhe që vazhdon të jetë shkaku i shumë të këqijave që kemi si shoqëri aktuale. Po le të kthehemi më afër temës konkrete.

Sado mashtruese të jetë historia jonë, nuk sajon dot disidentin kundër komunizmit, nga kryetari i rinisë komuniste, Qemali. Nuk e zbut "figurën e keqe", as versioni se "Qemalin e vrau Enver Hoxha". Edhe e vërtetë të ishte, nuk ka fare të bëjë, sepse nuk është e vërtetë thënia që u pëlqen shumë vetëve: "armiku i armikut tim, është miku im". Nuk e zbut figurën e keqe politike, as veshja e tij me sofizmin: "Qemal Stafa solli në kohëra të vështira frymën e lirisë, reformimit dhe modernizmit, duke pasqyruar vlerat që politika e sotme ka nevojë"-kjo jo vetëm që nuk është e vërtetë historikisht, pra është një sajim, por as që mund të ngjante një gjë e tillë, sepse nuk mund të rrijnë bashkë komunizmi me lirinë.

Nejse, mos të zgjatemi më në detajet e figurës së Qemalit si politikan, sepse edhe sa thamë, qenë të nevojshme për mendësitë tona, sepse për shumë popuj të tjerë të botës, do të mjaftonte vetëm fakti i thjeshtë: ai ishte një nga krijuesit e përbindëshit "partia komuniste shqiptare".



Të vijmë tek e sotmja: vënia e emrit të Qemal Stafës, një fondacioni rinor. Për t'i dalë përpara çdo sofizmi, le të gjykojmë me nge, duke shtruar paraprakisht pyetjen: cila nga figurat e mësipërme është pasur parasysh në pagëzimin e fondacionit, ajo e patriotit dhe e humanistit, apo ajo e politikanit terrorist komunist? Për t'i dhënë përgjigje kësaj pyetje, duhet të shohim se cili është qëllimi i krijimit, cili do të jetë aktiviteti i fondacionit aktual "Qemal Stafa". Ja se çfarë shkruhet në një dokument të tij: "Fondacioni synon të rritë përfshirjen publike në procesin politik, duke përafruar kështu praktikat perëndimore dhe duke ndihmuar konsolidimin e demokracisë në Shqipëri [...] është thjeshtë një fondacion politik, ku çdo shqiptar mund të gjejë veten nëpërmjet pjesëmarrjes dhe përfshirjes." Pra nuk ka asnjë mëdyshje se ky është një fondacion politik, dhe nuk ka të bëjë fare me luftën kundër Italisë fashiste etj. Si i tillë, natyrisht që është zgjedhur një figurë politike për emrin e fondacionit, pra fatkeqësisht është zgjedhur pikërisht ajo figura e dytë, "Qemali si politikan", pra është zgjedhur ajo e keqja!

Ky pagëzim kalon caqet e një fondacioni rinor, përfshin të gjithë Shqipërinë. Tregon sesa e pashëruar politikisht, por edhe sa hipokrite, është shumica e shoqërisë sonë aktuale. Themi se shoqëria jonë është politikisht e sëmurë, edhe sepse ky fondacion ka marrë bekimin direkt të PS-së, edhe sepse ka drejtues të bordit të tij këshillmor, ish-sekretarin e PS-së, ish-presidentin e vendit pas rënies së komunizmit, kryetarin e Akademisë së Shkencave, të sapo "zgjedhur" në regjimin berishist, Rexhep Mejdanin. E ky, me "përkufizim" duhet të ishte antikomunist, prandaj edhe i dilte detyrë "të këshillonte" drejtuesit e fondacionit, me ngulm (deri në mospranimin e kryesimit të bordit):

"Nuk vete ky emër, të rinj të dashur, sepse e majta shqiptare ka nevojë të shkëputet krejtësisht nga trashëgimia komuniste, duke parë para drejt perëndimit. Nuk mundet të "ndihmojë modernizimin e PS-së, duke konsoliduar kanalet e komunikimit me shtetasit dhe grupet e interesuara", siç shpreheni ju, nëse niset nga shembulli i keq, shembulli i një kryekomunisti deri në vdekje. Ky emër do të na i largojë të rinjtë, do të na i largojë "shtetasit shqiptarë" nga fondacioni."

