Një dosje e zhdukur e Sigurimit të Shtetit dhe vepra e shokut Sali në Gërdec

Në kohën e komunizmit, në fund të viteve gjashtëdhjetë, kur me imitimin e Revolucionit Kulturor Kinez në Shqipëri, filloi një fushatë për ta mbushur vendin në çdo cep me parulla ideologjike, një shkrues parullash, në një rreth të Shqipërisë së Jugut, për shkak të punës së gjatë e të lodhshme, deri edhe natën, me ndriçim të posaçëm, bëri një gabim, duke shkruar një parullë.Atëherë porsa kishte dalë vepra nr. 1 e Enver Hoxhës dhe po shkruheshin parulla me përmbajtje “Të studiojmë me laps në dorë veprën e shokut Enver”.

Shkruesi i parullave në fjalë, kur shkroi këtë parullë, harroi gërmën “p” tek fjala “veprën”, të cilën e kishte shkruar me dy “ë”, sipas dialektit të krahinës së tij (atëherë nuk kishte dalë drejtshkrimi i gjuhës shqipe) dhe parulla, që shkruhej me germa kapitale doli kështu: TË STUDIOJMË ME LAPS NË DORË VËRËN E SHOKUT ENVER. Fjala “vërë” në një nëndialekt të toskërishtes ka kuptimin “vrimë”, ose siç thuhet në gegërisht: “birë”, “brimë”. Pra, dilte sikur shqiptarët ftoheshin të studionin vrimën e prapanicës së shokut Enver me laps në dorë, duke fituar fjala “laps” në këtë rast kuptimin figurativ të organit seksual mashkullor. E shkruara u vu re në moment nga spiunët dhe autori u arrestua nga Sigurimi i Shtetit, ashtu siç ishte me “laps” në dorë, dhe parulla u vu në ruajtje nga policia si element i veprës penale, pasi u mbulua që të mos shihej nga njerëzit. Kryetari i Degës së Punëve të Brendshme të Rrethit (shefi i Sigurimit të Shtetit në rreth), duke e kuptuar se kjo çështja e “vërës” ishte shumë delikate dhe mund të shndërrohej në një “vërë të zezë” të kobshme, si ato kozmike, që ta thithte edhe atë vetë, vuri në dijeni Ministrin e Punëve të Brendshme dhe Sekretarin e Parë të Partisë të Rrethit (vëra e shokut Enver ishte para së gjithash kompetencë e partisë), i cili raportoi në Tiranë, në Komitetin Qendror. Para se të vinte ndonjë udhëzim nga Tirana, kryetari i zellshëm i Degës së Brendshme, duke dashur t’ i marrë të gjitha masat e sigurisë që të mos thithej nga “vrima e zezë” e kësaj çështjeje, e kishte bërë shkruesin e parullave të pranonte se ishte pjesëtar i një grupi agjenturor të lidhur me CIA-n, që kishin si detyrë të njollosnin figurën e shokut Enver, dhe të tregonte edhe bashkëpunëtorët, nga shtresat e deklasuara. Kryetari i degës së Brendshme priste që nga qendra të vinte udhëzimi për t’ u bërë një gjyq shembullor, ku të jepej një dënim i rreptë, që do t’ u shërbente si mësim të gjithë atyre që nën zë përgojonin udhëheqësin për vesin e pederastisë që kishte pasur që në rini dhe që thuhej se e ushtronte ende. Por, për habinë e kryetarit të Degës së Punëve të Brendshme nga Tirana erdhi porosia që fajtori të lirohej, dosja e hapur për të dhe materialet e saj të asgjësoheshin, dhe suvaja e murit ku ishte shkruar parulla të kruhej dhe muri të risuvatohej dhe atje të rishkruhej parulla kështu: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT MAO CE DUN. Është e qartë se Enver Hoxha, të cilit sigurisht që i kishte shkuar fjala për atë që kishte ndodhur, kishte menduar se veprimi më i mirë do të ishte që çështja të mbyllej, se çdo mënyrë tjetër veprimi do ta dëmtonte më tepër. Sa për fajtorin me të merreshin në një mënyrë tjetër. Duke u rishkruar parulla me emrin e Mao Ce Dunit, edhe jehona e ngjarjes do të projektohej tek udhëheqësi kinez, duke mbetur larg vërës së shokut Enver. Por kjo ngjarje sigurisht që e bëri pak Enver Hoxhën të reflektonte. Ai e dinte mirë se përfolej si pederast, madje si pedofil, tek ata që e njihnin mirë brenda vendit dhe tek emigracioni antikomunist shqiptar në Perëndim. Me ato mënyra misterioze që përhapen gjëra të tilla në diktaturë ky lajm ishte përhapur dhe ishte në mendjen e një pjese të madhe të njerëzve, të cilët dashur pa dashur i shqyrtonin nga kjo pikëpamje veprimet e udhëheqësit. Enver Hoxha kishte obsesionin se çdo gjest i tij shqyrtohej nga kjo pikëpamje, prandaj pothuajse nuk merrte kurrë në krahë dhe të përkëdhelte djem të vegjël, por vetëm vajza.

Enver Hoxha e dinte se shqiptarët ishin marrë dhe në një farë mënyrë ende merreshin me studimin e vërës së tij, prandaj mënyra më e mirë për ta zgjidhur këtë çështje ishte që t’ i bënte shqiptarët të hapnin dhe të studionin vëra të tjera, gjithandej vendit. Ju gjej unë vëra për të studiuar juve, ka menduar ai, me atë mënyrën e tij diabolike për t’ i përdorur gjërat në mënyrë të dyfishtë, u bëj unë ta hiqni mendjen nga vëra ime e ta çoni në vëra të tjera me të cilat do t’ u gjejë belaja sot e për 100 vjet. Kështu, i vuri shqiptarët të hapin tunele (vëra) ushtarake gjithandej vendit, deri edhe në nëntokën e qytetit të Tiranës. Pjesën më të madhe të këtyre tuneleve i mbushi me municion të të gjitha llojeve. Pjesa më e madhe e këtyre tuneleve u hapën pas spastrimeve që u bënë në ushtri në vitet 1974-1975, nuk është e rastit që e gjithë kjo u bë pas eliminimit të ushtarakëve vërtet profesionistë dhe të zotë, të cilët do të ishin sigurisht skeptikë për këtë marrëzi. Gjeneralët, si ushtarakë profesionistë, të dalë nga një shkollë shumë serioze ushtarake si ajo ruse, e kuptonin se Shqipëria e vogël nuk mund të rezistonte në luftë kundër një superfuqie, e aq më pak kundër një koalicioni superfuqish siç thoshte Enver Hoxha, dhe se përgatitjet për luftë të vendit kishin sens veç nëse vendi do të rezistonte në kuadrin e një fronti më të madh dhe me ndihmë të huaj.



