Ja se si fitonin 200 milionë euro nga biznesi i Gërdecit Delijorgji & Co

Afera e Gërdecit dhe afera e armëve janë megaskandalet e qeverisjes gangstere të Sali Berishës. Tashmë shteti shqiptar brenda këtyre ditëve vërtetoi katërcipërisht përpara shqiptarëve fytyrën e saj të vërtetë korruptive.

Familja Mafioze "Berisha"

Kryeministri i vendit, Sali Berisha, nëse në vitet 1992-1997 performoi para shqiptarëve një virtyt, atë të ndershmërisë, mesa duket u deshën pak ditë për të rrëzuar mitin e ndershmërisë, duke stigmatizuar si figurën më të korruptuar, mundet edhe në kontinent. U bë ditë që shqiptarët kanë dëgjuar ditë pas dite afera me Berishë, afera me Medi,afera me Delijorgjë, afera me Pinarë, afera me tregti armësh dhe afera me jetë njerëzish. Por një fakt është duke u ekspozuar lakuriq para shqiptarëve: Fakti që qeveritarët shqiptarë janë gangsterët, trafikantët dhe njerëzit më të paskrupullt në rruzullin tokësor. Padyshim që shumë prej tyre ndihen keq para konstatimeve të tilla dhe shpeshherë i përkufizojnë si shkelje etike, por e vërteta të detyron ti deklarosh me modesti të tilla përkufizime. Padashur shikojmë që djali i doktorit na takohet pa dashje me një biznesmen që qenka i përzierë në afera armësh. Dje Kosta Trebicka nxori një tjetër detaj, është takuar me Shkëlzenin në makinën e tij. Lindin pyetjet, çfarë do djali i kryeministrit të vendit në makinën e biznesmenit Trebicka? Kush është ky baba që lejon të birin të bëjë bisedime të fshehta për punët e shtetit shqiptar? Çfarë tagre ka Shkëlzeni i Saliut për të biseduar me njerëzit? Çfarë fshihet pas kësaj bisede dhe pse duhet të sqarojë njerëzit dhe biznesmenët i biri i Berishës kur nuk ka asnjë funksion shtetëror? A mos vallë ky njeri është i implikuar vetë në këto afera? A mos vallë përfiton nga milionat e eurove të trafikut të armëve? Deri tani kemi vetëm përgënjeshtrime që Shkëlzen Berisha nuk e ka takuar Delijorgjin. Nëse del ndonjë fakt që vërteton të kundërtën a do e përgënjeshtrojë kryeministri ynë Sali Berisha? Padashur shikojmë që kemi një kryeministër që gënjen dhe del blof brenda disa ditësh me mashtrimet e tij. Brenda pak ditësh shikojmë se kupola shtetërore shqiptare qenka kupolë mafioze. Megjithëse tashmë ka plasur ky skandal, shikojmë se mazhoranca shqiptare paska qenë e implikuar në trafiqe dhe krime, duke kërkuar që këtë implikim ta mbulojë nëpërmjet skemave të tjera korruptive, duke u munduar të fshehë faktet që të çojnë në këtë megaskandal korruptiv. Nëse deri dje mazhoranca u mundua nëpërmjet blofeve të hiqte dyshimet e implikimit të saj në këtë aferë, tani kjo mazhorancë po bën përpjekjet maksimale ta minimizojë implikimin e qeveritarëve dhe familjarëve të qeveritarëve në këtë implikim. Kur themi mazhoranca, nënkuptohet me të gjitha institucionet shqiptare duke filluar që nga organet e hetimit të cilat përfaqësohen nga kryeprokurorja Ina Rama dhe duke implikuar këtu kryeparlamentaren Topalli, presidentin Topi, kryetarin e kontrollit të Shtetit Çeku, duke vazhduar me doganat dhe mbyllur me ministrinë e Mbrojtjes. Të gjithë në unison duan së bashku të manipulojnë provat, të bllokojnë parlamentin, të bllokojnë mediat, me qëllimin e vetëm: kjo tragjedi të shuhet dhe ky trafik të katandiset në një hetim të rëndomtë dhe të përfundojë me pafajësi dhe pakujdesi.
Afera e skrapit dhe implikimi i kryeministrit Berisha
Përsa i përket hetimit të Gërdecit dhe të trafikut të armëve mesa duket tashmë qeveria kërkon të manipulojë të gjithë dokumentacionin që e implikon në këtë skandal. Nëse deri tani janë zbardhur dy kontrata për demolimin e fishekëve, në mënyrë të qëllimshme po lihet pa zbardhur se ç’ndodhte me materialin bazë që ngelej dhe përdorej për skrap. Në Gërdec demoloheshin mijëra ton municione që kishin vlera të jashtëzakonshme monetare. Në mënyrë të qëllimshme ministria e Mbrojtjes dhe qeveria nuk ka zbardhur kontratën me AlbDemil. Kontratë e cila konsistonte në shitjen e skarpit. Siç mësohet nga burime brenda ministrisë së Mbrojtjes sasia prej njëmijë fishekësh i jepej Delijrgjit me vlerën 2.2 USD ose e konvertuar në lekë e barabartë me 160 lekë. Pesha specifike e 1000 fishekëve shkonte rreth 16 kilogram. Vlera në bursë e materialeve me ngjyrë shkonte në rreth 5-7 euro kilogrami. Nga shitja e 1000 fishekëve, Delijorgji merrte rreth 80-90 euro për 1000 fishekë. Kontrata e parë midis Albdemil dhe Ministria e Mbrojtjes përfshinte 100 milionë fishekë, ose një milion arka. Duke llogaritur se për një arkë në mënyrë aproksimative fitimi shkon në 90 milionë euro për kompaninë e Delijorgjit. Këtu nuk kemi llogaritur fishekët 12.7 të cilët ishin 20 milionë copë në llogari të Delijorgjit dhe fishekët 14.5 të cilët ishin 20 milionë copë. Të gjithë këto fishekë u demoluan për një vit nga kompania e Delijorgjit i cili përfitoi para edhe nga demolimi për të cilën paguante shteti shqiptar 1.611.200 usd. Pra duket qartë që kjo kontratë diskriminuese për shtetin është dhënë në mënyrë të qëllimshme për Delijorgjin me një çmim të barabartë me një bukë me çmimet e ngritura nga klika e Berishës. Ndërkohë që përsa i përket predhave 100 mm, të cilat në përmbajtjen e tyre kishin tetë kilogram material me ngjyrë dhe 15 kilogram çelik special, Ministria e Mbrojtjes ja faturonte Albdemil për vleftën 4.2 usd ose e konvertuar në 340 lekë. Në të gjithë këtë aferë skandaloze duket se këto fishekë nuk ishin mall për tu hedhur, por përbënin një pasuri të çmuar kombëtare. Vetëm nga të dy kontratat, kjo aferë përfshinte vlera që cilat i kalonin 200 milonë eurot. Pra po të vërejmë me vëmendje, e gjithë kjo aferë është ndërtuar nëpërmjet një skeme e cila sillte fitime marramendëse për pushtetarët shqiptarë. Gjithë kjo aferë skandaloze dhe përfshirja e një biznesi kaq fitimprurës nuk ka shpëtuar nga vëmendja e Berishës. Fakti që baxhanaku i tij numëronte sasinë e arkave që dilnin nga Gërdeci në drejtim të kompanive greke të shkrirjes të skrapit, tregon qartë se kryeministri i vendit ishte i mirëinformuar dhe i mirëpaguar në këtë biznes. Detyra e Berishës dhe e strukturave që ai ka në varësi është që të mbajnë opinionin publik sa më larg biznesit të sipërpërmendur. Tashmë nuk mund të dalë në skenë as kontrata e Delijorgjit me MEICO, për çmimet dhe sasinë e skrapit të eksportuar, por ndërkohë edhe drejtori i Doganave, Dervishi, nuk ka ndërmend të publikojë asnjë të dhënë rreth eksporteve të bëra nga kompania e Delijorgjit. Të gjithë në unison duan të shpëtojnë Sali Berishën nga përfshirja në këtë skandal monstruoz dhe kriminal. Në shërbim të mbjelljes të errësirës informative është vënë e gjithë makina shtetërore shqiptare. Në mënyrë të hapur janë hedhur në pararojë skalionet kamikaze të Sali Berishës, duke filluar siç thamë më lart nga Kryeprokurorja Rama, e cila nuk ka ndërmend të zbardhë implikimin e kryeministrit por të mbulojë atë, si dhe të gjithë deputetët e mazhorancës me në krye Topallin, Bejën e shumë të tjerë. Makineria shtetërore po funksionon në unison për të nxjerrë sa më të pastër dhe të larë Sali Berishën nga një aferë që nuk e shpëton as kthimi i orës mbrapsht. Tashmë për këtë qeveri e ka dhënë verdiktin vetë korrupsioni i saj. Nëse kryeprokurorja Rama mendon të hyjë në historinë e akuzës shqiptare me qëllimin e sakrifikimit të saj për të shpëtuar Sali Berishën, ky do të jetë dhe fundi i turpshëm i karrierës së saj të sapofilluar. Nga kjo aferë nuk e shpëton dot Sali Berishën asnjë kryeprokuror dhe gjykatës. Për Berishën e vetmja rrugë është të japë dorëheqjen, për të mos diskretituar të djathtën shqiptare, të cilën e ka shndërruar në një formacion ekstremist të majtë ashtu siç është edhe vetë ai.