As edhe nga berishizmi nuk po ndjehet njeri, megjithëse ka uzurpuar emrin e PD-së, të partisë që rrëzoi komunizmin në 1991-92-shin. Asgjë nuk është e rastit tek ata, pra as edhe kjo heshtja e liderëve të tyre, as edhe heshtja e zëdhënësve: ata nuk lënë gjë pa kapur, por këtë herë nuk kanë komentuar fare për këtë pagëzimin skandaloz që po diskutojmë. Thuhet se në shtëpinë e të varurit, nuk përmendet litari-litari i berishizmit është fakti që shumica e udhëheqësve të tij, janë vetë sekretarë partie të Enver Hoxhës, apo të niveleve të ngjashme.

Edhe pjesa tjetër e shoqërisë shqiptare tregon se i mungon pjekuria, edhe "shoqëria civile shqiptare", edhe ata kanë preferuar heshtjen. Vetëm në kafene dëgjon diskutimet fataliste: "dihet se komunistët e kanë në dorë!"

Themi se e gjithë kjo tregon sesa hipokrite është shoqëria jonë aktuale, sepse bëhet një veprim që edhe formalisht nuk ka fare koherencë. Pikërisht sot kur Perëndimi kërkon që të dëshmojmë antikomunizmin tonë, së paku duke kujtuar krimet e komunizmit, kur të gjithë shqiptarët, duke filluar nga Kuvendi, bëjmë be e rrufe se jemi antikomunistë tashmë të bindur, po ne, po këta antikomunistë, lejojnë të pagëzohet një fondacion rinor me emrin e një kryekomunisti.

A vërtetë mendojmë se komunizmin tonë, po ua kalojmë nën hundë, ashtu pa u vënë re, miqve tanë të sotëm, atyre që po na ndihmojnë të mësojmë dhe të zbatojmë lirinë dhe demokracinë, atyre që na çliruan Kosovën, perëndimorëve?! E pra, nëse shumica jonë po i harrojmë të zezat që i ka bërë komunizmi vendit tonë, nuk i harrojnë të zezat e komunizmit, për asnjë moment, miqtë tanë, vendet e tjera, popujt e tjerë perëndimorë. Nuk i harrojnë, jo vetëm si konkluzion i doktrinave politike, por edhe sepse nuk i harrojnë të vrarët e tyre në luftërat antikomuniste, si ato të Koresë së Jugut, të Vietnamit, të Amerikës Latine etj. Nuk harron njerëzimi as gulagët rusë, as krimet e Pol Potit në Kamboxhia, as ato të Mao Ce Dunit në Kinë etj. Shqipërinë e largon nga Perëndimi, një harresë e tillë. Ne duhet të pikëllohemi për veten tonë: po bëjmë gabime të mëdha.

Ne shqiptarët, kemi nisur rrugën drejtë shoqërisë perëndimore, e cila është e papajtueshme me komunizmin. Nëse duam të ecim drejt saj, drejt pranimit në BE, duhet t'i heqim urgjent emrin fondacionit në fjalë, me hir apo me pahir. Nëse duhet vënë emri i një personaliteti, atëherë ka mjaft figura historike shqiptare, që janë shembuj të politikave të majta perëndimore, si Musine Kokalari, Gjergj Kokoshi, Skënder Muço etj.

z. Bashkim Kopliku [Gazeta Shqiptare, 23.11.2007]

Rrëzimi i berishizmit, rilindje e PD-së

Me fitoren e z. Rama në Tiranë, përfundimisht humbi berishizmi. Tani PD-ja, e djathta, ka rastin të rilindë, të spastrohet nga berishizmi. Por duhet vepruar me shpejtësi: ka shumë pak kohë: në 2007-n do të kemi zgjedhje të parakohshme: nuk zgjidhet dot një president nga ky Kuvend i paligjshëm.