Enver Hoxha i spastroi këta dhe i zëvendësoi me njerëz të dalë nga shkollat ushtarake shqiptare ku mësohej strategjia enveriane, sipas së cilës populli shqiptar me tunelet (“vërat”) e shokut Enver do të mundte NATO-n dhe Traktatin e Varshavës njëkohësisht. Shqiptarët hoqën keq për vite të tëra për t’ i hapur “vërat” e shokut Enver (tunelet), pastaj për t’ i mbushur “vërat” e shokut Enver me municion të të gjitha llojeve, në sasi aq të madhe sa do të mjaftonte për të bërë 10 vjet luftë (5 vjet me NATO-n dhe 5 vjet me Traktatin e Varshavës). Ende dhe sot mbetet mister se sa njerëz, ushtarë, oficerë, punëtorë, u vranë gjatë hapjes së këtyre tuneleve që bëhej me metodë tashmë primitive, me shpërthim dinamiti, si dhe transportit të municioneve, apo mirëmbajtjes së tyre. Dihet se janë shumë më tepër se ata që janë vrarë në Gërdec, Qafë-Shtamë etj. Kur erdhën ndryshimet në vitet 1990-1991, shqiptarët menduan se më në fund shpëtuan nga “vërat” e Enver Hoxhës. Por nuk ishte e thënë. Tashmë doli problemi tjetër që “vërat” e Enver Hoxhës duheshin zbrazur pasi ishin mbushur, se ishte e rrezikshme të mbeteshin të mbushura, pasi njerëzit mund ta merrnin municionin, bombat, apo lëndën plasëse dhe ta përdornin për keqbërje, ose ta trafikonin. Tashmë me studimin e vërave të shokut Enver do të merrej NATO, që i vuri detzrë Shqipërisë që për të hyrë në aleancë duhej të bënte demilitarizimin, pra t’ i zbrazte vërat e shokut Enver nga municionet me të cilat ishin mbushur, duke i çmontuar, shitur, deri edhe duke i shkatërruar ato. Pushtetarëve shqiptarë të të dy krahëve, si të PS, ashtu dhe të PD, u pëlqyen më tepër dy mënyrat e para, pra shitja dhe çmontimi, pasi ato ishin fitimprurëse. Kështu, të dy palët kur ishin në pushtet u vunë të zbrazin “vërat” e shokut Enver duke shitur armë e municione ku të mundnin nëpër botë, si dhe duke çmontuar sa të mundnin për të shitur skrap, barut etj. Shqiptarët e shkretë dhe të varfër, që njëherë e pësuan duke hapur dhe mbushur vërat e shokut Enver, tashmë e pësuan duke i zbrazur, siç e tregoi Gërdeci. Krateri i Gërdecit është VË(P)RA e shokut Sali, e bërë pasi ky studioi me laps në dorë VË(P)RAT e shokut Enver, për 22 vjet si anëtar dhe sekretar organizate i PPSH. Shoku Sali e bëri VË(P)RËN e tij me një funksion të dyfishtë, si shoku Enver, duke qenë funksioni i dytë në përmbushje të vesit. Në fakt askush nuk po merrej me VË(P)RËN e shokut Sali, kështu që ai nga kjo anë nuk kishte arsye që të bënte atë që bëri. Por vesi i shokut Sali ishte kupiditeti, lakmia për pasurim, të cilin Enver Hoxha gjithashtu e kishte, por duke qenë se e kishte gjithë Shqipërinë pronë personale të përjetshme, nuk kishte nevojë të bënte ato që bënë politikanët që erdhën pas tij, në kohën e pluralizmit. Opozita, me Edi Ramën në krye, pasi e studioi “me laps në dorë” VË(P)RËN e shokut Sali në Gërdec, konkludoi dhe kërkoi, me të drejtë, që përgjegjësia e shokut Sali është aq e madhe sa ai duhet që të japë dorëheqjen dhe të shkojë në burg. Por duket se opozita nuk e kupton se shoku Sali nuk është gjë tjetër veçse individi kuintesencial i së majtës tradicionale shqiptare, me origjinë komuniste, çka PS sot e mbron si vlerë. Sali Berisha ka lindur në 15 tetor 1944, vetëm 20 ditë para se regjimi komunist të vendosej në Tropojë, dhe vetëm 44 ditë para se regjimi komunist të vendosej në gjithë vendin. Pra, Berisha ishte një individ me trurin tabula rasa kur u vendos regjimi komunist. Ai do të formësohej në mjedisin shoqëror dhe shkollat e Shqipërisë komuniste, duke qenë një produkt i pastër i makinës shtetërore të prodhimit të njeriut të ri komunist. Në kraterin e Gërdecit u tret dhe tradita e së majtës komuniste, e ruajtur si vlerë nga PS, si dhe çdo vlerësim pozitiv për Enver Hoxhën. Me Berishën si politikan, në kraterin e Gërdecit merr fund dhe truku politik i Ramiz Alisë i shndërrimit të partisë së Enverit, PPSH, në PS, thjesht duke ndryshuar emrin, dhe se në Gërdec mori fund dhe ngrehina e së majtës, ashtu siç e ndërtoi Ramiz Alia në 1991, dhe se duhet një formulë e re. Tashmë në Gërdec kanë ardhur ekspertë amerikanë për të studiuar VË(P)RËN e Saliut dhe të Mediut. Gjëja e parë që duhet të kuptojnë amerikanët duke studiuar kraterin e Gërdecit është se mori fund skema politike që ata kanë bërë së bashku me Ramiz Alinë për Shqipërinë, në 1990, dhe ku ka një rol dhe Edi Rama. Edi Rama tashmë i ka çuar punët në atë pikë në PS si autokrat, saqë njerëzit atje sillen sipas parimit: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT EDI. Por, duke ditur se Edi Rama në publicistikën e vet të dikurshme ka shprehur me një lloj cinizmi snob, që ai atëherë e paraqiste si sens modern, gjëra që shtojnë rreth tij përfoljet si ato për shokun Enver, si homoseksual, atëherë mbetet të shohim se çfarë do të bëjë Rama që t’ i largojë shqiptarët nga mendimi: TË STUDIOJMË VË(P)PRËN E SHOKUT EDI.

Kastriot Myftaraj

E vërteta e aferës së pistë Shkëlzen Berisha-Kosta Trebicka dhe “Oliver North” në Washington

