Një dosje e zhdukur e Sigurimit të Shtetit dhe vepra e shokut Sali në Gërdec

Në kohën e komunizmit, në fund të viteve gjashtëdhjetë, kur me imitimin e Revolucionit Kulturor Kinez në Shqipëri, filloi një fushatë për ta mbushur vendin në çdo cep me parulla ideologjike, një shkrues parullash, në një rreth të Shqipërisë së Jugut, për shkak të punës së gjatë e të lodhshme, deri edhe natën, me ndriçim të posaçëm, bëri një gabim, duke shkruar një parullë.Atëherë porsa kishte dalë vepra nr. 1 e Enver Hoxhës dhe po shkruheshin parulla me përmbajtje “Të studiojmë me laps në dorë veprën e shokut Enver”.

Shkruesi i parullave në fjalë, kur shkroi këtë parullë, harroi gërmën “p” tek fjala “veprën”, të cilën e kishte shkruar me dy “ë”, sipas dialektit të krahinës së tij (atëherë nuk kishte dalë drejtshkrimi i gjuhës shqipe) dhe parulla, që shkruhej me germa kapitale doli kështu: TË STUDIOJMË ME LAPS NË DORË VËRËN E SHOKUT ENVER. Fjala “vërë” në një nëndialekt të toskërishtes ka kuptimin “vrimë”, ose siç thuhet në gegërisht: “birë”, “brimë”. Pra, dilte sikur shqiptarët ftoheshin të studionin vrimën e prapanicës së shokut Enver me laps në dorë, duke fituar fjala “laps” në këtë rast kuptimin figurativ të organit seksual mashkullor. E shkruara u vu re në moment nga spiunët dhe autori u arrestua nga Sigurimi i Shtetit, ashtu siç ishte me “laps” në dorë, dhe parulla u vu në ruajtje nga policia si element i veprës penale, pasi u mbulua që të mos shihej nga njerëzit. Kryetari i Degës së Punëve të Brendshme të Rrethit (shefi i Sigurimit të Shtetit në rreth), duke e kuptuar se kjo çështja e “vërës” ishte shumë delikate dhe mund të shndërrohej në një “vërë të zezë” të kobshme, si ato kozmike, që ta thithte edhe atë vetë, vuri në dijeni Ministrin e Punëve të Brendshme dhe Sekretarin e Parë të Partisë të Rrethit (vëra e shokut Enver ishte para së gjithash kompetencë e partisë), i cili raportoi në Tiranë, në Komitetin Qendror. Para se të vinte ndonjë udhëzim nga Tirana, kryetari i zellshëm i Degës së Brendshme, duke dashur t’ i marrë të gjitha masat e sigurisë që të mos thithej nga “vrima e zezë” e kësaj çështjeje, e kishte bërë shkruesin e parullave të pranonte se ishte pjesëtar i një grupi agjenturor të lidhur me CIA-n, që kishin si detyrë të njollosnin figurën e shokut Enver, dhe të tregonte edhe bashkëpunëtorët, nga shtresat e deklasuara. Kryetari i degës së Brendshme priste që nga qendra të vinte udhëzimi për t’ u bërë një gjyq shembullor, ku të jepej një dënim i rreptë, që do t’ u shërbente si mësim të gjithë atyre që nën zë përgojonin udhëheqësin për vesin e pederastisë që kishte pasur që në rini dhe që thuhej se e ushtronte ende. Por, për habinë e kryetarit të Degës së Punëve të Brendshme nga Tirana erdhi porosia që fajtori të lirohej, dosja e hapur për të dhe materialet e saj të asgjësoheshin, dhe suvaja e murit ku ishte shkruar parulla të kruhej dhe muri të risuvatohej dhe atje të rishkruhej parulla kështu: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT MAO CE DUN. Është e qartë se Enver Hoxha, të cilit sigurisht që i kishte shkuar fjala për atë që kishte ndodhur, kishte menduar se veprimi më i mirë do të ishte që çështja të mbyllej, se çdo mënyrë tjetër veprimi do ta dëmtonte më tepër. Sa për fajtorin me të merreshin në një mënyrë tjetër. Duke u rishkruar parulla me emrin e Mao Ce Dunit, edhe jehona e ngjarjes do të projektohej tek udhëheqësi kinez, duke mbetur larg vërës së shokut Enver. Por kjo ngjarje sigurisht që e bëri pak Enver Hoxhën të reflektonte. Ai e dinte mirë se përfolej si pederast, madje si pedofil, tek ata që e njihnin mirë brenda vendit dhe tek emigracioni antikomunist shqiptar në Perëndim. Me ato mënyra misterioze që përhapen gjëra të tilla në diktaturë ky lajm ishte përhapur dhe ishte në mendjen e një pjese të madhe të njerëzve, të cilët dashur pa dashur i shqyrtonin nga kjo pikëpamje veprimet e udhëheqësit. Enver Hoxha kishte obsesionin se çdo gjest i tij shqyrtohej nga kjo pikëpamje, prandaj pothuajse nuk merrte kurrë në krahë dhe të përkëdhelte djem të vegjël, por vetëm vajza.