E gjithë Shqipëria ishte përqendruar tek rezultatet e votimit në Tiranë: votohej formalisht në mes Ramës dhe Olldashit, por në fakt votohej në mes berishizmit dhe antiberishizmit. Zoti Rama ka marrë votat e një fronti anti-berishist, ku përfshihen edhe votat e shumë të djathtëve që nuk duronin degjenerimin e PD-së në një parti të ekstremit të majtë. Në këto zgjedhje, ka fituar Shqipëria.

Berishizmi përfaqëson autoritarizmin, përfaqëson diktatin e një personi mbi të gjithë partinë, nëpërmjet shtypjes së mendimit të lirë, nëpërmjet heqjes së votimit të lirë. Por atij nuk i mjafton vetëm PD-ja. Berishizmi u sul të gllabëronte edhe të gjithë Shqipërinë: provoi me zjarr në 1997, por dështoi; mashtroi më 3 korrik 2005, dhe arriti të marrë 53% deputetë, kur kishte marrë vetëm 41% të votave. Por fatmirësisht, ky sulm i berishizmit u thye rëndë më 18 shkurt 2007. Berishizmi është një fenomen politik i ekstremit të majtë. Majtizmi i tij ekstrem shihet thjeshtë, duke grupuar qëndrimet e tij, në tri ndarje. E para, goditja e tregut të lirë, me vendosjen e çmimeve shtetërore shumë të ulëta (jo të tregut), për legalizimin e tokave të grabitura nga informalët, duke shkatërruar jo vetëm tregun e tokës, por edhe duke hequr bazën ekonomike të kompensimit të drejtë të ish-pronarëve të tokës. E dyta, përqendrim i pushtetit në qendër, duke luftuar çdo tendencë decentralizimi dhe kalimi të pushtetit në bashkitë dhe komunat: ndërhyrjet brutale në punët e Bashkive, sidomos të asaj të Tiranës, ku u shkatërruan disa milionë dollarë; apo zvarritjet për të kaluar policinë e ndërtimit në varësi të bashkive. E treta, etatizmi, i shprehur në mbajtjen në dorë të shtetit, të aktiviteteve ekonomike, pra mosprivatizimi i telekomit, i KESH, i ujësjellës-kanalizimeve, i dhjetëra ndërmarrjeve (bazave) tregtare, si dhe në moslejimin e zgjerimit të aktiviteteve private në shëndetësi (spitale, etj.), në shërbimet portuale etj. Në të tria këto, berishizmi është më majtas se PS-ja, duke konkurruar me partinë komuniste. E djathta moderne duhet të zërë në politikën shqiptare, vendin që kishte në fillim të viteve ’90. Edhe një herë po jepet mundësia e kthimit të PD-së, në vendin e saj të lindjes, në një parti të qendrës së djathtë. Natyrisht që një kthim në origjinë, për një parti të zaptuar nga oktapodi berishist, nuk është një gjë e lehtë, por ky proces është lehtësuar shumë tani, pas votës së popullit më 18 shkurt. Ky spastrim i PD-së nga berishizmi, nuk duhet që të lihet për t’u bërë nga lart poshtë, sepse lart, berishizmi, si dikur enverizmi, është kujdesur të vendosë një klikë ushtarësh të bindur të diktatorit. Kthimi i PD-së në origjinë, mund të bëhet vetëm me angazhim e të gjithë të djathtëve, nga poshtë lart. E para, ky kthim duhet të fillojë nga degët e partisë, e pikërisht nga degët ku ka humbur PD-ja aktuale, si p.sh. dega e PD-së në Tiranë: janë ata që kanë humbur që janë tashmë pa eufori dhe të pa babëzitur nga pushteti. E dyta, në këtë proces është shumë i nevojshëm kontributi i deputetëve, apo funksionarëve të tjerë të PD-së, që janë njerëz të lirë, e që pranojnë të rrezikojnë kolltukët e tyre, në favor të pastrimit të PD-së. E treta, tek PD-ja duhet të afrohen të rinjtë liberalë të djathtë, ata që janë shkolluar këto 16 vjet në shkollat perëndimore, e që sorollaten të pabashkuar, në erërat e politikës çoroditëse të berishizmit. E katërta, duhet t’i ribashkohen PD-së të larguarit, ata që u larguan sepse nuk pranuan të bashkëjetojnë me berishizmin në PD; të gjithë, që ata të goditjeve të para berishiste të vitit 92, ata të larguarit me shkatërrimin e vendit në 1996-97, e deri tek ata të larguarit nga pisllëqet e emërimeve berishiste nepotike të këtij një viti e gjysmë të qenies në pushtet. Berishizmi nuk i hiqet PD-së me “kërkesa dorëheqje të z.Berisha”; jo, ai hiqet me rrëzimin e tij e të klikës së tij, me votën e lirë brenda PD-së që vetëpastrohet. Nëse PD-ja nuk është e aftë të bëjë spastrimin e saj, atëherë e djathta duhet të shohë urgjentisht krijimin e një force të tretë jashtë PD-së, të shkëputet e gjitha nga PD-ja, duke e lënë vetëm berishizmin, gjë që përfundimisht do ta hidhte në harresë dhe në dënim historik, siç është hedhur Partia e Punës, enverizmi.