Në intervistën e Kosta Trebickës të botuar dje në gazetën “Shekulli”, ky i fundit, që nga SHBA, ku gjendet, bënte një tërheqje në akuzat ndaj djalit të kryeministrit Berisha. Kosta Trebicka në intervistën e djeshme i përgjigjej kështu pyetjes për këtë çështje: “Me Shkëlzen Berishën jam takuar, pasi e kam kërkuar unë Shkëlzenin që të takoheshim, pas zërave që qarkulluan. I thashë që emri i tij ishte përdorur në këtë takim, por zoti Shkëlzen më tha që nuk ishte takuar me asnjërin prej personazheve. Aty ndodhi që Shkëlzeni më kërkoi ballafaqim qoftë me Diverolin, qoftë me Aleksin, sepse ishte i sigurt që ishte i pafajshëm.Unë e besova që ishte i pafajshëm dhe nuk i rashë mbas këtij muhabeti”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 21 mars 2008, f. 5) Kjo tërheqje e Kosta Trebickës nuk mund të ketë ardhur se ky i fundit është kërcënuar, se ai gjendet në SHBA dhe mund të vihet në mbrojtjen e autoriteteve federale atje, por ka ardhur se si Kosta e ka kuptuar se është më mirë që të ndërpresin luftën e fjalëve, se mund të zbulohen gjëra që të dy palët nuk duan të zbulohen. Se në këtë skandal bëhet fjalë për dy linja të pista tregtie armësh, të cilat kanë dashur të nxjerrin përfitime abuzive nga shuma e akorduar prej Pentagonit, prej 298 milion USD për të blerë municione të ndryshme për forcat e sigurisë së Afganistanit. Sipas njoftimit të dhënë në faqen on-line të Pentagonit në 17 mars 2007, kompanisë AMY, me qendër në Miami Beach, Florida, iu akorduan 48.7 milion USD, si pjesë e kësaj shume, për të blerë municione. Pentagoni sugjeroi Shqipërinë si vendin ku duhej të bliheshin municionet. Në këtë pikë në Shqipëri dhe në drejtim të Shqipërisë krijohen menjëherë dy skema abuzuese. Le t’ i marrim gjërat me radhë, për të shkuar deri tek e vërteta në këtë labirint abuzimesh. Kosta Trebicka, në intervistën e djeshme tek “Shekulli” pyetet: “Zoti Trebicka, cili është roli juaj në kontratën që kompania AEY kishte me MEICO-n për furnizimin me municion të ushtrive aleate në Afganistan”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 21 mars 2008, f. 5) Siç e shikoni gazetari i “Shekulli” është krejt injorant për çështjen dhe nuk e di se bëhet fjalë për furnizimin e forcave afgane të sigurisë, siç thuhet dhe në faqen on-line të Pentagonit, dhe jo të forcave të koalicionit ndërkombëtar në Afganistan. Por ajo që na intereson është përgjigja e Kosta Trebickës: “Mua më ka marrë në telefon një përfaqësues i firmës amerikane AEY në fillim të prillit 2007 dhe më thotë që më kishin zgjedhur mua si nënkontraktor për të paketuar materiale, të cilat do të dërgoheshin në Afganistan. Tenderi 300 milion dollarë është fituar në qeverinë amerikane nga BETA, kompani që më pas ia ka dhënë AEY, si nënkontraktore për të blerë municion në vendet e lindjes”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 21 mars 2008, f. 5) Pra, porosinë e Pentagonit e merr kompania amerikane “BETA”, së cilës i sugjerohet nga Pentagoni që të blejë municione në Shqipëri. “BETA”, me të marrë pjesën e parë të shumës, 48 milion USD, nuk vjen në Shqipëri që të kontraktojë drejtpërdrejt me qeverinë shqiptare, por shkon në... Miami Beach. Atje “BETA” nënkontrakton kompaninë AEY, që të shërbejë si komisioner për të, për të blerë municione në Shqipëri tek MEICO. Këtu gjërat fillojnë të bëhen të dyshimta. Pse “BETA” nuk kontraktoi direkt me MEICO në Shqipëri, por mori si komisioner AEY Inc? Pse “BETA” po ia jepte një pjesë të parave AEY, kur mund t’ i mbante vetë, duke kontraktuar drejtpërdrejt me MEICO? AEY do të bënte thjesht komisionerin, duke kontraktuar me MEICO për llogari të “BETA”, ndërsa për procesin e punës (nxjerrjen e fishekëve nga arkat dhe ripaketimin) AEY nënkontrakton në Shqipëri kompaninë shqiptare “Joy” të Kosta Trebickës. Pra, “BETA” ka nënkontraktuar AEY vetëm për të hedhur dy firma, një në kontratën me MEICO, dhe një në atë me “JOY”! Para të lehta nuk ka në këtë botë thonë amerikanët, e megjithatë kjo nuk vlen për “BETA”! Nëse do të shikoni faqen on-line të kompanisë “BETA” (http://www.betaco.com/distributors.asp) do të vini re se atje jepet një listë e gjatë e kompanive partnere, mes të cilave dhe AEY, duke u dhënë adresa e faqes në Internet. Por AEY është një nga ato pak kompani që nuk jepet kjo e dhënë, se AEY nuk ka një faqe në Internet. Të dhëna për AEY mund të gjeni në “Essential business information on demand” (http://www.manta.comicoms2/dnbcompany_gdvcjëw). AEY Inc, me pronar Efraim Diveroli, është një kompani e krijuar në vitin 1999, që ka tetë punonjës, ku siç duket përfshihen Diveroli, sekretarja dhe shoferi i tij, e ndonjë tjetër. Kjo kompani ka një xhiro vjetore prej vetëm 630 mijë USD. Është e qartë se AEY Inc është një nga ato kompani-fantazmë që shërbejnë për të bërë punë të pista për llogari të kompanive të tjera. Kuptohet se këtu ka një skemë të pistë, ku “BETA” kërkon ta përdorë AEY si dorezë të pistë. Në anën tjetër është linja abuzuese qeveritare shqiptare Berisha-Mediu, të cilët donin të nxirrnin përfitime të kundraligjshme në këtë çështje. Duke qenë se AEY do t’ u jepte vetëm shumë pak atyre, ata futën në lojë “vëllain siamez” të komisionarit Efraim Diveroli, që ishte Henri Tomei, një zviceran, që për këtë aferë krijoi një kompani fantazmë në Qipro, “Edvin Ltd”, që është motra e denjë e AEY. Me anë të drejtorit të MEICO, Pinari, Berisha dhe Mediu i kërkuan Diveroli-t të AEY, që të kontraktonte jo drejtpërdrejt me MEICO, por me “Edvin LTD”, që paraqitej si komisioner i MEICO, duke kërkuar një çmim dy herë më të lartë, se ç’ ishte gati të paguante Diveroli. Por dy “Diveroli” nuk mund të kishte në këtë lojë, se prishej skema, dhe nuk mbetej gjë për komisionerin Diveroli, madje gjërat shkonin më për dreq se nuk mbetej gjë as për atë “Oliver North” (Oliver North ishte zyrtari i Pentagonit përgjegjës për skandalin e shitjes së armëve, Irangate), zyrtarin në Pentagon, që i kishte dhënë kompanisë “BETA” kontratën fitimprurëse. Diveroli-t donin t’ ia hidhnin në fushën e lojës së pistë ku ai e mbante veten për mjeshtër, dhe ku se, në Shqipërinë e humbur! Prandaj Diveroli u tërbua shumë nga kjo gjë, siç del nga bisedat telefonike të përgjuara. Berisha dhe Mediu e dinin që po sfidonin një skemë abuzuese që shkonte deri në Pentagon, por ata nuk shqetësoheshin, se kishin “Oliver North” të tyre në Washington, që do ta paguanin me paratë e siguruara nga futja në lojë e “Edvin LTD”. Kështu që u përplasën dy linja mafioze. Nga të dy linjat, dy njerëzit që u përplasën publikisht janë Kosta Trebicka dhe Shkëlzen Berisha. Kosta Trebicka duke e ditur se kush i lëvizte fijet, mori kontakt me djalin e kryeministrit, për t’ i kërkuar që të tërhiqte nga loja kompaninë “Edvin LTD”, pas të cilës, sipas informatave që kishte Kosta Trebicka qëndronte Shkëlzen Berisha. Kosta Trebicka duhet të kishte informata të sakta, se në bisedën e përgjuar ai i thotë Diveroli-t vitin e kaluar: “Ka shumë mundësi që unë do të thërritem në Washington DC nga njerëzit e CIA-s dhe miqtë e mi atje. Dy javë nga tani unë do të vij në Florida që të takohem me ty e të diskutojmë marrëveshjet e tjera”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 20 mars 2008, f. 3) Kosta Trebicka është një njeri shumë interesant se ai ka qenë drejtor i Anglo-Adriatica, një nga kompanitë që operonte njëlloj si firmat piramidale deri në vitin 1997, dhe që ishte në fakt një kompani grekësh, që është një nga ato që grabiti shqiptarët. Kur Trebicka thotë se është njeriu i CIA, kjo ngre një tjetër pikëpyetje për CIA-n për ngjarjet e vitit 1997, kur atëherë në CIA ishte nr. 2 greko-amerikani George Tenet. Nëse CIA ka vazhduar të punojë deri më sot me njerëz si Trebicka, kjo është një shenjë e influencës greke që ka lënë në CIA George Tenet. Me atë që tha Trebicka del se dhe njerëz të CIA janë implikuar në aferën e pistë të përqëndruar rreth Diveroli. Gjërat bëhen më të dyshimta se Diveroli pohon në bisedat e përgjuara se ka interesa të mëdha dhe në Serbi: “Për momentin unë kam një marrëveshje shumë të mirë në Serbi për të cilën mund të kem nevojë për ca financime”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 20 mars 2008, f. 3) Edhe më e dyshimtë bëhet kjo aferë e pistë, kur konsiderohet ajo që deklaron Kosta Trebicka në intervistën e djeshme për gazetën “Shekulli”: “Pinari e merr zotin Diveroli nga aeroporti bashkë me përfaqësuesin e AEY-së në Tiranë, Aleks... njëkohësisht punonjës i forcave aleate të NATO-s”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 21 mars 2008, f. 5) Ç’ është ky punonjës i NATO në Tiranë me emrin Aleks që bën dhe përfaqësuesin e një kompanie private komisioneve, aq më tepër si ajo e Diveroli? I bie që ky Aleksi të jetë një nga tetë punëtorët e Diveroli. Sipas të gjitha ligjeve dhe rregullave të vendeve të NATO, ky Aleksi po vepron në shpërdorim të detyrës. Rreth këtij njeriu duhet hetuar, se është ai që e urdhëronte Diveroli-n se ç’ duhet të bënte, sipas atyre që tregon Trebicka, i cili thotë në intervistë: “Zotin Diveroli e çojnë në një apartament së bashku me Aleksin, ku Pinari u prezanton Delijorgjin dhe një person tjetër të moshës 27-30 vjeçare. Këta të dy u prezantuan si shefa të Pinarit dhe i kërkuan Diverolit të firmoste një kontratë direkte me MEICO-n dhe tani e tutje, të gjitha materialet do të shiteshin me çmimin 26 dollarë për 1000 copë fishekë, ndërsa çmimi tjetër prej 14 dollarësh do t’ i paguhej kompanisë së Delijorgjit, në mënyrë që të plotësohej totali i 40 dollarëve, të cilat AEY-së po i merreshin nëpërmjet EDVIN... Pikërisht mbas kësaj, kur zoti Diveroli dhe zoti Aleks ishin në zyrat e Delijorgjit, atëherë Aleks, që e njihte Delijorgjin, nuk e lejon zotin Diveroli që të firmosë një kontratë të tillë mafioze dhe nga arsyetimet që do të vinin një ditë, sepse natyrshëm u frikësuan”. (cituar sipas: gazeta “Shekulli”, 21 mars 2008, f. 5) Pra, ai që vendoste ishte ky funksionari i NATO, Aleksi. Diveroli ishte kukull e komanduar nga ky Aleksi, që duket qartë se vepronte për llogari të “Oliver North” të kësaj historie. Tek “Oliver North” i kësaj historie mund të arrihet me anë të këtij Aleksit. Aleksi nuk e ndihmoi dot Diveroli-n se më i fortë doli “Aleksi” tjetër, miku i Shkëlzen Berishës, që mbështeste skemën abuzuese Berisha-Mediu, “Aleksi”që rrinte në hije, dhe i jepte kurajë Berishës dhe Mediut. Në Irangate, veç trafikut të armëve doli dhe ai i drogës. Edhe në këtë aferë trafiku i drogës duhet të ketë qenë pjesë e saj, se Afganistani është një prodhues i madh i drogës, dhe se nuk kishte arsye përse “BETA” të merrte nënkontraktorë si Diveroli për të bërë blerjen e municioneve për Afganistanin. Avionët apo anijet që do të çonin municionet në Afganistan në kthim do të ngarkoheshin me drogë. Por deri këtu mund të shkojë vetëm hetimi i FBI.