Deja vu enverhoxhiane e Mbledhjes së Bukureshtit për Berishën

Nga Kastriot Myftaraj - Kur në qershor të vitit 1960 bëhej Mbledhja e Bukureshtit, e partive komuniste, që në mitologjinë politike enveriane konsiderohej si një nga pikat kryesore të luftës së PPSH kundër revizionizmit, kryeministri Sali Berisha ishte një djalë 16 vjeçar, që tregohej shumë i zellshëm në mbledhjet e rinisë, me premisa të qarta për t’ u bërë një komunist i devotshëm. Në Mbledhjen e Bukureshtit të vitit 1960, Enver Hoxha nuk shkoi vetë, se trembej se mos e eliminonin, ashtu siç kishin bërë sovjetikët edhe me liderë të tjerë të vendeve komuniste,të cilët kishin vdekur në raste të tilla nga sëmundje të papritura, ose ishin çuar për kurim të detyruar në Bashkimin Sovjetik, ku kishin qëndruar derisa kishin vdekur, në ndonjë qytet të humbur, si diktatori hungarez, Rakoshi. Enver Hoxha çoi në Bukuresht Hysni Kapon, pasi donte të sigurohej për qëllimet e sovjetikëve, pra nëse këta donin të hiqnin qafe Enver Hoxhën dhe të mbanin Shqipërinë pa të, siç kishin me vendet e tjera komuniste, ku kishin larguar diktatorët stalinistë, apo donin të braktisnin Shqipërinë, për shkak të pazareve me amerikanët, por duke mbetur Shqipëria komuniste, në ç’ rast u interesonte mbetja e Enver Hoxhës në pushtet. Në Mbledhjen e Bukureshtit Enver Hoxha u sigurua se ishte fjala për të dytën, pra se sovjetikët do të braktisnin Shqipërinë, për shkak të pazareve të tyre me amerikanët, por donin që ajo të mbetej komuniste, çka i interesonte dhe Enver Hoxhës, se sovjetikët nuk kishin ku gjenin njeri më të mirë se ai për ta mbajtur Shqipërinë zyrtarisht të prishur me Bashkimin Sovjetik, por edhe komuniste dhe të ndarë nga Perëndimi. Pasi Enver Hoxha siguroi në Bukuresht, në qershor 1960, atë që donte, ai mund të shkonte i qetë në Moskë, në nëntor të atij viti për të luajtur komedinë e prishjes me Hrushovin, në mënyrë që edhe ky të siguronte një alibi tek të vetët për braktisjen e Shqipërisë. Në Mbledhjen e Bukureshtit në 1960, Shqipëria faktikisht u shkëput nga Bashkimi Sovjetik dhe Traktati i Varshavës, jo me dëshirën e Enver Hoxhës, por të sovjetikëve. Kjo kuptohet nga fakti se, edhe pse Bashkimi Sovjetik i preu marrëdhëniet diplomatike me Shqipërinë në 1961, Shqipëria doli nga Traktati i Varshavës (aleanca ushtarake lindore, ekuivalenti i NATO). Në ditët e sotme, në Shqipëri, po flitet përsëri për një tjetër Mbledhje të Bukureshtit, që këtë herë është takimi i nivelit të lartë i NATO, ku Shqipëria shpresohet të marrë ftesën për t’ iu bashkuar aleancës atlantike. Në prag të kësaj mbledhjeje në Bukuresht, pozita e kryeministrit Berisha është një deja vu e asaj të Enver Hoxhës në prag të Mbledhjes së Bukureshtit në 1960. Pozita politike e kryeministrit Berisha është shumë e tronditur për shkak të ngjarjes së Gërdecit. Megjithatë, Berisha po shkon edhe vetë në Bukuresht së bashku me “Hysni Kapon” e vet (Bamir Topin). Berishën, në Bukuresht, në takimet që do të ketë, mund ta presë kërkesa për dorëheqje, ashtu siç dyshonte Enver Hoxha se do t’ i ndodhte në Bukuresht, në 1960. Në vend të anëtarësimit në NATO, Shqipëria mund ta dalë nga Mbledhja e Bukureshtit pa qeverinë ekzistuese. Mbledhja e Bukureshtit e vitit 1960 ndryshoi orientimin gjeopolitik të Shqipërisë, jo për meritë të Enver Hoxhës. Mbledhja e Bukureshtit e vitit 2008 është pritur që të formalizojë orientimin e ri gjeopolitik të Shqipërisë, duke u anëtarësuar Shqipëria në NATO. Kryeministri Berisha gjithë këto ditë ka thënë se tragjedia e Gërdecit po kërkohet të përdoret për të penguar anëtarësimin e Shqipërisë në NATO. Por kryeministri Berisha duhet ta kishte ditur se ata që nuk e duan anëtarësimin e Shqipërisë në NATO, si brenda dhe jashtë vendit, do të kërkonin të përdornin pikat e dobëta të vendit për të krijuar situata që do të dëmtonin imazhin e vendit në prag të takimit të NATO. Prandaj qeveria “Berisha” duhet të ishte treguar shumë e kujdesshme që të mos lejonte të krijoheshin situata si ajo që çoi në shpërthimin e Gërdecit. Berisha mund të mos e dinte se ku binte Gërdeci dhe çfarë bëhej atje, por ai e dinte se ishte duke ecur një proces demilitarizimi në kuadrin e të cilit bëhej çmontim municionesh, dhe kryeministri duhej të ishte interesuar se ku bëhej dhe në ç’ kushte bëhej ky proces. Të njëjtën gjë duhej të kishte bërë edhe “Hysni Kapo” i Berishës, Presidenti Topi që po shkon dhe ai në Bukuresht. Logjikisht, Berisha nuk duhet të kishte shkuar në Bukuresht, pas asaj që ndodhi në Gërdec, duke shkuar në Bukuresht vetëm Presidenti. Fakti që Berisha po shkon në Bukuresht nuk tregon gjë tjetër veç asaj se Berisha nuk mund të luajë lojën e Enver Hoxhës në 1960 dhe se Berisha tashmë e di se do të japë dorëheqjen, por kërkon të luajë farsën e fundit, duke gjetur edhe njëherë “photo oportunity” me liderët e vendeve të mëdha të botës, si dhe duke marrë disa komplimente prej tyre, që do t’ i shërbejnë si epitafi i tij politik.

"Albtelekom", afera korruptive Nano-Berisha me “Çalik”

Pas aferës korruptive që finalizoi qeveria e Berishës me privatizimin e “ALB-TELECOM” në favor të turqve, si vazhdim i kontratës “korruptive” siç u konsiderua prej tij, ishin gjermanët ata që reagun dhe e konsideruan shitjen e “ALB-TELECOM” në favor të turqve, si aferë korruptive të qeverisë shqiptare, sidomos të Berishës, i cili bëri pazare të reja private dhe vazhdoi këtë akt shitje të pistë. Për të qetësuar gjermanët, Berisha aktivizoi ministrin e Telekomunikacionit, Sokol Olldashi, për të joshur me tjetër ofertë po private, investitorët e cënuar gjermanë.Ai u deklaroi tyre në emër të Berishës, se po shqyrtohej mundësia, për hapjen e licencës së katërt të operatorit GSM, brenda disa-muajve. Sipas Olldashit, ky operator do t’u jepej gjermanëve në shkëmbim të nxjerrjes së tyre nga loja e blerjes së “ALB-TELECOM”, ku gjermanët kishin ofruar afro tre herë më tepër se turqit e “Çalik”. Ministri Olldashi, ftoi palën gjermane, të jetë e pranishme dhe se do të ishte e preferuar, në aplikimin për marrjen e licencës së katërt, për tregun e telefonisë mobile në Shqipëri, duke tentuar kështu, të shlyente “borxhin”, që qeveria shqiptare kishte ndaj investitorëve gjermanë, duke e nxjerrë humbës në tenderin e shitblerjes së “ALB-TELECOM”, ku ata kishin ofertën më të madhe. Kujtojmë, se gjermanët kishin ofruar 300 milionë dollarë për blerjen e 76% të aksioneve të “ALB-TELECOM”, duke përfshirë brenda ofertës edhe operatorin “Eagle Mobile”. Dhe këtë ofertë, investitorët gjermanë e kishin paraqitur, një muaj para se pala jonë t’ia shiste turqve të “Çalik” për 140 milionë dollarë. Madje për këtë çështje, ka patur kontakte shkresore mes ministrit genc Ruli dhe autoriteteve qeveritare Gjermane. Sipas Rulit, oferta e kompanisë “Axos Capital”, gjoja “u paraqit me vonesë, pra kur procedurat kishin marrë formën përfundimtare”. Megjithatë, sipas ministrit Olldashi, paralelisht me hedhjen në treg të licencës së katërt, po shihet mundësia e licencimit të operatorëve, që do të përdorin brezin e frekuencave “ëitemax”, si një mundësi për të hyrë në terrenin e telekomunikacionit. Ministri i Punëve Publike Olldashi, u paraqiti investitorëve gjermanë, një sërë projektesh të fushave të ndryshme, të cilat mund të paraqesin interes, për t’u operuar me koncesion.
Pas aferës kundër gjermanëve, vërshojnë premtim mashtrimet Berisha-Olldashi
Nga viti 2008, biznesi gjerman pritet të hap një zyrë të posaçme në Shqipëri. Dhoma Tregtare Gjermane, do të ketë për qëllim organizmin më të mirë të kompanive gjermane, që do të investojnë në vendin tonë. Në këtë synim, kur u bë deklarimi promovues, ishte i pranishëm edhe personi që i nxorri jashtë loje gjermanët, duke ofruar mundësi të tjera për ta në Shqipëri. Kryeministri Berisha, deklaroi po me mashtrime, se synimi i qeverisë ishte ta kthente Shqipërinë, në vendin më tërheqës për investimet e huaja. Sipas demagogjisë së tij, projekti më i madh në fushën e zhvillimit të infrastrukturës dhe shërbimeve të transportit shqiptar, si dhe investimi i huaj më i rëndësishëm në këtë fushë, ishte kontrata koncesionare e Aeroportit Ndërkombëtar "Nënë Tereza". Ndër projektet rrugore, që mund të paraqesin interes për partneritet në formë koncesionare, pjesët e rrugëve Thumanë-Rrogozhinë, Rruga e Arbrit, superstrada Tiranë-Durrës etj. Me interes nga sipërmarrësit, do të ishte nisma e fundit e ndërmarrë për privatizimin e Kontrollit Teknik të Automjeteve (gjë kjo që po projektohet të bëhet me aferë korruptive). Momentalisht parku i automjeteve në Shqipëri, ka të regjistruar 320.000 automjete, ndërsa ritmet e rritjes së numrit të mjeteve në Shqipëri janë më të larta se mesatarja Evropiane. Ndërkohë, Berisha, nëpërmjet gojës së Olldashit, ka deklaruar, se po punohet për zgjerimin e kapaciteteve përpunuese të porteve të Sarandës dhe Shëngjinit, përpunimi i mbetjeve të ngurta etj.