Rrëzimi i berishizmit, rilindje e PD-së

Me fitoren e z. Rama në Tiranë, përfundimisht humbi berishizmi. Tani PD-ja, e djathta, ka rastin të rilindë, të spastrohet nga berishizmi. Por duhet vepruar me shpejtësi: ka shumë pak kohë: në 2007-n do të kemi zgjedhje të parakohshme: nuk zgjidhet dot një president nga ky Kuvend i paligjshëm.

E gjithë Shqipëria ishte përqendruar tek rezultatet e votimit në Tiranë: votohej formalisht në mes Ramës dhe Olldashit, por në fakt votohej në mes berishizmit dhe antiberishizmit. Zoti Rama ka marrë votat e një fronti anti-berishist, ku përfshihen edhe votat e shumë të djathtëve që nuk duronin degjenerimin e PD-së në një parti të ekstremit të majtë. Në këto zgjedhje, ka fituar Shqipëria.

Berishizmi përfaqëson autoritarizmin, përfaqëson diktatin e një personi mbi të gjithë partinë, nëpërmjet shtypjes së mendimit të lirë, nëpërmjet heqjes së votimit të lirë. Por atij nuk i mjafton vetëm PD-ja. Berishizmi u sul të gllabëronte edhe të gjithë Shqipërinë: provoi me zjarr në 1997, por dështoi; mashtroi më 3 korrik 2005, dhe arriti të marrë 53% deputetë, kur kishte marrë vetëm 41% të votave. Por fatmirësisht, ky sulm i berishizmit u thye rëndë më 18 shkurt 2007.

Berishizmi është një fenomen politik i ekstremit të majtë. Majtizmi i tij ekstrem shihet thjeshtë, duke grupuar qëndrimet e tij, në tri ndarje. E para, goditja e tregut të lirë, me vendosjen e çmimeve shtetërore shumë të ulëta (jo të tregut), për legalizimin e tokave të grabitura nga informalët, duke shkatërruar jo vetëm tregun e tokës, por edhe duke hequr bazën ekonomike të kompensimit të drejtë të ish-pronarëve të tokës. E dyta, përqendrim i pushtetit në qendër, duke luftuar çdo tendencë decentralizimi dhe kalimi të pushtetit në bashkitë dhe komunat: ndërhyrjet brutale në punët e Bashkive, sidomos të asaj të Tiranës, ku u shkatërruan disa milionë dollarë; apo zvarritjet për të kaluar policinë e ndërtimit në varësi të bashkive. E treta, etatizmi, i shprehur në mbajtjen në dorë të shtetit, të aktiviteteve ekonomike, pra mosprivatizimi i telekomit, i KESH, i ujësjellës-kanalizime ve, i dhjetëra ndërmarrjeve (bazave) tregtare, si dhe në moslejimin e zgjerimit të aktiviteteve private në shëndetësi (spitale, etj.), në shërbimet portuale etj. Në të tria këto, berishizmi është më majtas se PS-ja, duke konkurruar me partinë komuniste.