Morgu i Tiranës i mbushur me “copa” njerëzish, Berisha fsheh numrin e viktimave

Edhe dje, në Gërdec ka patur shumë tension. Ata që kanë mbetur gjallë, nuk kanë rreshtur së këmbënguluri, për të gjetur trupat e vrarë, të djegur e të copëtuar pas shpërthimit në fabrikën vrasëse. Mirëpo kjo zonë, tashmë e “mbjellë” me predha dhe me trupa njerëzish është një zonë e militarizuar edhe nga forcat e policisë së shtetit, të ushtrisë, të SHISH, të SHIU dhe të “kalecëve” të shumtë, që ka instaluar aty, pushteti i Berishës, për të mos lejuar, që banorët dhe mediat, të zbulojnë të vërtetën e kësaj tragjedie makabre, të shkaktuar pikërisht, nga klanet mafioze të dirigjuara nga njerëzit e qeverisë dhe të pushtetit.Ne ishim dje në Gërdec. Por edhe pse tentuam të futemi brenda zonës së “krimit”, policia nuk na lejoji, duke e motivuar këtë bllokim, me faktin që “gjoja po bënë sistemim-pastrimin e zonës nga predhat”. Në fakt, ndalesa për mediat, të cilat nuk janë pjesë e qeverisë dhe klaneve mafioze që shkaktuan këtë tragjedi, nuk lejohen, mbasi nuk duhet të jenë prezent në nxjerrjen e kufomave të bërë copa-copa prej shpërthimit. Mediat e cilësuara nga Berisha, si “armike të pushtetit”, nuk duhet të futen në këtë zonë, mbasi nuk duhet të konstatojnë asnjë fakt dhe dokument, apo dëshmi për zonën e krimit të shkaktuar edhe prej ortakllëkut dhe heshtjes së krerëve të pushtetit, ku dy kokat kryesore janë kryeministri Berisha dhe ministri i Mbrojtjes Fatmir Mediu.
Gërdeci, “kriza” e madhe e Berishës
Tashmë kuptohet qartë, që Gërdeci është një siklet i madh dhe i pakalueshëm lehtë për kreun e qeverisë shqiptare, njeriun e mirënjohur për tragjedi të tilla. Nëse ministri i mbrojtjes, Mediu dha dorëheqjen, Berisha nuk po largohet, duke u prezantuar si mbrojtës i hapur i krimit të ndodhur në këtë zonë, pikërisht prej aferave korruptive, që klanet, ministrat dhe i biri i tij “biznesmen”, shkaktuan kundër një zone, banorët e të cilës, punonin për të ushqyer fëmijët, madje duke aktivizuar në asgjësimin e predhave dhe fëmijët e tyre të mitur.
Qeveria dhe personalisht bashkëpunëtori i dukshëm në këtë krim, zoti Berisha, tashmë i konfirmuar si mbështetës i rrjetit të trafikut të armëve dhe vazhdues i këtij trafiku të nisur dhe “implementuar” prej ish-ministrit të mbërritjes Pandeli Majko, për të kaluar këtë krizë të madhe, deklaron, se do të shpërblejë familjet me nga 2 milione lekë pr shtëpitë e dëmtuara! Dakort zoti kryeministër vrasës! Po jetët e njerëze të pafajshëm, me se do t’i shpërbleni. Po trupat e copëtuar të fëmijëve të mitur, që punonin në predha, si do t’ua riktheni familjeve? Këto pyetje kanë përgjigje dhe këto përgjigje lidhen me realitetin, që krimi nisi dhe përfundoi me korrupsionin, me trafikun e armëve dhe me nepsin e babëzinë tuaj të përbashkët, si klan mafioz për të përfituar miliona dollarë nga shitja e armëve dhe nga tregu i zi dhe i pisët e skrapit të municioneve.