Marsi 2008 kaloi, “Eagle Mobile” nuk është futur në treg
Operatori i tretë celular “Eagle Mobile”, zyrtarisht duhet të kishte nisur veprimtarinë e plotë në treg, brenda muajit mars 2008, në të kundërt, sipas kontratës ligjore, i skadon licenca. Deklarata në lidhje me këtë afat është bërë nga ministri i Ekonomisë, Genc Ruli i cili gjatë një prononcimi për mediat lidhur me procesin e privatizimit të “ALB-TELECOM”, foli dhe për celularin e tretë. Për këtë qëllim, kompania turke “Çalik Energi”, tashmë pronari i ri shoqërisë “ALB-TELECOM”, parashikon të investojë rreth 30 milionë dollarë investime. Për ministrin Ruli, ky është një kusht i pranuar nga kompania turke, Çalik, e cila ka blerë aksionet e “ALB-TELECOM”. Komisioni Parlamentar për Ekonominë dhe Financat ratifikoi marrëveshjen e privatizimit të shoqërisë fikse “ALB-TELECOM”. ku ndër të tjera nuk munguan dhe debatet. Prej pesë vitesh rresht shqiptarët kanë vuajtur në komunikimin celular, me tarifa tepër të larta në krahasim me fqinjët e tyre të Ballkanit, madhe edhe të Evropës. Por kjo falë tregut, i cili shoqërohej nga dy kompani celulare, që megjithëse ulën ndjeshëm tarifat e interkonjeksionit vitin e kaluar, sërish përbëjnë kosto të lartë për konsumatorin. Futja në treg e operatorit të tretë celular, shikohet si një mundësi e mirë për abonentët që të përdorin impulse më të lira, kjo pasi konkurrenca pritet të paraqitet më e fortë. Në fakt duhet thënë se “Eagle Mobile” ka marrë licencën për të operuar që prej tri vjetësh por shtyrja e privatizimit të “Albtelecom”, mbajti peng zhvillimin e mëtejshëm të hedhjes në treg. Deri autoritetet shqiptare kanë investuar miliona euro për rrjetin celular “Eagle Mobile” duke krijuar kushte komode për investitorin në mënyrën që ky ta hedh sa më shpejtë në treg celularin. Por pavarësisht kësaj turqit e “Çalik Energi”, kanë premtuar se do të investojnë rreth 30 milionë euro për modernizimin e aparaturave dhe në burimet njerëzore.
Ndërkohë turqit e “Çalik Energi” janë pronarët dhe përfituesi i vetëm dhe i ligjshëm i të gjitha aksioneve që përbëjnë “Eagle Mobile”, në një total prej 157 483 mijë aksione në vlerën e 35 milion eurove. Por në pikën e kontratës mbi pronësinë, nuk ka asnjë kontratë, marrëveshje që vendos ndonjë barrë në lidhje me shitjet e aksioneve të këtij operatori, të një pale të tretë. Pra, në kontratë thuhet shprehimisht, se “asnjë person nuk pretendon që ka ndonjë të drejtë, mbi ndonjë barrë lidhur me ndonjë nga aksionet në shitje, ose aksionet e Eagle Mobile”. Përveç kësaj kontrate të shitjes së aksioneve të “Eagle Mobile”, qeveria nuk ka firmosur asnjë marrëveshje, apo detyrim tjetër që parashikon transferimin, riblerjen apo dhënien e së drejtës së një personi, i cili kërkon riblerjen e ndonjë aksioni të kapitalit të “Eagle Mobile”. Gjithashtu kjo riblerje nuk ka kufizim në një preferencë, apo të drejtën për të ofruar i pari ose të drejtën e parablerjes apo këmbim. E megjithëse premtoi, se brenda marsit 2008, ky operator do të niste shërbimin, deri sot rezulton pa nisur aktivitetin.

“Eagle Mobile”, me liçensë, por pa veprimtari
Licencën e ka marrë në marsin e vitit 2004, për të qenë operatori i tretë celular, por që në fakt nuk është hedhur ende në treg. Procesi i stërzgjatur i privatizimit të Albtelekom solli pengesa ligjore për lëshimin e këtij celulari, duke mbajtur peng përgjatë kësaj periudhe tarifat e larta në bisedat e telefonisë mobile. Me ardhjen e pronarëve të rinj të Albtelekom, tashmë i hapet rrugë hedhjes në treg të këtij operatori. Sipas kontratës së firmosur në maj 2007, mes qeverisë shqiptare dhe koncerciumit turk “Calik Enerji&Turk Telekom”, operatori i tretë celular Eagle Mobile duhet të hidhet në treg përpara afatit që përkon me marsin e vitit të ardhshem. Por burime zyrtare pranë shoqërisë në fjalë pohojnë për gazetën se, pronarët e rinj në planin e tyre strategjik parashikojnë ta hedhin në treg MB përpara këtij afati, kjo e lidhur ngushtë dhe me tregun vendas i cili zotërohet nga shoqëritë AMC dhe Vodafone.
Në fillim të muajit tetor, Calik parashikon të nisë fazën konkrete të investimeve për këtë operator i cili mendohet të shtrihet në fillim në qytetet e mëdha si Tirana dhe Durrësi, për t0u shtrirë më tej në qytetet e tjera. Për sa i përket vlerës së investimit mendohet se do të jenë si fillim rreth 30 milionë euro e më tej, për t’u zgjeruar në planet gjera të teknologjisë së rëndë. Burime nga shoqëria pohojnë, se priten zgjerime të stafit, madje në këtë fazë po aplikohen konkurse për punonjësit e rinj. Kujtojmë se Calik-Turk Telekom e bleu “ALB-TELECOM” për 120 milionë euro (afërsisht 140 milionë dollarë), ku në paketën e aksioneve prej 76 për qind përfshihej dhe licenca e tretë e Eagle Mobile.
Eagle Mobile është operatori i tretë i telefonisë celulare në Shqipëri, i cili u deklarua se do të hynte në treg me shërbime cilësore, të larmishme, me tarifa konkurruese dhe me një zonë të madhe mbulimi. Eagle Mobile, është shoqëri anonime shqiptare, me kapital shtetëror, themeluar në mbështetje të Ligjit Nr. 9127, datë 29.07.2003 “Për disa shtesa në Ligjin nr. 8810, datë 17.05.2001 “Për përcaktimin e formës dhe të strukturës së formulës së privatizimit të shoqërisë anonime Albtelecom”. Shoqëria “ALB-TELECOM” zotëron 100% të aksioneve të saj. Shoqëria e re, si operator celular është pjese e paketës së shitjes së shoqërisë “ALB-TELECOM”, tashmë në zotërim të turqve të kompanisë “Çalik”. Në mars 2004, Enti Rregullator i Telekomunikacioneve, i dorëzoi Licencën Individuale të Klasit të Parë kompanisë “Eagle Mobile”, për të ofruar shërbim publik të lëvizshëm, tokësor, standardi GSM, në Republikën e Shqipërisë.

PLANI I MBULIMIT
Rrjeti: GSM-900, GSM-1800
Vitin e parë EM sh.a. do të implementojë rrjetin për Ofrimin e Shërbimeve Telefonike të Shërbimeve Tokësore, Standardi GSM si më poshtë:

Faza I
Qytetet:
Tiranë, Durrës, Shijak, Vorë.
Akset rrugore:
Tiranë- Vorë- Durrës
Tiranë –Ndroq-Durrës,Vore – Rinas

Faza II
Qytetet:
Kavajë, Lushnjë, Fier, Fushë-Krujë, Krujë, Laç dhe Lezhë
Akset rrugore:
Vorë – Fushë-Krujë – Laç – Lezhë dhe Fushë-Krujë - Krujë

Faza III
Qytetet:
Vlorë, Elbasan, Shkodër, Divjakë
Akset rrugore:
Fier - Vlorë, Tiranë - Qafë Kërrabë - Elbasan, Lezhë - Shkodër, Çermë - Divjakë

Doktor Berisha dhe i “sëmuri i Adriatikut”