Enver Hoxha e dinte se shqiptarët ishin marrë dhe në një farë mënyrë ende merreshin me studimin e vërës së tij, prandaj mënyra më e mirë për ta zgjidhur këtë çështje ishte që t’ i bënte shqiptarët të hapnin dhe të studionin vëra të tjera, gjithandej vendit. Ju gjej unë vëra për të studiuar juve, ka menduar ai, me atë mënyrën e tij diabolike për t’ i përdorur gjërat në mënyrë të dyfishtë, u bëj unë ta hiqni mendjen nga vëra ime e ta çoni në vëra të tjera me të cilat do t’ u gjejë belaja sot e për 100 vjet. Kështu, i vuri shqiptarët të hapin tunele (vëra) ushtarake gjithandej vendit, deri edhe në nëntokën e qytetit të Tiranës. Pjesën më të madhe të këtyre tuneleve i mbushi me municion të të gjitha llojeve. Pjesa më e madhe e këtyre tuneleve u hapën pas spastrimeve që u bënë në ushtri në vitet 1974-1975, nuk është e rastit që e gjithë kjo u bë pas eliminimit të ushtarakëve vërtet profesionistë dhe të zotë, të cilët do të ishin sigurisht skeptikë për këtë marrëzi. Gjeneralët, si ushtarakë profesionistë, të dalë nga një shkollë shumë serioze ushtarake si ajo ruse, e kuptonin se Shqipëria e vogël nuk mund të rezistonte në luftë kundër një superfuqie, e aq më pak kundër një koalicioni superfuqish siç thoshte Enver Hoxha, dhe se përgatitjet për luftë të vendit kishin sens veç nëse vendi do të rezistonte në kuadrin e një fronti më të madh dhe me ndihmë të huaj.