Morgu i Tiranës, “magazinë” trupash, kockash dhe gjymtyrësh të viktimave të Gërdecit
Edhe pse Berisha dhe pushteti i tij, tashëm i tejlodhur dhe i tejndotur nga korruspini dhe aferat e pista deri me shkaktim krimesh njerëzore, mundohet, ta minimizoj tragjedinë njerëzore të Gërdecit, kjo nuk është e mundur të ndodh. Dollapët frigoriferikë të morgut të Tiranës, “flasin” për shtim të viktimave. Qeveria e Berishës, kjo klikë vrasëse, ka vendosur që edhe masën e tragjedisë ta maskojë. Vetë Berisha, ka dhënë urdhër të mos jepet asnjë informacion mbi numrin e viktimave që nxirren përditë prej rënojave të zjarrta të fabrikës vrasëse.
Edhe pse qeveria, deklaron, se janë vetëm 17 viktima, realiteti tregon, se numri i tyre është shumë i madh. Sipas burimeve nga pushteti lokal, në Gërdec dhe zonën përreth, mungojnë afro 200 persona. Dje, sipas një informacioni të ardhur në redaksi, mësuam se në morgun e Tiranës, kishin mbërritur edhe 21 trupa të tjerë të përgjysmuar, të cilët nuk mund të identifikoheshin, por që ishin nxjerr nga krateri “Berisha-Mediu-Delijorgji” dhe ishin paketuar në qese të zeza palstmasi.
Ne shkuam dje në orën 18.00, në morgun e Tiranës, për të verifikuar të vërtetën e lajmit të mbushjes së këtij morgu me trupa njerëzish, me copa gjymtyrësh dhe me kocka të “pjekura”. Ky morg ishte i rrethuar nga forca speciale, nga makina policie, nga një psotobllok i pakalueshëm dhe nga një bllokazh informacioni. Por ne mundëm, të hyjmë brenda tij dhe zhvilluam një bisedë me “menaxhuesit” dhe drejtuesit e këtij morgu, të cilën po e përcjellim të plotë:

Kanë ardhur sot në morg viktima të Gërdecit?
Polici i objektit: Jo nuk ka ardhur asnjë kufomë deri tani, unë në orën 2 kam filluar turnin dhe deri tani, nuk ka ardhur asnjë kufomë.
Nuk ka ardhur asnjë?
Polici: Jo asnjë!
Po, a mund të hyjmë brenda?
Polici: Nuk ka njeri.

Ndërkohë kur ai u fut brenda në morg, u kujtua se ishte drejtori, me të cilin u takuam
Kanë sjellë kufoma sot në morg?

Fjala e drejtorit: Deri tani, nga 4 viktima, vetëm njëri nuk është identifikuar ende?
Sot kanë ardhur disa copa te veçnata njerëzish, por nuk mund t’i saktësojmë, nëse janë këta kufoma apo pjesë të mbetura. Një pjesë këmbe, dore. Kanë ardhur pjesë pjesë. Dhe nuk bëhet dot identifikimi, pasi është shumë e vështirë.

Thonë që kanë vdekur mbi 100 persona?
Nuk e dimë. Por mendohet se ata që kanë sjellë sot, mund të jenë të fundit?

Qeveria deklaron 3 viktima të tjera
Departamenti i Informacionit pranë Këshillit të Ministrave bëri të ditur sot se "janë identifikuar trupat e tre viktimave të ngjarjes së Gërdecit. Përfundoi analizimi i materialeve për identifikimin e trupave ende të paidentifikuara pas tragjedisë së Gërdecit. Nga analizat e ADN-së të bëra në Qendrën e Diagnostikimit Molekular pranë Qendrës Spitalore Universitare është arritur të identifikohen trupat e tre viktimave, të cilat janë: Endri Dvorani, Arben Hasa, Zelie Caka. Vazhdojnë përpjekjet për identifikimin e tre trupave të tjerë", thuhet në njoftimin e zyrës së shtypit pranë Kryeministrisë.