Nga Veledin DURMISHI - Garancitë personale me të cilat Sali Berisha ( edhe pse ai mbante mbi shpinë një pjesë të mëkatit të vitit’ 97), vendosi të bëjë ndoshta sfidën më të madhe të jetës së tij politike, ishin të pamjaftueshme përballë rrezikut që të jep pushteti për një hegjemoni të plotë në të gjitha platformat e tij. Njeri me guxim të admirueshëm politik, por që realisht, pas gati tri vjet në pushtet, ai nuk mundi dot të frenojë gangrenën e shtetit dhe popullit shqiptar, që sigurisht nuk është se nuk mundi dot të njihte rrezikun imediat të tij, por që ndoshta nuk ngriti dot sfondin e nevojshëm e të domosdoshëm politik e juridik, nuk krijoi dot atë staf qeverisës që të ishte përbetuar të mos thyhej nga korrupsioni a në rastin më të keq të mos përlyhej nga ai, që sigurisht edhe në korrik ’05, nuk ishte edhe me aq duar të pastra sa na u paraqitën. U dha më shumë pas luftës për përqendrimin në duart e veta të të gjitha pushteteve, harxhoi energji e kohë pafund, pushtet ekonomik e politik për të denigruar kundërshtarin e vet, duke lëshuar mbi qiellin e tyre akuza pas akuzash, të cilat ai nuk mundi dot t’i provojë kurrë. Dimensioni biblik që shqiptarët gjithnjë u kanë veshur udhëheqësve të tyre, bie dikur, bie kur zhgënjimi prek deri edhe humbjen e shpresës te ky lider e te pjesa tjetër e politikës duke pritur një shpëtimtar tjetër, ndoshta jashtë kufijve që ka prekur e përdhosur politika. Situata politike në Shqipëri, që vlerëson karizmën e të zgjedhurve më shumë se sa aftësinë për të punuar në grup, ka sjellë e mbajtur gjallë në politikë njerëz si kryeministri ynë, të cilët i lind dhe i mëkon sistemi dhe që të duket se ne shqiptarët nuk bëjmë dot pa ta! Sigurisht që Berisha duhet ta ketë marrë atë mesazh popullor i cili ka shënuar se ndryshimet tona nuk mund të vijnë më nga kjo pjesë e politikës e cila është provuar e provuar për 17 vjet rresht e që ka prodhuar vetëm kriza. Anijen e shpëtimtarit e mori Berisha në vitin ’05. Dhe shqiptarët, duke qenë në kulmin e dëshpërimit të tyre, ia besuan atij këtë mision, por që tani, të zhgënjyer, nuk dinë kë të kryqëzojnë veç Berishës. Socialistët nuk e morën me vete korrupsionin. Ai është ende mes nesh, diku më i egër, diku më i rafinuar, por ulur këmbëkryq. Këtë perceptim nuk e kanë vetëm shqiptarët që jetojnë me duart e korrupsionit te gryka, por e kanë edhe ndërkombëtarët të cilët kohë pas kohe hedhin një rrufe mbi qiellin e politikës sonë. Por qeverisja e Partisë Demokratike pati shansin e madhe që të hynte në historinë pluraliste si një qeveri që do të largonte korrupsionin e të korruptuarit nga skena ku i vendosi qeverisja socialiste; do të hynte si një qeverisje që me reformat që do të ndërmerrte në të gjtha fushat do ta fuste Shqipërinë në rrugën e bashkësisë evropiane, por pas tri vjetësh qeverisjeje, ajo që konsumoi këtë shans historik i hoqi të drejtën vetes të dalë para qytetarëve për një mandat tjetër qeverisës. Qëndrimi i kryeministrit nuk ka mundur dot të shënojë atë pikë kthese që do t’i jepte kuptimin e qenësishëm asaj vote në vitin ’05. Si gjithnjë, ai ka qenë pika rreth të cilit debati politik pështjellohet, vullneti i tij për hegjemoni kalon kufijtë që e formatojnë një lider të kuptueshëm e të pranueshëm nga të gjithë, një lider që pretendon se do të sjellë përmbysje të mëdha e që në emër të saj ai erdhi në krye të shtetit. Kryeministri është ajo pikë rrethi që zakonisht shënohet me 0 e që nga ajo pikë hiqen rrathë të tjerë. Janë rrathë klanesh politike, ekonomike, mediatike që e ushqyen dhe e mbajtën gjallë korrupsionin edhe tri vjet të tjera pas ikjes së socialistëve. Kjo është evidente po të mendojmë se qëndrimi pro dhe kundër tij është tregues vlerash, kjo është evidente kur sistemi ynë politik rrëzohet nëse ky simbol rrëzohet e ikën pa menduar asnjëherë se koha e liderëve të tillë po mbaron. Sa parime demokratike të cilat ai kur ishte në opozitë i quante të shenjta, janë dhunuar? Ato janë parime themelore pa të cilat demokracia nuk funksionon, ose funksionon keq. Dhe vjen një kohë që populli i bën thirrje të largohet. Sinjalin ai e mori në zgjedhjet e shkurtit të vitit të kaluar; i është kërkuar nga familjet shqiptare që ndriçohen me qiri, nga qindra protestues pensionistë, ushtarakë, të përndjekur politikë, nga ish-pronarë, nga të papunë të cilët në të gjitha kohët në njërin krah të politikës kanë parë vetëm një protagonist; Berishën. Veç tribalizmit, nepotizmit, ajo që te kryeministri ynë është aq e dallueshme, është demagogjia e cila fryhet sa bëhet e denjë për ndonjë estard fshati! Nismat e tij tani u ngjajnë kështjellave në rërë e se shumëkush mendon se fjalëve të tij tashmë edhe ai vetë nuk u beson më. Thua kaq budallenj i mendon shqiptarët kryeministri?! Periudha gati tri vjeçare për shqiptarët dhe për vetë Berishën ishte e mjaftueshme për të ndërtuar një shtet në të gjitha strukturat e veta dhe stafi drejtues do të gëzonte ata status që të jep një kohë që shënon një proces historik. Por dëshira e Berishës (madje ai vuan nga kjo), për përqëndrim e hegjemoni të pushtetit në duart e veta, ka sjellë përplasje të cilat kanë tronditur themelet që mbajnë shtetin e ushqejnë demokracinë e që kanë lëkundur edhe stabilitetin tonë ekonomik e politik. Kjo mani e Berishës ka çuar deri në votimin e ligjeve antikushtetuese duke i lënë fre sindromës se partia që fiton shumicën duhet të kontrollojë të gjitha pushtetet. Kjo gjë dëshmon se ende kryeministri ynë është i sunduar nga totalitarizmi, por që ka kohë që është mbështetur prej ledhi. Fitorja e tij në zgjedhjet e fundit nuk i dha atij atë shumicë absolute e ai ishte i detyruar ta siguronte atë duke marrë hua edhe nga të tjera forca politike të cilat, jashtë përgjegjësive morale që të jep qeverisja, kanë sjellë pështjellime më tepër se sa kanë qënë faktor politik në qeverisje e vendimmarrje. Dhe ai e di mirë këtë. Një dorëheqje e tij në atë kohë, kur ky proces u ravijëzua aq qartë, do t’i kishte dhënë të tjera ngjyrime politikës, por frika e tij për t’u përballur me elektoratin e detyroi atë që të shtyjë një mandat me ushkur të zgjidhur. Ndoka, Lesi, Dule, Xhuveli, Mediu kanë ditur të menaxhojnë mirë projektet e tyre, por që koston tani e paguan Partia Demokratike e së pari Berisha. Ata kanë monopolizuar në rastin më të keq gjithë dikasteret e tyre duke i bërë hysmet vetëm interesave personale a ato të kreditimit politik të partisë së tyre, pa menduar asnjëherë për punën në ekip që lartëson vlerën e një qeverisjeje efikase. Drejtor i uzinës së armatimit në Poliçan qënka një agronom vetëm sepse ai është i Partisë Republikane!!!Ndoka kërkon demokristianë atje ku ka vetëm myslymanë të pastër… Raste të tilla ka me qindra dhe kryeministri në këto kushte duket i dorëzuar dhe krejt i pafuqishëm. Vetëm një dorëheqje e shpëton nga ky makth të cilin po ia shtrëngon rreth vetes edhe ngjarja e fundit në Gërdec, ku asnjë rrethanë nuk është lehtësuese për të e Ministrin e Mbrojtjes. Ngjarjet e fundit kanë çuar në kuota minimale qeverisjen e P.D.-së pa i dhënë mundësi për një ringritje për të kapur objektivat e pretenduara. Gërdeci ishte një autogol i qeverisë, një autogol që nuk i jep asaj të drejtën të rifillojë lojën politike nga qendra. Gërdeci i la dopjo gjashtën në dorë Partisë Demoratike e cila tani ngushëllohet e krenohet duke menaxhuar fushatën post-mortum. Koha prej një viti e gjysmë qeverisje, kohë kjo e mjaftueshme për të parë edhe strumbullarin rreth të cilit do të ndërtohej politika qeverisëse ka kaluar. Kaluan tri vjet qeverisje, por ato dëshmuan në mënyrë permanente se Shqipëria nuk mund të eci dot pa kriza! Historia qeverisëse në këto vite, dëshmoi se problemet që janë bartur nga koha në kohë kanë sjellë kriza të njëpasnjëshme, duke e lënë Shqipërinë në të njëjtat kuota, çka po tregon se konceptet teknike, administrative ecin në të njëjtin shtrat që ecnin edhe në qeverisjen e mëparshme, edhe pse qeverisja e re, ka punuar për t’u mbushë mendjen qytetarëve se gjithçka nuk do të jetë si më parë, duke paraqitur platforma të reja e duke sjellë në krye të tyre stafe të rinj, profesorë, doktorë; të diplomuar në perëndim, por që për fatin e keq nuk është vënë re ai ndryshim për të cilat u bë aq bujë. Çdo vit po precipiton në fundin e tij të gjitha prapësitë e qeverisjeve, diletantizmin euforik, pedantizmin butaforik, paaftësinë në menaxhimin e mundësive që të jep pushteti, duke u lënë terren zgjedhjeve aty për aty, e që tani pas 17 vjetësh, populli ynë po sheh e po ndien efektet e një politikbërjeje të tillë. Edhe shqiptari më pak i vëmendshëm ndaj politikës që është ndjekur në Shqipëri, nuk ka harruar butaforizmin me të cilën politikanët tanë dalin para elektoratit duke shpallur atë e këtë prioritet të qeverisë e më tepër, kur në krye është x ministër a deputet që para emrit ka një varg epitetesh si prof. doc. as... laureuar, diplomuar... Dhe dhjetra syresh kanë qenë në krye të ministrive, madje edhe kryeministra. Profesorët tanë të nderuar të cilët japin leksione edhe në Harward, por që ekonomia e shtetit shqiptar nuk do të ishte më keq sikur ajo të ishte drejtuar nga një ekonomist kooperative mbaruar në Kamëz, me kohë të pjesshme. Së shumti, qeverisja e P.D.-së gjithnjë është qarë se erdhi në një tokë të djegur nga ai që iku, duke treguar me gisht paraardhësin si shkaktarin kryesor të kësaj gjëndjeje, ndërsa ata vetë, erdhën për të bërë ndryshimet e bujshme e aq të pritshme; për të zgjidhur krizat, të cilat do të bëjnë të mundur të futin ekonominë në atë rrugë që do të pakësonte familjet që kanë në rrezik edhe bukën e gojës. Por pamundësia e qeverive tona për të futur në rrugën e zgjidhjes qoftë edhe një problem kombëtar (përsëritja i ka kthyer ato në kriza), po dëshmon për një universalizëm të krizave në Shqipëri. Për sa strategji kombëtare ka folur kryeministri?! Por vitet njëri pas tjetrit treguan se drejtuesit e punëve tona u kanë dhënë problemeve të tyre trajtimin elektoral: a i shërben ky investim publik, kapitalit tim politik në zgjedhjet e ardhshme?! Të mendosh kështu do të thotë të ndjekësh po ato praktika si paraardhësi yt, s’ke mundur dot të sjellësh risi të reja për të cilat ti edhe je thirrur aty. Por qenka e vështirë të përmbysësh koncepte edhe pse mund të jesh profesor e mund ta dish mirë se ajo që po bën është e gabuar. Kjo do të thotë se duke përmbysur edhe mësime universale e koncepte strategjike, je bërë vegël e politikës. Ti je thirrur aty të thuash e të dëshmosh diçka që do t’i vlejë jo partisë tënde, por popullit tënd që ka 17 vjet dhe nuk po del dot në atë rrugë për të cilën edhe ti ke inspiruar aq shumë. Vërtet kuotat e arritura në politikën e jashtme të Shqipërisë janë të mira; ajo ka orientimin e duhur të paqortueshëm duke u bërë faktor stabiliteti në rajon, por përballja e saj me objektivat e premtuara e nxjerr zbuluar në shumë prej tyre. Korrupsioni në mjekësi është evident edhe pse aty erdhi Ndoka!, korrupsioni në K.E.SH. po u zë frymën shqiptarëve edhe pse iku një drejtor pasi vodhi ai e di sa, korrupsionin në drejtësi e dinë vetëm ata që përballen me të, korrupsioni me pronat po i lë lakuriq shqiptarët e po mbush burgjet me të zgjedhurit vendorë e kjo listë e gjatë hallesh po ua bën jetën shqiptarëve gjithnjë e më të varfër e më të pasigurt. Kjo është Shqipëria jonë ,“e sëmura e Adriatikut”!