Enver Hoxha i spastroi këta dhe i zëvendësoi me njerëz të dalë nga shkollat ushtarake shqiptare ku mësohej strategjia enveriane, sipas së cilës populli shqiptar me tunelet (“vërat”) e shokut Enver do të mundte NATO-n dhe Traktatin e Varshavës njëkohësisht. Shqiptarët hoqën keq për vite të tëra për t’ i hapur “vërat” e shokut Enver (tunelet), pastaj për t’ i mbushur “vërat” e shokut Enver me municion të të gjitha llojeve, në sasi aq të madhe sa do të mjaftonte për të bërë 10 vjet luftë (5 vjet me NATO-n dhe 5 vjet me Traktatin e Varshavës). Ende dhe sot mbetet mister se sa njerëz, ushtarë, oficerë, punëtorë, u vranë gjatë hapjes së këtyre tuneleve që bëhej me metodë tashmë primitive, me shpërthim dinamiti, si dhe transportit të municioneve, apo mirëmbajtjes së tyre. Dihet se janë shumë më tepër se ata që janë vrarë në Gërdec, Qafë-Shtamë etj. Kur erdhën ndryshimet në vitet 1990-1991, shqiptarët menduan se më në fund shpëtuan nga “vërat” e Enver Hoxhës. Por nuk ishte e thënë. Tashmë doli problemi tjetër që “vërat” e Enver Hoxhës duheshin zbrazur pasi ishin mbushur, se ishte e rrezikshme të mbeteshin të mbushura, pasi njerëzit mund ta merrnin municionin, bombat, apo lëndën plasëse dhe ta përdornin për keqbërje, ose ta trafikonin. Tashmë me studimin e vërave të shokut Enver do të merrej NATO, që i vuri detzrë Shqipërisë që për të hyrë në aleancë duhej të bënte demilitarizimin, pra t’ i zbrazte vërat e shokut Enver nga municionet me të cilat ishin mbushur, duke i çmontuar, shitur, deri edhe duke i shkatërruar ato. Pushtetarëve shqiptarë të të dy krahëve, si të PS, ashtu dhe të PD, u pëlqyen më tepër dy mënyrat e para, pra shitja dhe çmontimi, pasi ato ishin fitimprurëse. Kështu, të dy palët kur ishin në pushtet u vunë të zbrazin “vërat” e shokut Enver duke shitur armë e municione ku të mundnin nëpër botë, si dhe duke çmontuar sa të mundnin për të shitur skrap, barut etj. Shqiptarët e shkretë dhe të varfër, që njëherë e pësuan duke hapur dhe mbushur vërat e shokut Enver, tashmë e pësuan duke i zbrazur, siç e tregoi Gërdeci. Krateri i Gërdecit është VË(P)RA e shokut Sali, e bërë pasi ky studioi me laps në dorë VË(P)RAT e shokut Enver, për 22 vjet si anëtar dhe sekretar organizate i PPSH. Shoku Sali e bëri VË(P)RËN e tij me një funksion të dyfishtë, si shoku Enver, duke qenë funksioni i dytë në përmbushje të vesit. Në fakt askush nuk po merrej me VË(P)RËN e shokut Sali, kështu që ai nga kjo anë nuk kishte arsye që të bënte atë që bëri. Por vesi i shokut Sali ishte kupiditeti, lakmia për pasurim, të cilin Enver Hoxha gjithashtu e kishte, por duke qenë se e kishte gjithë Shqipërinë pronë personale të përjetshme, nuk kishte nevojë të bënte ato që bënë politikanët që erdhën pas tij, në kohën e pluralizmit. Opozita, me Edi Ramën në krye, pasi e studioi “me laps në dorë” VË(P)RËN e shokut Sali në Gërdec, konkludoi dhe kërkoi, me të drejtë, që përgjegjësia e shokut Sali është aq e madhe sa ai duhet që të japë dorëheqjen dhe të shkojë në burg. Por duket se opozita nuk e kupton se shoku Sali nuk është gjë tjetër veçse individi kuintesencial i së majtës tradicionale shqiptare, me origjinë komuniste, çka PS sot e mbron si vlerë. Sali Berisha ka lindur në 15 tetor 1944, vetëm 20 ditë para se regjimi komunist të vendosej në Tropojë, dhe vetëm 44 ditë para se regjimi komunist të vendosej në gjithë vendin. Pra, Berisha ishte një individ me trurin tabula rasa kur u vendos regjimi komunist. Ai do të formësohej në mjedisin shoqëror dhe shkollat e Shqipërisë komuniste, duke qenë një produkt i pastër i makinës shtetërore të prodhimit të njeriut të ri komunist. Në kraterin e Gërdecit u tret dhe tradita e së majtës komuniste, e ruajtur si vlerë nga PS, si dhe çdo vlerësim pozitiv për Enver Hoxhën. Me Berishën si politikan, në kraterin e Gërdecit merr fund dhe truku politik i Ramiz Alisë i shndërrimit të partisë së Enverit, PPSH, në PS, thjesht duke ndryshuar emrin, dhe se në Gërdec mori fund dhe ngrehina e së majtës, ashtu siç e ndërtoi Ramiz Alia në 1991, dhe se duhet një formulë e re. Tashmë në Gërdec kanë ardhur ekspertë amerikanë për të studiuar VË(P)RËN e Saliut dhe të Mediut. Gjëja e parë që duhet të kuptojnë amerikanët duke studiuar kraterin e Gërdecit është se mori fund skema politike që ata kanë bërë së bashku me Ramiz Alinë për Shqipërinë, në 1990, dhe ku ka një rol dhe Edi Rama. Edi Rama tashmë i ka çuar punët në atë pikë në PS si autokrat, saqë njerëzit atje sillen sipas parimit: TË STUDIOJMË VEPRËN E SHOKUT EDI. Por, duke ditur se Edi Rama në publicistikën e vet të dikurshme ka shprehur me një lloj cinizmi snob, që ai atëherë e paraqiste si sens modern, gjëra që shtojnë rreth tij përfoljet si ato për shokun Enver, si homoseksual, atëherë mbetet të shohim se çfarë do të bëjë Rama që t’ i largojë shqiptarët nga mendimi: TË STUDIOJMË VË(P)PRËN E SHOKUT EDI.