Berisha, organizatori i tragjedisë së Gërdecit

Edhe përballë tragjedisë së rëndë njerëzore, të ndodhur në Gërdec, kryeministri Berisha dëshmoi dy planet e qëndrimit të tij: Si organizator dhe si mbulues i kësaj tragjedie. Këtë “portret”, Berisha e publikoi në të dy konferencat e tij për shtyp, në të cilat edhe pse me sy të mullosur nga sikleti dhe përgjegjësia e plotë dhe direkte që ka në këtë krim ekonomiko-njerëzor, mundohej të shpëtonte nga kjo përgjegjësi, duke bërë të “paditurin”. Përballë një fakti të tillë, kjo është anormale edhe për një kapter xhenjoje e jo më për një kryeministër, ministrisë së mbrojtjes së të cilit, i plasi “bomba” në dorë, veçse jo mbi zyrat dhe kokat e tyre,por mbi 130 punonjës fatkeqë, mbi një zonë të banuar dhe mbi një shtet që më së fundi, me këtë ngjarje, dëshmoi se është krejt i shkrehur. Dhe në këtë gjendje këtë vend e ka katandisur në mënyrë sistematike së pari, kryeministri i vendit, i cili po dëshmon, se qeveris me skandale dhe tragjedi. Rasti i fundit i shpërthimit të bazës ushtarake të Gërdecit, sado i rëndë me përmasa skandali ekonomik dhe jetë njerëzish, nuk e “detyroi” Berishën të pranonte më së fundi, se është pikërisht qëndrimi i tij pajtues dhe pronësor me këtë skandal ekonomik, që shkaktoi këtë krim që tronditi edhe botën. Ne e dëgjuam edhe dje Berishën dhe dëgjuam me trishtim dhe neveri, se ai, në mënyrë të papërgjegjshme, vazhdoi të shmangte përgjegjësinë, të mbulonte skandalin dhe krimin e ndodhur në Gërdec, që e ka startin pikërisht dhe vetëm tek drejtimi i tij, tek qeveria e drejtuar prej tij. Madje mund dhe duhet thënë pa asnjë mëdyshje, se Berisha është organizatori që i ka hequr “siguresën” kësaj “bombe” që shkuli nga themelet një zonë të tërë, që copëtoi trupa njerëzish, mes tyre edhe fëmijë. Pse e themi këtë? Sepse kryeministri shqiptar, ndërsa Gërdeci vazhdon të jetë në flakë, ndërsa nën gërmadhat e bazës ushtarake gjenden trupa njerëzish të djegur e të copëtuar, ndërsa dihet se cila është firma që ka krijuar këtë tragjedi dhe pse e ka krijuar dhe ç’lidhje ka me kryeministrin dhe klanin e tij, Berisha vazhdon me të gjithë mënyrat, të mohoj përgjegjësinë, të mbulojë me “gjethe fiku” të vërtetën edhe pse gjendet përballë një (auto)skandali dhe (auto)krimi njerëzor e pronësor, që e ka pikënisjen vetëm tek kabineti dhe rrethi i tij familjar e shoqëror. Madje çmenduria e këtij individi që fatkeqësisht ndodhet në krye të vendit si kryeministër, shkon deri atje, sa përgjegjësinë e tij dhe të klanit të tij që shkaktoi tragjedinë prej aferave të pista, tenton ta përcjellë deri në qeverinë dhe firmat amerikane. Dhe këtë e përcjellje, këtë shmangie, Berisha e bënë edhe pasi SHBA ka deklaruar disa herë hapur dhe me argumente, se nuk ka asnjë lidhje me tragjedinë shqiptare të Gërdecit.



Berisha ia faturon përgjegjësinë dhe aferën korruptive firmës amerikane edhe pse SHBA deklaron, se nuk ka asnjë lidhje, me skandalin ekonomik-financiar të fabrikës “kioskë” të “kompanisë Berisha-Mediu-Delijorgji shpk”, duke e kthyer në biznes fitimprurës asgjësimi municionesh, një bazë ushtarake. Vetëm një fakt: Biznesi i skrapit të predhave ka qenë ekskluzivitet i ish-ministrit Majko në Mjekës të Elbasanit, në Poliçan, në Gramsh dhe në Tiranë me shitjen e tankeve, të cilët u shitën si skrap për “një copë bukë”. Ky skrap shitej me 60 dollarë 1 ton, kur çmimi i tij në bursën ndërkombëtare ishte 200 dollarë. Me ardhjen në pushtet të qeverisë së “duarve të (pa)pastra” të Berishës dhe “djemve të tij të KOP”, ky biznes u bë ekskluvizitet i klanit të afërt korruptiv të Berishës. Pikërisht pas këtij pushteti, Berisha vuri nën kontroll edhe këtë biznes tepër fitimprurës, duke shpërfillur çdo ligj dhe siguri për jetën e shqiptarëve. Ndërsa tani del në ekranet e TV dhe bënë sikur qan, bënë sikur ngushëllon, premton se do të ndërtojë shtëpitë, se do të paguajë varrimin e të vdekurve... ai është aktor dhe ka 17 vjet që i bënë këto “lojëra aktoriale”, duke derdhur edhe “lot” për tragjedinë. Lotët e tij false, janë hipokrizi tradicionale e këtij individi të veshur me pushtet të lartë politikë e qeveritar. Ndërsa përpjekjet për të fshehur realitetin e hidhur korruptiv deri në pasoja kriminale, janë një qëndrim i njohur i tij në shumë raste tragjedish të ndodhura me jetën e shqiptarëve, nën qeverisjet e tij. Ne pamë dje për së dyti në konferencën e shtypit të kryeministrit Berisha, përpjekjet për të mos deklaruar emrat e firmës reale (Mediu-Delijorgji-Berisha i ri,) që ishte lejuar të bënte biznes “gjaku” me jetët e njerëzve. Dje, ai vazhdoi lojën e tij mashtruese, duke deklaruar se “nuk e dinte, që në Gërdec asgjësoheshin predha”. Tha kështu edhe pse sipas burimeve, gjatë vizitës së presidentit Bush, në operacionin investigues paraprak për sigurinë e presidentit të SHBA, helikopterët kishin konstatuar këtë aktivitet tepër të rrezikshëm e të pasigurt dhe i kishin kërkuar personalisht kryeministrit, ministrit të Brendshëm, ministrit të Mbrojtjes dhe kreut të SHISH, që aktiviteti i kësaj baze të pasigurt, të pezullohej deri në përfundimin e vizitës së presidentit Bush. Po sipas burimeve, kryeministri Berisha i garantuar SHBA, se në fabrikën e “vdekjes”, nuk do të kishte punë gjatë kësaj vizite dhe për këtë kishte dhënë edhe urdhër të formës së prerë(deklaratë e Fatmir Mediut pas dorëheqjes). Po atëherë, përse gënjen ky kryeministër, kur thotë “nuk di gjë”?! Kuptohet. Berisha nuk mund të deklarojë, që ka informacion mbi këtë aktivitet të paligjshëm e të pasigurt, sepse duhet të deklarojë që ka një aferë korruptive të skrapit. Duhet të deklarojë, se cilët zyrtarë dhe klane rreth tij, fshihen pas këtij biznesi të pistë. Duhet të deklarojë se fundi edhe dorëheqjen e tij, të cilën edhe thjeshtë për qëndrimin që po mbanë në lidhje me këtë tragjedi, duhet ta jap menjëherë.