Një dosje e zhdukur e Sigurimit të Shtetit dhe vepra e shokut Sali në Gërdec

Në kohën e komunizmit, në fund të viteve gjashtëdhjetë, kur me imitimin e Revolucionit Kulturor Kinez në Shqipëri, filloi një fushatë për ta mbushur vendin në çdo cep me parulla ideologjike, një shkrues parullash, në një rreth të Shqipërisë së Jugut, për shkak të punës së gjatë e të lodhshme, deri edhe natën, me ndriçim të posaçëm, bëri një gabim, duke shkruar një parullë.Atëherë porsa kishte dalë vepra nr. 1 e Enver Hoxhës dhe po shkruheshin parulla me përmbajtje “Të studiojmë me laps në dorë veprën e shokut Enver”.

Shkruesi i parullave në fjalë, kur shkroi këtë parullë, harroi gërmën “p” tek fjala “veprën”, të cilën e kishte shkruar me dy “ë”, sipas dialektit të krahinës së tij (atëherë nuk kishte dalë drejtshkrimi i gjuhës shqipe) dhe parulla, që shkruhej me germa kapitale doli kështu: TË STUDIOJMË ME LAPS NË DORË VËRËN E SHOKUT ENVER. Fjala “vërë” në një nëndialekt të toskërishtes ka kuptimin “vrimë”, ose siç thuhet në gegërisht: “birë”, “brimë”. Pra, dilte sikur shqiptarët ftoheshin të studionin vrimën e prapanicës së shokut Enver me laps në dorë, duke fituar fjala “laps” në këtë rast kuptimin figurativ të organit seksual mashkullor. E shkruara u vu re në moment nga spiunët dhe autori u arrestua nga Sigurimi i Shtetit, ashtu siç ishte me “laps” në dorë, dhe parulla u vu në ruajtje nga policia si element i veprës penale, pasi u mbulua që të mos shihej nga njerëzit. Kryetari i Degës së Punëve të Brendshme të Rrethit (shefi i Sigurimit të Shtetit në rreth), duke e kuptuar se kjo çështja e “vërës” ishte shumë delikate dhe mund të shndërrohej në një “vërë të zezë” të kobshme, si ato kozmike, që ta thithte edhe atë vetë, vuri në dijeni Ministrin e Punëve të Brendshme dhe Sekretarin e Parë të Partisë të Rrethit (vëra e shokut Enver ishte para së gjithash kompetencë e partisë), i cili raportoi në Tiranë, në Komitetin Qendror. Para se të vinte ndonjë udhëzim nga Tirana, kryetari i zellshëm i Degës së Brendshme, duke dashur t’ i marrë të gjitha masat e sigurisë që të mos thithej nga “vrima e zezë” e kësaj çështjeje, e kishte bërë shkruesin e parullave të pranonte se ishte pjesëtar i një grupi agjenturor të lidhur me CIA-n, që kishin si detyrë të njollosnin figurën e shokut Enver, dhe të tregonte edhe bashkëpunëtorët, nga shtresat e deklasuara. Kryetari i degës së Brendshme priste që nga qendra të vinte udhëzimi për t’ u bërë një gjyq shembullor, ku të jepej një dënim i rreptë, që do t’ u shërbente si mësim të gjithë atyre që nën zë përgojonin udhëheqësin për vesin e pederastisë që kishte pasur që në rini dhe që thuhej se e ushtronte ende. Por, për habinë e kryetarit të Degës së Punëve të Brendshme nga Tirana erdhi porosia që fajtori të lirohej, dosja e hapur për të dhe materialet e saj të asgjësoheshin, dhe suvaja e murit ku ishte shkruar parulla të kruhej dhe muri të risuvatohej dhe atje të rishkruhej parulla kështu: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT MAO CE DUN. Është e qartë se Enver Hoxha, të cilit sigurisht që i kishte shkuar fjala për atë që kishte ndodhur, kishte menduar se veprimi më i mirë do të ishte që çështja të mbyllej, se çdo mënyrë tjetër veprimi do ta dëmtonte më tepër. Sa për fajtorin me të merreshin në një mënyrë tjetër. Duke u rishkruar parulla me emrin e Mao Ce Dunit, edhe jehona e ngjarjes do të projektohej tek udhëheqësi kinez, duke mbetur larg vërës së shokut Enver. Por kjo ngjarje sigurisht që e bëri pak Enver Hoxhën të reflektonte. Ai e dinte mirë se përfolej si pederast, madje si pedofil, tek ata që e njihnin mirë brenda vendit dhe tek emigracioni antikomunist shqiptar në Perëndim. Me ato mënyra misterioze që përhapen gjëra të tilla në diktaturë ky lajm ishte përhapur dhe ishte në mendjen e një pjese të madhe të njerëzve, të cilët dashur pa dashur i shqyrtonin nga kjo pikëpamje veprimet e udhëheqësit. Enver Hoxha kishte obsesionin se çdo gjest i tij shqyrtohej nga kjo pikëpamje, prandaj pothuajse nuk merrte kurrë në krahë dhe të përkëdhelte djem të vegjël, por vetëm vajza.

Enver Hoxha e dinte se shqiptarët ishin marrë dhe në një farë mënyrë ende merreshin me studimin e vërës së tij, prandaj mënyra më e mirë për ta zgjidhur këtë çështje ishte që t’ i bënte shqiptarët të hapnin dhe të studionin vëra të tjera, gjithandej vendit. Ju gjej unë vëra për të studiuar juve, ka menduar ai, me atë mënyrën e tij diabolike për t’ i përdorur gjërat në mënyrë të dyfishtë, u bëj unë ta hiqni mendjen nga vëra ime e ta çoni në vëra të tjera me të cilat do t’ u gjejë belaja sot e për 100 vjet. Kështu, i vuri shqiptarët të hapin tunele (vëra) ushtarake gjithandej vendit, deri edhe në nëntokën e qytetit të Tiranës. Pjesën më të madhe të këtyre tuneleve i mbushi me municion të të gjitha llojeve. Pjesa më e madhe e këtyre tuneleve u hapën pas spastrimeve që u bënë në ushtri në vitet 1974-1975, nuk është e rastit që e gjithë kjo u bë pas eliminimit të ushtarakëve vërtet profesionistë dhe të zotë, të cilët do të ishin sigurisht skeptikë për këtë marrëzi. Gjeneralët, si ushtarakë profesionistë, të dalë nga një shkollë shumë serioze ushtarake si ajo ruse, e kuptonin se Shqipëria e vogël nuk mund të rezistonte në luftë kundër një superfuqie, e aq më pak kundër një koalicioni superfuqish siç thoshte Enver Hoxha, dhe se përgatitjet për luftë të vendit kishin sens veç nëse vendi do të rezistonte në kuadrin e një fronti më të madh dhe me ndihmë të huaj.