Kastriot Myftaraj

"Qemal Stafa", atavizëm komunist

Një fondacion rinor me prirje të majta, që ka mbledhur të rinj modernë intelektualë-sa mirë! Por sa keq që ky fondacion mban një emër që vjen nga errësira e komunizmit: "Qemal Stafa"! Është absurde që sot në vitin 2007, pas 17 vjetësh të rrëzimit të komunizmit, t'i vihet emri i një prej liderëve më të famshëm të komunizmit, një fondacioni, që edhe sepse është i majtë, duhet të ishte po aq antikomunist, sa ç'janë të gjithë fondacionet e tjera rinore në botën perëndimore. Kjo ngjarje nuk e ka shkakun vetëm tek naiviteti, apo tek nostalgjia, apo tek dritëshkurtësia e atyre që e pagëzuan, pra të rinjtë e PS-së. Shkaqet janë më të thella, dhe përfshijnë edhe lidershipin politik në pushtet, berishizmin, e më gjerë, të gjithë shoqërinë tonë. Zgjidhja?! E shpejta, t'i ndërrohet urgjentisht emri atij fondacioni; e gjata, të ndërrojmë mendësitë tona.

Para se te vazhdojmë më tej këtë shkrim, i sigurojmë veteranët komunistë të luftës së dytë botërore, se nuk kemi gjë me ta, e respektojmë sakrificën e tyre për atdheun. Bile themi se edhe ne, mbase në atë kohë do të vepronim siç vepruan ata. Por sot arsyetohet dhe veprohet me mend e sotme, dhe jo me mend e para 70 vjetëve.

Emri "Qemal Stafa" lidhet me dy figura (simbole) historike në të njëjtin njeri. E para, pozitivja, ajo "e mira", është ajo e patriotit, ajo e luftëtarit kundër pushtuesve, e anti-fashistit, e dëshmorit për mbrojtjen e pavarësisë së atdheut, e djaloshit letrar e të talentuar e liridashës, e luftëtarit për liri e barazi sociale.

E dyta, negativja, "e keqja", është ajo e politikanit. Kemi figurën tipike të një komunisti të kohës. Ai burgoset nga shteti shqiptar, si pjesëmarrës në grupe subversive komuniste që kërkonin rrëzimin me dhunë të regjimit kushtetues. Ai ka si shembull Bashkimin Sovjetik (BS), dhe udhëheqësin të tij të lavdishëm, Stalinin. Burgosja e tij, pranimi i fajit, duke deklaruar në gjyq se "po, jam komunist", janë ngjarje të vitit 1939 (shkurt), kur tashmë komunizmi e kishte treguar praktikën e vet: dihej se në BS ishin vrarë miliona njerëz thjeshtë për bindjet e tyre politike apo ekonomike. Ndër kohë dihej edhe se BS po flirtonte me nazi-fashistët, flirt që u konkludua me paktin Molotov-Ribbentrop, më 23.8.1939, në dëm të vendeve evropiane (një javë pas paktit, plasi lufta e dytë botërore). Edhe Shqipëria u pushtua në këtë frymë miqësie sovjeto-fashiste, vetëm 4 muaj para formalizimit të atij pakti, dhe dy muaj pas gjykimit të Qemalit.

Është pikërisht në Shqipërinë e pushtuar nga fashistët, që Qemali gjen lirinë, megjithëse ishte dënuar me 6 vjet burg si komunist. Ai del menjëherë nga burgu edhe bile shkon për studime në Italinë fashiste!

Vetëm pasi nazi-fashistët u prishën me Stalinin dhe sulmuan BS-në (më shumë se pas dy vjetëve që Shqipëria lëngonte nën pushtimin fashist), atëherë Qemalit me shokë, u kujtohet për të luftuar fashistët. E nis me krijimin e një partie komuniste (dy vjet e gjysmë pasi vendi ishte i pushtuar nga fashistë, dhe vetëm rreth 4 muaj pasi u sulmua BS). Partia e tij organizohet nga dy të huaj (jugosllavë), që vinin nga një shtet që atdheut të tij, të Qemalit, i kishte grabitur gjysmën e vet, Kosovën.