Krateri i Gërdecit, “varri politik” i Berishës

Nga Kastriot Myftaraj - Sali Berisha, kur u bë lider politik, filloi të mbante dy-tre libra xhepi me citate nga njerëz të mëdhenj, ku përzgjidhte citate për t’ i përdorur në biseda, debate, fjalime. Winston Churchill ka thënë: “Është një gjë e mirë për një njeri të pamësuar të lexojë libra me citate”. Para zgjedhjeve të vitit 2005, kryeministri i sotëm, Berisha, në një takim ndërkombëtar në Vienë, shkëmbeu replika me deputeten socialiste Arta Dade, duke iu drejtuar me një shprehje të Winston Churchill, i cili ia kishte thënë dikur një kundërshtareje politike të tij: “Unë do të bëhem përsëri kryeministër, kurse ju do të mbeteni kjo që jeni!”Berisha për t’ u bërë kryeministër e shpërfilli një tjetër citat të Winston Churchill, të cilin ky i fundit ia pati thënë kryeministrit britanik Chamberlain pas Marrëveshjes së Mynihut: “Mes luftës dhe turpit, ju zgjodhët turpin, por do ta keni dhe luftën”. Berisha, herën e parë që ishte në pushtet, zgjodhi luftën me grekët, të cilët edhe për shkak të konjukturave patën mbështetjen e amerikanëve, dhe Berisha u rrëzua nga pushteti. Për t’ u rikthyer në pushtet Berisha vendosi të bënte gjithçka që donin grekët, duke zgjedhur “turpin”, sipas shprehjes së Churchill, natyrisht duke pasur Berisha përfitime abuzive, të cilat grekët nuk do t’ ia kursejnë. Por, Berisha, duke vepruar kështu e pati dhe “luftën” me ngjarjen e Bërdecit, ku tolerimi abuziv i bizneseve greke, solli një situatë katastrofike lufte, që në Tiranë nuk kishte ndodhur as në vitin 1997. Është një humor i zi që Berisha në pushtet merr si dhuratë nga grekët luftën, si kur u kundërvihet atyre, edhe kur është i dëgjueshëm ndaj tyre. Kur kryeministri Berisha rrinte në kolltukun kryeministror, duke e ditur se fare pranë Tiranës gjendej një e ashtuquajtur fabrikë ku çmontoheshin municione në mënyrë krejt primitive dhe nga amatorë, atëherë atij i shkon shprehja e Churchill: “Kështu ata (qeveria) shkojnë në një paradoks të çuditshëm, të vendosur vetëm për të qenë të pavendosur, solidë në fluiditet dhe të plotfuqishëm në pafuqishmëri”. Nëse kryeministrit Berisha do t’ i kishte mbetur një minimum dinjiteti, atëherë ai do të duhej të jepte dorëheqjen, në atë mënyrë siç erdhi në pushtet në 2005, pra duke parafrazuar një citat të Churchill. Berisha do të duhej të jepte dorëheqjen duke thënë se: “Midis luftës dhe turpit unë zgjodha turpin, por e pata dhe luftën”. Nëse Berisha ka një fije dinjiteti ai duhet të japë dorëheqjen, duke thënë se ai është i pafuqishëm të cenojë bizneset e privilegjuara greke, çfarë ishte fabrika e vdekjes e Mihal Delijorgjit. Një kryeministër në historinë e Shqipërisë, Hasan Prishtina, në vitin 1921, ka dhënë dorëheqjen, duke denoncuar një forcë okulte që vepronte në vend, për interesa të caktuara, përballja me të cilën ishte përtej fuqive të tij, apo të qeverisë së tij. Pas ngjarjes së Gërdecit, Berisha nuk do të qeverisë më, por do të vegjetojë. Krateri i Gërdecit është “varri” politik i hapur i qeverisë së Berishës, dhe pas ngjarjes së Gërdecit, Berisha politikan dhe qeveria e tij, do të enden edhe për disa kohë si një “zombie” (i vdekur i ngjallur në fenë vudu me ritet e magjistarëve), derisa të hyjnë në “varrin” politik. Çështja është nëse Berisha do të hyjë në “varrezat” e politikës me një farë nderi, apo edhe atë do ta bëjë me turp si leitnanti i vet, Fatmir Mediu. Le të ketë Berisha kurajën e profesor Servet Pëllumbit, i cili para pak kohës deklaroi se edhe në Shqipëri ishte zbatuar Platforma e Katovicës. Duket se Berisha ka zgjedhur që të hyjë me turp në “varrezën” e politikës shqiptare.

Puna dhe afera e zezë e skrapit të predhave, kanë autorë klanin Berisha-Mehdiu-Delijorgji