Enver Hoxha i spastroi këta dhe i zëvendësoi me njerëz të dalë nga shkollat ushtarake shqiptare ku mësohej strategjia enveriane, sipas së cilës populli shqiptar me tunelet (“vërat”) e shokut Enver do të mundte NATO-n dhe Traktatin e Varshavës njëkohësisht. Shqiptarët hoqën keq për vite të tëra për t’ i hapur “vërat” e shokut Enver (tunelet), pastaj për t’ i mbushur “vërat” e shokut Enver me municion të të gjitha llojeve, në sasi aq të madhe sa do të mjaftonte për të bërë 10 vjet luftë (5 vjet me NATO-n dhe 5 vjet me Traktatin e Varshavës). Ende dhe sot mbetet mister se sa njerëz, ushtarë, oficerë, punëtorë, u vranë gjatë hapjes së këtyre tuneleve që bëhej me metodë tashmë primitive, me shpërthim dinamiti, si dhe transportit të municioneve, apo mirëmbajtjes së tyre. Dihet se janë shumë më tepër se ata që janë vrarë në Gërdec, Qafë-Shtamë etj. Kur erdhën ndryshimet në vitet 1990-1991, shqiptarët menduan se më në fund shpëtuan nga “vërat” e Enver Hoxhës. Por nuk ishte e thënë. Tashmë doli problemi tjetër që “vërat” e Enver Hoxhës duheshin zbrazur pasi ishin mbushur, se ishte e rrezikshme të mbeteshin të mbushura, pasi njerëzit mund ta merrnin municionin, bombat, apo lëndën plasëse dhe ta përdornin për keqbërje, ose ta trafikonin. Tashmë me studimin e vërave të shokut Enver do të merrej NATO, që i vuri detzrë Shqipërisë që për të hyrë në aleancë duhej të bënte demilitarizimin, pra t’ i zbrazte vërat e shokut Enver nga municionet me të cilat ishin mbushur, duke i çmontuar, shitur, deri edhe duke i shkatërruar ato. Pushtetarëve shqiptarë të të dy krahëve, si të PS, ashtu dhe të PD, u pëlqyen më tepër dy mënyrat e para, pra shitja dhe çmontimi, pasi ato ishin fitimprurëse. Kështu, të dy palët kur ishin në pushtet u vunë të zbrazin “vërat” e shokut Enver duke shitur armë e municione ku të mundnin nëpër botë, si dhe duke çmontuar sa të mundnin për të shitur skrap, barut etj. Shqiptarët e shkretë dhe të varfër, që njëherë e pësuan duke hapur dhe mbushur vërat e shokut Enver, tashmë e pësuan duke i zbrazur, siç e tregoi Gërdeci. Krateri i Gërdecit është VË(P)RA e shokut Sali, e bërë pasi ky studioi me laps në dorë VË(P)RAT e shokut Enver, për 22 vjet si anëtar dhe sekretar organizate i PPSH. Shoku Sali e bëri VË(P)RËN e tij me një funksion të dyfishtë, si shoku Enver, duke qenë funksioni i dytë në përmbushje të vesit. Në fakt askush nuk po merrej me VË(P)RËN e shokut Sali, kështu që ai nga kjo anë nuk kishte arsye që të bënte atë që bëri. Por vesi i shokut Sali ishte kupiditeti, lakmia për pasurim, të cilin Enver Hoxha gjithashtu e kishte, por duke qenë se e kishte gjithë Shqipërinë pronë personale të përjetshme, nuk kishte nevojë të bënte ato që bënë politikanët që erdhën pas tij, në kohën e pluralizmit. Opozita, me Edi Ramën në krye, pasi e studioi “me laps në dorë” VË(P)RËN e shokut Sali në Gërdec, konkludoi dhe kërkoi, me të drejtë, që përgjegjësia e shokut Sali është aq e madhe sa ai duhet që të japë dorëheqjen dhe të shkojë në burg. Por duket se opozita nuk e kupton se shoku Sali nuk është gjë tjetër veçse individi kuintesencial i së majtës tradicionale shqiptare, me origjinë komuniste, çka PS sot e mbron si vlerë. Sali Berisha ka lindur në 15 tetor 1944, vetëm 20 ditë para se regjimi komunist të vendosej në Tropojë, dhe vetëm 44 ditë para se regjimi komunist të vendosej në gjithë vendin. Pra, Berisha ishte një individ me trurin tabula rasa kur u vendos regjimi komunist. Ai do të formësohej në mjedisin shoqëror dhe shkollat e Shqipërisë komuniste, duke qenë një produkt i pastër i makinës shtetërore të prodhimit të njeriut të ri komunist. Në kraterin e Gërdecit u tret dhe tradita e së majtës komuniste, e ruajtur si vlerë nga PS, si dhe çdo vlerësim pozitiv për Enver Hoxhën. Me Berishën si politikan, në kraterin e Gërdecit merr fund dhe truku politik i Ramiz Alisë i shndërrimit të partisë së Enverit, PPSH, në PS, thjesht duke ndryshuar emrin, dhe se në Gërdec mori fund dhe ngrehina e së majtës, ashtu siç e ndërtoi Ramiz Alia në 1991, dhe se duhet një formulë e re. Tashmë në Gërdec kanë ardhur ekspertë amerikanë për të studiuar VË(P)RËN e Saliut dhe të Mediut. Gjëja e parë që duhet të kuptojnë amerikanët duke studiuar kraterin e Gërdecit është se mori fund skema politike që ata kanë bërë së bashku me Ramiz Alinë për Shqipërinë, në 1990, dhe ku ka një rol dhe Edi Rama. Edi Rama tashmë i ka çuar punët në atë pikë në PS si autokrat, saqë njerëzit atje sillen sipas parimit: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT EDI. Por, duke ditur se Edi Rama në publicistikën e vet të dikurshme ka shprehur me një lloj cinizmi snob, që ai atëherë e paraqiste si sens modern, gjëra që shtojnë rreth tij përfoljet si ato për shokun Enver, si homoseksual, atëherë mbetet të shohim se çfarë do të bëjë Rama që t’ i largojë shqiptarët nga mendimi: TË STUDIOJMË VË(P)PRËN E SHOKUT EDI.

Kastriot Myftaraj

"Qemal Stafa", atavizëm komunist

Një fondacion rinor me prirje të majta, që ka mbledhur të rinj modernë intelektualë-sa mirë! Por sa keq që ky fondacion mban një emër që vjen nga errësira e komunizmit: "Qemal Stafa"! Është absurde që sot në vitin 2007, pas 17 vjetësh të rrëzimit të komunizmit, t'i vihet emri i një prej liderëve më të famshëm të komunizmit, një fondacioni, që edhe sepse është i majtë, duhet të ishte po aq antikomunist, sa ç'janë të gjithë fondacionet e tjera rinore në botën perëndimore. Kjo ngjarje nuk e ka shkakun vetëm tek naiviteti, apo tek nostalgjia, apo tek dritëshkurtësia e atyre që e pagëzuan, pra të rinjtë e PS-së. Shkaqet janë më të thella, dhe përfshijnë edhe lidershipin politik në pushtet, berishizmin, e më gjerë, të gjithë shoqërinë tonë. Zgjidhja?! E shpejta, t'i ndërrohet urgjentisht emri atij fondacioni; e gjata, të ndërrojmë mendësitë tona.

Para se te vazhdojmë më tej këtë shkrim, i sigurojmë veteranët komunistë të luftës së dytë botërore, se nuk kemi gjë me ta, e respektojmë sakrificën e tyre për atdheun. Bile themi se edhe ne, mbase në atë kohë do të vepronim siç vepruan ata. Por sot arsyetohet dhe veprohet me mend e sotme, dhe jo me mend e para 70 vjetëve.

Emri "Qemal Stafa" lidhet me dy figura (simbole) historike në të njëjtin njeri. E para, pozitivja, ajo "e mira", është ajo e patriotit, ajo e luftëtarit kundër pushtuesve, e anti-fashistit, e dëshmorit për mbrojtjen e pavarësisë së atdheut, e djaloshit letrar e të talentuar e liridashës, e luftëtarit për liri e barazi sociale.

E dyta, negativja, "e keqja", është ajo e politikanit. Kemi figurën tipike të një komunisti të kohës. Ai burgoset nga shteti shqiptar, si pjesëmarrës në grupe subversive komuniste që kërkonin rrëzimin me dhunë të regjimit kushtetues. Ai ka si shembull Bashkimin Sovjetik (BS), dhe udhëheqësin të tij të lavdishëm, Stalinin. Burgosja e tij, pranimi i fajit, duke deklaruar në gjyq se "po, jam komunist", janë ngjarje të vitit 1939 (shkurt), kur tashmë komunizmi e kishte treguar praktikën e vet: dihej se në BS ishin vrarë miliona njerëz thjeshtë për bindjet e tyre politike apo ekonomike. Ndër kohë dihej edhe se BS po flirtonte me nazi-fashistët, flirt që u konkludua me paktin Molotov-Ribbentrop, më 23.8.1939, në dëm të vendeve evropiane (një javë pas paktit, plasi lufta e dytë botërore). Edhe Shqipëria u pushtua në këtë frymë miqësie sovjeto-fashiste, vetëm 4 muaj para formalizimit të atij pakti, dhe dy muaj pas gjykimit të Qemalit.

Është pikërisht në Shqipërinë e pushtuar nga fashistët, që Qemali gjen lirinë, megjithëse ishte dënuar me 6 vjet burg si komunist. Ai del menjëherë nga burgu edhe bile shkon për studime në Italinë fashiste!

Vetëm pasi nazi-fashistët u prishën me Stalinin dhe sulmuan BS-në (më shumë se pas dy vjetëve që Shqipëria lëngonte nën pushtimin fashist), atëherë Qemalit me shokë, u kujtohet për të luftuar fashistët. E nis me krijimin e një partie komuniste (dy vjet e gjysmë pasi vendi ishte i pushtuar nga fashistë, dhe vetëm rreth 4 muaj pasi u sulmua BS). Partia e tij organizohet nga dy të huaj (jugosllavë), që vinin nga një shtet që atdheut të tij, të Qemalit, i kishte grabitur gjysmën e vet, Kosovën.