E djathta moderne duhet të zërë në politikën shqiptare, vendin që kishte në fillim të viteve ’90. Edhe një herë po jepet mundësia e kthimit të PD-së, në vendin e saj të lindjes, në një parti të qendrës së djathtë. Natyrisht që një kthim në origjinë, për një parti të zaptuar nga oktapodi berishist, nuk është një gjë e lehtë, por ky proces është lehtësuar shumë tani, pas votës së popullit më 18 shkurt. Ky spastrim i PD-së nga berishizmi, nuk duhet që të lihet për t’u bërë nga lart poshtë, sepse lart, berishizmi, si dikur enverizmi, është kujdesur të vendosë një klikë ushtarësh të bindur të diktatorit. Kthimi i PD-së në origjinë, mund të bëhet vetëm me angazhim e të gjithë të djathtëve, nga poshtë lart. E para, ky kthim duhet të fillojë nga degët e partisë, e pikërisht nga degët ku ka humbur PD-ja aktuale, si p.sh. dega e PD-së në Tiranë: janë ata që kanë humbur që janë tashmë pa eufori dhe të pa babëzitur nga pushteti. E dyta, në këtë proces është shumë i nevojshëm kontributi i deputetëve, apo funksionarëve të tjerë të PD-së, që janë njerëz të lirë, e që pranojnë të rrezikojnë kolltukët e tyre, në favor të pastrimit të PD-së. E treta, tek PD-ja duhet të afrohen të rinjtë liberalë të djathtë, ata që janë shkolluar këto 16 vjet në shkollat perëndimore, e që sorollaten të pabashkuar, në erërat e politikës çoroditëse të berishizmit. E katërta, duhet t’i ribashkohen PD-së të larguarit, ata që u larguan sepse nuk pranuan të bashkëjetojnë me berishizmin në PD; të gjithë, që ata të goditjeve të para berishiste të vitit 92, ata të larguarit me shkatërrimin e vendit në 1996-97, e deri tek ata të larguarit nga pisllëqet e emërimeve berishiste nepotike të këtij një viti e gjysmë të qenies në pushtet. Berishizmi nuk i hiqet PD-së me “kërkesa dorëheqje të z.Berisha”; jo, ai hiqet me rrëzimin e tij e të klikës së tij, me votën e lirë brenda PD-së që vetëpastrohet.

Nëse PD-ja nuk është e aftë të bëjë spastrimin e saj, atëherë e djathta duhet të shohë urgjentisht krijimin e një force të tretë jashtë PD-së, të shkëputet e gjitha nga PD-ja, duke e lënë vetëm berishizmin, gjë që përfundimisht do ta hidhte në harresë dhe në dënim historik, siç është hedhur Partia e Punës, enverizmi.



Bashkim Kopliku

19.02.2007

Berishizmi do të blejë edhe komunistët

U ble LZHK-ja, e fundit e djathtë që nuk kishte rënë nën thundrën e berishizmit
(PD-së aktuale). Nga e majta ka mbetur për t’u blerë edhe partia Komuniste e
Shqipërisë, pasi u ble z. Xhuveli. Me përfundimin e këtij transaksioni, mbaron
monopolizimi (oligolipolizimi, do të thonin manjakët e saktësisë) i politikës
shqiptare aktuale. Ne themi se komunistët, që akoma janë të paangazhuar ndër
pakte, do t’i blejë berishizmi, duke u nisur nga ngjashmëritë e doktrinave, por
edhe e prejardhjes së liderëve të tyre aktualë.

z.Bashkim Kopliku

Doktrina
Si doktrinë, berishizmi u ka premtuar t’u falë tokat pushtuesve antiligjorë. Po
të njëjtën gjë premton edhe komunizmi: pasuri e përbashkët, t’u merret të
pasurve, e t’u jepet të varfërve. Berishizmi nuk do t’u japë gjë, në fund të
fundit, pushtuesve të tokës: vetëm do t’i mbajë me rrena, sa t’u marrë votat në
disa fushata zgjedhore. Po kështu, edhe komunizmi u premton njerëzve “lugën e
floririt”, gjithë të mirat e botës, e pastaj, kur merr pushtetin, u jep
mjerimin, tallonin, urinë, tmerret.