Ngjarja e rëndë e Gërdecit, nuk ishte një aksident, por një hapësirë e plotë abuzimi e klaneve ekonomike-financiare, që menaxhonin tregun e skrapit të predhave dhe municioneve të tjera, me synim përfitimesh kolosale, të dirigjuara nga grupe interesash brenda kupolës së qeverisjes shqiptare. Përballë kësaj tragjedie, që tronditi jo vetëm shqiptarët, por mbarë botën, i vetmi institucion që nuk e hapi gojën ishte ministria e Punës e drejtuar dhe e komanduar nga grekët. E themi këtë, mbasi kjo ministri ka përgjegjësi direkte në kontrollin e punësimit. Në rastin konkret të tragjedisë së Gërdecit, u zbulua se në firmën e çmomtim-asgjësimit të predhave, punonin 130 punonjës civilë, banorë të kësaj zone. Ka një Kod Pune në Shqipëri, që ndalon punësimin e grave dhe të miturve në punë me profesione të vështira, për më tepër në një aktivitet punësimi që ka lidhje me çmontimin e minave, predhave dhe asgjësimin e tyre. Mirëpo ky ligj pune, nuk u zbatua nga firma dhe nuk u kontrollua nga ministria e Punës. Janë disa probleme, që lidhen me paligjshëmrinë e këtij aktiviteti:
Ndalohet ngritja e fabrikave private në bazat ushtarake
Aktiviteti në sektorin ushtarak ka disa kushte, qoftë edhe kur ai ka natyrë civile. Dhe kushti bazë është ky: Në trajtimin e municioneve nuk lejohet të punojë asnjë punonjës civil, i pa trajnuar. Kjo në rastin e Gërdecit nuk është respektuar. Sipas ligjit, ndërmarrjet civile që ushtrojnë veprimtari ekonomike, ose shërbime të tjera publike, janë vetëm ato ndërmarrje që merren me aktivitete ndihmës. Mirëpo, në fakt, në mënyrë krejt të paligjëshme brenda bazës ushtarake të Gërdecit, u lejua aktivitet privat me një fabrikë krejt me natyrë civile, e cila ushtronte aktivitetin e çmontim-asgjësimit të predhave, me punonjës të pa kualifikuar.
Sipas bisedës me specialistë të ushtrisë, që njohin specialitetin e trajtimit dhe asgjësimit të predhave, ky proces është i detyrueshëm të bëhet në reparte speciale, nga ekipe speciale, të miratuar dhe të trajnuar nga NATO. Ky kusht garantues për këtë lloj shërbimi specifik, nuk u respektua nga qeveria shqiptare dhe për më tepër, nga ministria e Mbrojtjes. Qeveria shqiptare, nisur nga interesat private të “komandos” që ka në dorë pushtetin, i lidhur me fije të forta e të pastra korrupsioni, miratoi ngritjen e një fabrike primitive brenda një baze ushtarake municioni e armatimi, duke shpërfillur çdo ligj shqiptar dhe çdo udhëzim të NATOS.
Kujtojmë, që në vitin 2000, NATO i kërkoi Shqipërisë asgjësimin e lëndëve plasëse dhe municioneve, në kuadrin e projektit “Integrim 2000”. Sipas këtij projekti, qeveria shqiptare, nëpërmjet ministrisë së Mbrojtjes dhe ministrisë së Rendit, duhej të asgjësonte, ose më saktë, të pastronte depot e ushtrisë nga lëndët shpërthyese luftarake dhe nga disa mjete luftarake pa asnjë vlerë, siç ishin tanket, armët e rënda, topat e kalibrave të ndryshëm etj. Në kuadër të këtij projekti, që do të zgjaste 12 vjet, Banka Botërore akordoi 20 milion dollarë. Aksioni nisi në Mjekës të Elbasanit, me asgjësimin e lëndës plasëse dinamit dhe me predhat e kalibrave të larta. Gjatë këtij procesi, pati shpërthime dhe dëmtime njerëzish e banesash në fshatin Krye-Zjarr të Elbasanit. Procesi u bllokua, mbasi ekspertët e NATO, konstatuan se ky proces po bëhej me 200 punonjësit e Uzinës së Mjekësit, të cilët ishin prodhues lëndësh plasëse dhe municioni, por jo të specializuar për asgjësimin e tyre. Madje, atëherë u fol edhe për korrupsion me metalet e predhave, të cilat u bënë monopol i njerëzve të qeverisë dhe konkretisht, të dirigjuar nga ish-ministri i Mbrojtjes Pandeli Majko, lidhjet e të cilit me këtë aferë korruptive, shkonin deri në Greqi. Kjo procedurë, vazhdoi edhe në Poliçan, edhe në Gramsh. Po kështu edhe nga pushteti i Berishës, nën dirigjimin e ministrit të Mbrojtjes Fatmir Mehdiu, i cili u konfirmua, se ka lidhur kontrata me firmat monopoliste të prodhimit të skrapit nëpërmjet asgjësimit të predhave, aferë kjo, që realizohej në mënyrë të fshehtë e të kundërligjëshme në Gërdec të Vorës, shumë afër Tiranës, aeroportit të Rinasit dhe brenda një qendre të madhe të banuar.
Asgjësimi i predhave duhet bërë nga specialistë të sektorit përkatës
Sipas specialistëve të ushtrisë, predhat duhen asgjësuar sipas një programi super teknik, nën mbikëqyrjen e specialistëve ndërkombëtarë dhe me ekipe pune të specializuar për këto procese. Asgjësimi dhe çmontimi i predhave, pra kthimi i tyre në inaktivitet shpëthyes, nuk është si të asgjësosh domate e tranguj. Këto janë lëndë shpërthyese me fuqi shkatërruese, aq më tepër, që në rastin konkret nuk flitej për fishekë karabine, por për predha artilerie topash, kundërajrori etj. E përfshirë në projektet e NATO, ushtria shqiptare kishte detyrimin për të asgjësuar gjithë municionin ekzistues. Por kjo procedurë nuk duhej bërë me fermerë, me barinj dhe fëmijë, por me specialistë. Ushtria shqiptare ka të tillë, por që nuk janë aktivizuar nga qeveria dhe nga Ministria e Mbrojtjes. Këtu nis dhe abuzimi, mbasi flitet për një aferë e cila nis tek puna e zezë, tek kryerja e procesit me kosto sa më të ulët dhe jashtë kontrollit.
Në këtë proces, firma e përzgjedhur nga klani Berisha-Mediu-Delijorgji, tërhoqi në këtë proces 130 punonjës civilë, të marrë nga fushat e prasit dhe mullarët e barit. Mirëpo ushtria e ka të ndaluar këtë aktivizim kontigjentesh punonjësish civilë, pa asnjë kualifikim, për më tepër të mitur, të cilët tashmë është konfirmuar, se kanë qënë punonjës që merreshin me asgjësimin dhe çmontimin e predhave. Në sektorin e ushtrisë janë 36 ndërmarrje të tilla, të cilat janë ngritur që përpara 50 vjetësh. Asnjera prej tyre nuk është miratuar me ligj, që të merret me asgjësim predhash. Ky proces është e drejtë ekskluzive vetëm e ekipeve të specializuar e të miratuar me vendim qeverie, propozuar nga ministria e Mbrojtjes, të miratuar me ligj parlamenti, të cilët duhet t’i nënshtroen më parë, një kualifikimi extra prej 5 muajsh pranë, ose në prezencë të institucioneve përkatëse të NATO. Kjo nuk është bërë dhe për këtë, përgjegjësinë direkte e ka qeveria, e ka parlamenti dhe në mënyrë të plotë e ka shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Shqiptare, i cili ka lejuar, që të ngrihet një fabrikë private e pa specializuar për këto procese, brenda një baze ushtarake municionesh, që aktivizoi në këtë proces, punonjës të rëndomtë, kryesisht gra dhe fëmijë, sikur të ishte një baxho, apo linjë inertesh.
Ministria e Punës nuk ka bërë asnjë kontroll, ka lejuar aktivitetin e rrezikshëm
Në ish repartin e artilerisë së rëndë, të kthyer në bazë municionesh, u ngrit në mënyrë të kundraligjëshme një fabrikë me punonjës civilë, brenda të cilës punonin 130 punonjës, mes tyre gra dhe fëmijë, ligjërisht dhe faktikisht të mitur, mosha e të cilëve ishte dhe 14 vjeç. Kjo është e ndaluar me ligj, veçanërisht për punësimin e të miturve, sikur këta të ishin të punësuar edhe në lavazhe e jo më në një bazë të rrezikshme ushtarake, ku bëhej asgjësimi dhe çmontimi i predhave të artilerisë së rëndë. Në këtë skandal, të shoqëruar me krim njerëzor mbi një zonë të tejpopulluar, kemi të bëjmë me qëndrimin bashkëpunues të ministrisë së Punës. Në raste tilla, sipas ligjit kombëtar dhe ndërkombëtar, duhet patjetër, që kontrata të tilla, me firma që merren me trajtimin e municioneve që asgjësohen, duhet të ketë një mbikqyrje të plotë dhe nga ministria e Punës. Ministria e Punës, nuk ka ushtruar asnjë kontroll në këtë fabrikë vrasëse, të ngritur brenda një baze ushtarake. Madje ende nuk po del të deklarohet, se përse janë lejuar të punësohen në këtë fabrikë jo vetëm punonjës të pa specializuar, por edhe të mitur! Këtë fakt, me vështirësi dhe i detyruar prej realitetit e pranoi edhe kryeministri Berisha në konferencë shtypi, por nuk e morri “për veshi” ministrin grek të qeverisë shqiptare dhe ta nxirrte përpara opinionit e përpara ligjit, për lejimin e kësaj katastrofe, që sipas ligjit, nis tek lejimi dhe mungesa e kontrollit mbi aktivitetin.
Dy muaj më parë, në firmën turke “Kurum” në Elbasan, në një nga furrat e shkrirjes plasi një predhë prej të cilës u vra një metalurg. Mund të ketë qënë edhe predhë e ardhur nga Gërdeci, bashkë me skrapin e fabrikës Delijorgji-Mediu-Berisha. Në këtë aksident, kreu i inspektoriatit të Punës, Thoma Miço, nxitoi dhe blloki aktivitetin e kësaj fabrike turke. Në rastin konkret, nuk po del të thotë një fjalë. Nuk shkoi as më parë të kontrollonte dhe të ndalte punën në fabrikën e predhave, mbasi në të ishte pronar jo një turk, por një bashkëkombës i tij, i quajtur Mihal Delijorgji, ortak i familjes (krye)ministrore shqiptare Berisha në këtë biznes. Ndaj dhe nuk flitet për të, ndaj dhe bëhet sikur nuk ka patur shkelje ligji të punësimit edhe pse aty të 130 punonjësit ishin të punësuar në të zezë, edhe pse aty punonin fëmijë të moshës 14-16 vjeç.