Nuk ka veprimtari politike më negative sesa krijimi i asaj partie, komuniste. E keqja e saj e dukshme lehtë, ishte që për 49 vjet me radhë vrau-preu popullin shqiptar, që e frenoi ekonomikisht, dhe që e futi në kampin anti-perëndimor, anti-amerikan, anti-evropian, anti të gjithë miqve të sotëm të Shqipërisë, që janë edhe miq të PS-së, edhe të PD-së aktuale, edhe të gjithë partive parlamentare shqiptare. E keqja që nuk para shihet lehtë, është krijimi i mendësive komuniste tek shqiptarët, mentalitet i cili ka zënë vend edhe në sa e sa antikomunistë (i quajmë "antikomunistë komunistë"), dhe që vazhdon të jetë shkaku i shumë të këqijave që kemi si shoqëri aktuale. Po le të kthehemi më afër temës konkrete.

Sado mashtruese të jetë historia jonë, nuk sajon dot disidentin kundër komunizmit, nga kryetari i rinisë komuniste, Qemali. Nuk e zbut "figurën e keqe", as versioni se "Qemalin e vrau Enver Hoxha". Edhe e vërtetë të ishte, nuk ka fare të bëjë, sepse nuk është e vërtetë thënia që u pëlqen shumë vetëve: "armiku i armikut tim, është miku im". Nuk e zbut figurën e keqe politike, as veshja e tij me sofizmin: "Qemal Stafa solli në kohëra të vështira frymën e lirisë, reformimit dhe modernizmit, duke pasqyruar vlerat që politika e sotme ka nevojë"-kjo jo vetëm që nuk është e vërtetë historikisht, pra është një sajim, por as që mund të ngjante një gjë e tillë, sepse nuk mund të rrijnë bashkë komunizmi me lirinë.

Nejse, mos të zgjatemi më në detajet e figurës së Qemalit si politikan, sepse edhe sa thamë, qenë të nevojshme për mendësitë tona, sepse për shumë popuj të tjerë të botës, do të mjaftonte vetëm fakti i thjeshtë: ai ishte një nga krijuesit e përbindëshit "partia komuniste shqiptare".



Të vijmë tek e sotmja: vënia e emrit të Qemal Stafës, një fondacioni rinor. Për t'i dalë përpara çdo sofizmi, le të gjykojmë me nge, duke shtruar paraprakisht pyetjen: cila nga figurat e mësipërme është pasur parasysh në pagëzimin e fondacionit, ajo e patriotit dhe e humanistit, apo ajo e politikanit terrorist komunist? Për t'i dhënë përgjigje kësaj pyetje, duhet të shohim se cili është qëllimi i krijimit, cili do të jetë aktiviteti i fondacionit aktual "Qemal Stafa". Ja se çfarë shkruhet në një dokument të tij: "Fondacioni synon të rritë përfshirjen publike në procesin politik, duke përafruar kështu praktikat perëndimore dhe duke ndihmuar konsolidimin e demokracisë në Shqipëri [...] është thjeshtë një fondacion politik, ku çdo shqiptar mund të gjejë veten nëpërmjet pjesëmarrjes dhe përfshirjes." Pra nuk ka asnjë mëdyshje se ky është një fondacion politik, dhe nuk ka të bëjë fare me luftën kundër Italisë fashiste etj. Si i tillë, natyrisht që është zgjedhur një figurë politike për emrin e fondacionit, pra fatkeqësisht është zgjedhur pikërisht ajo figura e dytë, "Qemali si politikan", pra është zgjedhur ajo e keqja!

Ky pagëzim kalon caqet e një fondacioni rinor, përfshin të gjithë Shqipërinë. Tregon sesa e pashëruar politikisht, por edhe sa hipokrite, është shumica e shoqërisë sonë aktuale. Themi se shoqëria jonë është politikisht e sëmurë, edhe sepse ky fondacion ka marrë bekimin direkt të PS-së, edhe sepse ka drejtues të bordit të tij këshillmor, ish-sekretarin e PS-së, ish-presidentin e vendit pas rënies së komunizmit, kryetarin e Akademisë së Shkencave, të sapo "zgjedhur" në regjimin berishist, Rexhep Mejdanin. E ky, me "përkufizim" duhet të ishte antikomunist, prandaj edhe i dilte detyrë "të këshillonte" drejtuesit e fondacionit, me ngulm (deri në mospranimin e kryesimit të bordit):

"Nuk vete ky emër, të rinj të dashur, sepse e majta shqiptare ka nevojë të shkëputet krejtësisht nga trashëgimia komuniste, duke parë para drejt perëndimit. Nuk mundet të "ndihmojë modernizimin e PS-së, duke konsoliduar kanalet e komunikimit me shtetasit dhe grupet e interesuara", siç shpreheni ju, nëse niset nga shembulli i keq, shembulli i një kryekomunisti deri në vdekje. Ky emër do të na i largojë të rinjtë, do të na i largojë "shtetasit shqiptarë" nga fondacioni."

As edhe nga berishizmi nuk po ndjehet njeri, megjithëse ka uzurpuar emrin e PD-së, të partisë që rrëzoi komunizmin në 1991-92-shin. Asgjë nuk është e rastit tek ata, pra as edhe kjo heshtja e liderëve të tyre, as edhe heshtja e zëdhënësve: ata nuk lënë gjë pa kapur, por këtë herë nuk kanë komentuar fare për këtë pagëzimin skandaloz që po diskutojmë. Thuhet se në shtëpinë e të varurit, nuk përmendet litari-litari i berishizmit është fakti që shumica e udhëheqësve të tij, janë vetë sekretarë partie të Enver Hoxhës, apo të niveleve të ngjashme.

Edhe pjesa tjetër e shoqërisë shqiptare tregon se i mungon pjekuria, edhe "shoqëria civile shqiptare", edhe ata kanë preferuar heshtjen. Vetëm në kafene dëgjon diskutimet fataliste: "dihet se komunistët e kanë në dorë!"

Themi se e gjithë kjo tregon sesa hipokrite është shoqëria jonë aktuale, sepse bëhet një veprim që edhe formalisht nuk ka fare koherencë. Pikërisht sot kur Perëndimi kërkon që të dëshmojmë antikomunizmin tonë, së paku duke kujtuar krimet e komunizmit, kur të gjithë shqiptarët, duke filluar nga Kuvendi, bëjmë be e rrufe se jemi antikomunistë tashmë të bindur, po ne, po këta antikomunistë, lejojnë të pagëzohet një fondacion rinor me emrin e një kryekomunisti.

A vërtetë mendojmë se komunizmin tonë, po ua kalojmë nën hundë, ashtu pa u vënë re, miqve tanë të sotëm, atyre që po na ndihmojnë të mësojmë dhe të zbatojmë lirinë dhe demokracinë, atyre që na çliruan Kosovën, perëndimorëve?! E pra, nëse shumica jonë po i harrojmë të zezat që i ka bërë komunizmi vendit tonë, nuk i harrojnë të zezat e komunizmit, për asnjë moment, miqtë tanë, vendet e tjera, popujt e tjerë perëndimorë. Nuk i harrojnë, jo vetëm si konkluzion i doktrinave politike, por edhe sepse nuk i harrojnë të vrarët e tyre në luftërat antikomuniste, si ato të Koresë së Jugut, të Vietnamit, të Amerikës Latine etj. Nuk harron njerëzimi as gulagët rusë, as krimet e Pol Potit në Kamboxhia, as ato të Mao Ce Dunit në Kinë etj. Shqipërinë e largon nga Perëndimi, një harresë e tillë. Ne duhet të pikëllohemi për veten tonë: po bëjmë gabime të mëdha.

Ne shqiptarët, kemi nisur rrugën drejtë shoqërisë perëndimore, e cila është e papajtueshme me komunizmin. Nëse duam të ecim drejt saj, drejt pranimit në BE, duhet t'i heqim urgjent emrin fondacionit në fjalë, me hir apo me pahir. Nëse duhet vënë emri i një personaliteti, atëherë ka mjaft figura historike shqiptare, që janë shembuj të politikave të majta perëndimore, si Musine Kokalari, Gjergj Kokoshi, Skënder Muço etj.

z. Bashkim Kopliku [Gazeta Shqiptare, 23.11.2007]

Rrëzimi i berishizmit, rilindje e PD-së

Me fitoren e z. Rama në Tiranë, përfundimisht humbi berishizmi. Tani PD-ja, e djathta, ka rastin të rilindë, të spastrohet nga berishizmi. Por duhet vepruar me shpejtësi: ka shumë pak kohë: në 2007-n do të kemi zgjedhje të parakohshme: nuk zgjidhet dot një president nga ky Kuvend i paligjshëm.




E gjithë Shqipëria ishte përqendruar tek rezultatet e votimit në Tiranë: votohej formalisht në mes Ramës dhe Olldashit, por në fakt votohej në mes berishizmit dhe antiberishizmit. Zoti Rama ka marrë votat e një fronti anti-berishist, ku përfshihen edhe votat e shumë të djathtëve që nuk duronin degjenerimin e PD-së në një parti të ekstremit të majtë. Në këto zgjedhje, ka fituar Shqipëria.