Doktrina e PS-së e kompani, është më larg komunizmit, sesa ajo e berishizmit.
P.sh., PS-istët iu mbajtën principeve të ekonomisë së tregut: nuk ua falën tokën
grabitësve të saj. Ata edhe me privatizimin, edhe me demokracinë e brendshme të
partisë, qoftë dhe formale, janë më larg komunizmit sesa berishizmit që është
njësoj si enverizmi.

Prejardhja
Por edhe nga prejardhja, është më afër me komunizmin berishizmi, sesa PS-istët.
Prejardhja ka shumë rëndësi, sepse ne shqipot jemi klanor, apo tribal, siç kanë
filluar të thonë tani, sipas frankofilëve. Berishistët, së paku ata që janë
liderë apo qeveritarë, janë, shumë syresh, ish-komunistë të nivelit të lartë, si
sekretarë të partisë së institucioneve, apo nëndrejtorë të instituteve më
kryesore të komunizmit etj.. Në këto kushte, i bien të jenë më larg prejardhjes
komuniste liderët e PS-së sesa berishistët, sepse ata të PS-së, përveç njërit,
nuk kanë qenë vetë as anëtarë të partisë së punës, e jo më sekretarë partie.


Pazarllëqet
Komunizmi i duhet berishizmit, sepse ata marrin tani nja “0,26%” të votave të
shqiptarëve, të atyre që janë nostalgjikë të Enverit. Berishizmi është i
babëzitur mbas pushtetit, dhe edhe për aq pak vota nuk ka skrupull t’i thotë
derrit dajë.

Kurse LZHK-në, berishistët e blenë jo për votat që do t’u sjell ajo në vath, nën
thundrën e tyre, sepse tani pas shitjes së saj, ajo vdiq përfundimisht, votat e
saj janë praktikisht zero. Berishistët e blenë LZHK-në, siç blenë përpara të
birin e mbretit Zog, me një hesap si vijon: po t’i linin të pavarur, ata mund të
mblidhnin shumë vota, mbase mbi 20% (po mos të arrinin t’u vidhnin votat, PD-ja
e PS-ja, si më 3 korrik 2005), e bëheshin parti vendimtare në aleancat, u
rritesh vlera ngaqë shumë të djathtë do të jepnin votën e tyre për ta, për
LZHK-në dhe për pasardhësit e mbretit Zog. Pra berishizmit i dilte më me
leverdi t’u hidhte nga një copë, si ndonjë nënkryetar bashkie, apo ndonjë vilë e
ndonjë truall—fundja se mos nxirrte gjë nga xhepi i tij.

Në pamje të parë, duket sikur blerje-shitjet e ndodhura, kanë forcuar
berishistët.

Forca e tretë
Por dardha e ka bishtin mbrapa: berishizmin me të gjithë “pseudo të djathtët”
rreth tij, po i mbyt zullumi i vet, po demaskohen përfundimisht, duke afruar
ardhjen e forcës së tretë. Kësaj herë është krijuar një boshllëk i plotë për të
djathtën: të djathtët nuk kanë ku hedhin votën, as duke bërë kompromiset më të
skajshme me bindjet e tyre doktrinore. Ky boshllëk krijon një trysni negative
(thithje) aq të madhe, saqë do të mbushet, se s’bën, me krijimin e asaj forcës
së tretë, të djathtës së vërtetë shqiptare.


Bashkim Kopliku
9.12.2006