Berishizmi përfaqëson autoritarizmin, përfaqëson diktatin e një personi mbi të gjithë partinë, nëpërmjet shtypjes së mendimit të lirë, nëpërmjet heqjes së votimit të lirë. Por atij nuk i mjafton vetëm PD-ja. Berishizmi u sul të gllabëronte edhe të gjithë Shqipërinë: provoi me zjarr në 1997, por dështoi; mashtroi më 3 korrik 2005, dhe arriti të marrë 53% deputetë, kur kishte marrë vetëm 41% të votave. Por fatmirësisht, ky sulm i berishizmit u thye rëndë më 18 shkurt 2007. Berishizmi është një fenomen politik i ekstremit të majtë. Majtizmi i tij ekstrem shihet thjeshtë, duke grupuar qëndrimet e tij, në tri ndarje. E para, goditja e tregut të lirë, me vendosjen e çmimeve shtetërore shumë të ulëta (jo të tregut), për legalizimin e tokave të grabitura nga informalët, duke shkatërruar jo vetëm tregun e tokës, por edhe duke hequr bazën ekonomike të kompensimit të drejtë të ish-pronarëve të tokës. E dyta, përqendrim i pushtetit në qendër, duke luftuar çdo tendencë decentralizimi dhe kalimi të pushtetit në bashkitë dhe komunat: ndërhyrjet brutale në punët e Bashkive, sidomos të asaj të Tiranës, ku u shkatërruan disa milionë dollarë; apo zvarritjet për të kaluar policinë e ndërtimit në varësi të bashkive. E treta, etatizmi, i shprehur në mbajtjen në dorë të shtetit, të aktiviteteve ekonomike, pra mosprivatizimi i telekomit, i KESH, i ujësjellës-kanalizimeve, i dhjetëra ndërmarrjeve (bazave) tregtare, si dhe në moslejimin e zgjerimit të aktiviteteve private në shëndetësi (spitale, etj.), në shërbimet portuale etj. Në të tria këto, berishizmi është më majtas se PS-ja, duke konkurruar me partinë komuniste. E djathta moderne duhet të zërë në politikën shqiptare, vendin që kishte në fillim të viteve ’90. Edhe një herë po jepet mundësia e kthimit të PD-së, në vendin e saj të lindjes, në një parti të qendrës së djathtë. Natyrisht që një kthim në origjinë, për një parti të zaptuar nga oktapodi berishist, nuk është një gjë e lehtë, por ky proces është lehtësuar shumë tani, pas votës së popullit më 18 shkurt. Ky spastrim i PD-së nga berishizmi, nuk duhet që të lihet për t’u bërë nga lart poshtë, sepse lart, berishizmi, si dikur enverizmi, është kujdesur të vendosë një klikë ushtarësh të bindur të diktatorit. Kthimi i PD-së në origjinë, mund të bëhet vetëm me angazhim e të gjithë të djathtëve, nga poshtë lart. E para, ky kthim duhet të fillojë nga degët e partisë, e pikërisht nga degët ku ka humbur PD-ja aktuale, si p.sh. dega e PD-së në Tiranë: janë ata që kanë humbur që janë tashmë pa eufori dhe të pa babëzitur nga pushteti. E dyta, në këtë proces është shumë i nevojshëm kontributi i deputetëve, apo funksionarëve të tjerë të PD-së, që janë njerëz të lirë, e që pranojnë të rrezikojnë kolltukët e tyre, në favor të pastrimit të PD-së. E treta, tek PD-ja duhet të afrohen të rinjtë liberalë të djathtë, ata që janë shkolluar këto 16 vjet në shkollat perëndimore, e që sorollaten të pabashkuar, në erërat e politikës çoroditëse të berishizmit. E katërta, duhet t’i ribashkohen PD-së të larguarit, ata që u larguan sepse nuk pranuan të bashkëjetojnë me berishizmin në PD; të gjithë, që ata të goditjeve të para berishiste të vitit 92, ata të larguarit me shkatërrimin e vendit në 1996-97, e deri tek ata të larguarit nga pisllëqet e emërimeve berishiste nepotike të këtij një viti e gjysmë të qenies në pushtet. Berishizmi nuk i hiqet PD-së me “kërkesa dorëheqje të z.Berisha”; jo, ai hiqet me rrëzimin e tij e të klikës së tij, me votën e lirë brenda PD-së që vetëpastrohet. Nëse PD-ja nuk është e aftë të bëjë spastrimin e saj, atëherë e djathta duhet të shohë urgjentisht krijimin e një force të tretë jashtë PD-së, të shkëputet e gjitha nga PD-ja, duke e lënë vetëm berishizmin, gjë që përfundimisht do ta hidhte në harresë dhe në dënim historik, siç është hedhur Partia e Punës, enverizmi.

Loja e ndryrë e "Lejimit të shpifjes"

Na dha haberin kryeministri, se e ka gati projektligjin për të hequr, "nga Kodi
Penal", dënimin e gazetarëve për shpifje, dhe kur shpifja bëhet ndaj një njeriu
të zakonshëm, jo nëpunës i shtetit. Nuk synon ky ligj të mbrojë gazetarët e
ndershëm.


Ky ligj synon të lërë qytetarin krejt të pambrojtur nga sulmet e
gazetarëve shpifarakë-nuk u dëgjua asnjë ndryshim në Kodin Civil, që të
garantohet mbrojtja e qytetarit! Skuadrat e Shpifarakëve të berishizmit, të
quajtur "gazetarë", do të marrin licencën për të shpifur, duke i shkatërruar
jetën kujtdo-viktimat lihen pa asnjë mbrojtje ligjore, si në një vend ku nuk
ekziston shteti. Viktimat kryesore do të jenë kundërshtarët politikë.

Është e vjetër kërkesa e perëndimorëve për të kaluar sanksionet kundër shpifjes,
nga Kodi Penal, tek ai Civil. Por perëndimorët nuk kanë thënë asnjë moment që
qytetarët të mos mbrohen nga shpifja, por të kundërtën. Ja një citim nga sa i
kanë shkruar qeverisë sonë: "Shqipëria duhet të heqë shpifjen nga Kodi Penal,
por duke e zëvendësuar me amendimet e nevojshme të Kodit Civil", e më tej, ata
theksojnë se qytetarët e zakonshëm nuk duhet ta kenë të vështirë të mbrojnë të
drejtat e tyre kundër shpifjeve që mund t'u bëhen, duke u bazuar në Kodin Civil.
Kurse tani, berishizmi i lë qytetarët shqiptarë krejtësisht në mëshirën e
shpifësve-asnjë amendament në Kodin Civil, që aktualisht ka veç një gjysmë neni
(të nenit 625) që përdoret kundër shpifësve, e që natyrisht duhet amenduar e
saktësuar, që gjykimet të jenë më efektshme.

Është naivitet i skajshëm të besosh se berishizmi e ka hallin tek "liria e
shtypit". Nuk ka ndërruar në përmbajtje, nuk ka ndërruar nga mentalitetet e
burgosjes, djegies etj. të shtypit. Me ligjin e shpifjes, berishizmi do që t'u
japë shumë vetëve licencën për të shpifur. Kjo do t'i lejonte atij që të
krijonte "skuadrat e shpifarakëve", institucione të tëra shpifje, që do t'ia
kishin zili organet e propagandës naziste, apo staliniste-as ata, Hitleri,
Stalini etj., nuk patën arritur deri këtu, sa të heqin edhe mbrojtjen formale të
njerëzve nga shpifja. "Gjuha kocka s'ka, por kocka thyen," thotë një fjalë e
urtë. E berishizmi do t'u "thyejë kockat" kundërshtarëve, duke lejuar shpifjen.

Berishizmi tentoi ta rregullonte ndryshe, që të tijtë të shpifnin, e mos t'i
gjente gjë, po nuk ia arriti-e ai ka ngut. Provoi të futë nën thundrat e tij,
Prokurorinë, Gjykatat, por ja që ngeci. Tani situata po i rëndohet, edhe
deputetët e tij nuk po e durojnë dot, e po i rebelohen. Nuk pret dot sa të ikë
presidenti Moisiu, të vërë një president kukull, e të nënshtrojë pastaj edhe
Prokurorinë, edhe Gjykatën-shpifja i duhet tani, në moment. Ah sa mirë do të
ishte po t'i kishte shtënë në dorë Gjykatën dhe Prokurorinë, se me ta nën
komandë, nuk kishte nevojë për ligje të lejimit të shpifjes: thjeshtë i
urdhëronte, dhe asnjë ligj nuk zbatohej, si vaktit-mund të shpifje, të rrihje,
të digjje për berishizmn, e kurrgjë s'të gjente.

Pra, nuk e do për vete personalisht ligjin, kryetari i berishizmit, kryeministri
aktual, e do për gazetarët e tij shpifarakë. Ai, me ligjin në fuqi, ka shpifur
sa ka dashur. Civilizimi shqiptar i shekullit të XXI-të, nuk ka arritur të
zbatojë ligjet, konkretisht të marrë si të pandehur, dhe pastaj edhe të dënojë
si shpifës, njerëzit e një niveli të caktuar në hierarkinë shtetërore, apo të
biznesit.

Shpifësit i duhen berishizmit tamam tek masmedia, sepse ajo mund të përdoret me
efikasitet për shpërndarjen e shpifjes anë e mbanë. Skuadrat e shpifarakëve, të
përbëra nga "gazetarë", do të përcjellin shpifjet që do të fabrikohen në stanin
e shpifarakëve të berishizmit.

Mendoni kur gazetat e televizionet berishiste të buçasin me sajime për "gjyshet,
motrat, nënat putana, lesbike, hajdute etj.", për "gjyshat, baballarët, djemtë
hajdutë, vrasës, pederastë, kurvarë, impotentë etj. etj.", të gjitha këto të
thëna edhe për njerëz që nuk kanë asgjë prej sa u shpifet. Do të sulmohen
thjeshtë se diku ia kanë prishur vizën berishizmit.

Por kur të hapet loja e shpifjeve, ajo do të jetë pronë jo vetëm për luftën
politike, por edhe për goditje "për motive të ulëta", pra "ordinere". Do të
bëhet një kasaphanë e vërtetë, më keq se për pronat, për gjaqet, për moral etj.,
ku ka ligje, por shteti nuk është efikas në dënimin e fajtorëve. Heqja e
ligjeve që mbrojnë qytetarin nga shpifja, do të rrisin rastet e vetëgjyqësisë.
E dihet se tek ne, vetëgjyqësia konkretizohet në përdorimin e mjeteve të
ndryshme, që nga kallashnikovi e thikat, e deri tek grushtet. Të shkretët
gazetarë se ç'po u përgatit berishizmi.

Kuvendi, Shqipëria nuk duhet të kalojë një ligj të tillë. Duhet thjeshtë të
kalojë shpifja, nga Kodi Penal, tek ai Civil, dhe kaq. Nuk i duhet lënë në dorë
berishizmit, që ta bëjë çorap Shqipërinë.


Bashkim Kopliku
5.5.2007