Nuk ka veprimtari politike më negative sesa krijimi i asaj partie, komuniste. E keqja e saj e dukshme lehtë, ishte që për 49 vjet me radhë vrau-preu popullin shqiptar, që e frenoi ekonomikisht, dhe që e futi në kampin anti-perëndimor, anti-amerikan, anti-evropian, anti të gjithë miqve të sotëm të Shqipërisë, që janë edhe miq të PS-së, edhe të PD-së aktuale, edhe të gjithë partive parlamentare shqiptare. E keqja që nuk para shihet lehtë, është krijimi i mendësive komuniste tek shqiptarët, mentalitet i cili ka zënë vend edhe në sa e sa antikomunistë (i quajmë "antikomunistë komunistë"), dhe që vazhdon të jetë shkaku i shumë të këqijave që kemi si shoqëri aktuale. Po le të kthehemi më afër temës konkrete.

Sado mashtruese të jetë historia jonë, nuk sajon dot disidentin kundër komunizmit, nga kryetari i rinisë komuniste, Qemali. Nuk e zbut "figurën e keqe", as versioni se "Qemalin e vrau Enver Hoxha". Edhe e vërtetë të ishte, nuk ka fare të bëjë, sepse nuk është e vërtetë thënia që u pëlqen shumë vetëve: "armiku i armikut tim, është miku im". Nuk e zbut figurën e keqe politike, as veshja e tij me sofizmin: "Qemal Stafa solli në kohëra të vështira frymën e lirisë, reformimit dhe modernizmit, duke pasqyruar vlerat që politika e sotme ka nevojë"-kjo jo vetëm që nuk është e vërtetë historikisht, pra është një sajim, por as që mund të ngjante një gjë e tillë, sepse nuk mund të rrijnë bashkë komunizmi me lirinë.

Nejse, mos të zgjatemi më në detajet e figurës së Qemalit si politikan, sepse edhe sa thamë, qenë të nevojshme për mendësitë tona, sepse për shumë popuj të tjerë të botës, do të mjaftonte vetëm fakti i thjeshtë: ai ishte një nga krijuesit e përbindëshit "partia komuniste shqiptare".



Të vijmë tek e sotmja: vënia e emrit të Qemal Stafës, një fondacioni rinor. Për t'i dalë përpara çdo sofizmi, le të gjykojmë me nge, duke shtruar paraprakisht pyetjen: cila nga figurat e mësipërme është pasur parasysh në pagëzimin e fondacionit, ajo e patriotit dhe e humanistit, apo ajo e politikanit terrorist komunist? Për t'i dhënë përgjigje kësaj pyetje, duhet të shohim se cili është qëllimi i krijimit, cili do të jetë aktiviteti i fondacionit aktual "Qemal Stafa". Ja se çfarë shkruhet në një dokument të tij: "Fondacioni synon të rritë përfshirjen publike në procesin politik, duke përafruar kështu praktikat perëndimore dhe duke ndihmuar konsolidimin e demokracisë në Shqipëri [...] është thjeshtë një fondacion politik, ku çdo shqiptar mund të gjejë veten nëpërmjet pjesëmarrjes dhe përfshirjes." Pra nuk ka asnjë mëdyshje se ky është një fondacion politik, dhe nuk ka të bëjë fare me luftën kundër Italisë fashiste etj. Si i tillë, natyrisht që është zgjedhur një figurë politike për emrin e fondacionit, pra fatkeqësisht është zgjedhur pikërisht ajo figura e dytë, "Qemali si politikan", pra është zgjedhur ajo e keqja!

Ky pagëzim kalon caqet e një fondacioni rinor, përfshin të gjithë Shqipërinë. Tregon sesa e pashëruar politikisht, por edhe sa hipokrite, është shumica e shoqërisë sonë aktuale. Themi se shoqëria jonë është politikisht e sëmurë, edhe sepse ky fondacion ka marrë bekimin direkt të PS-së, edhe sepse ka drejtues të bordit të tij këshillmor, ish-sekretarin e PS-së, ish-presidentin e vendit pas rënies së komunizmit, kryetarin e Akademisë së Shkencave, të sapo "zgjedhur" në regjimin berishist, Rexhep Mejdanin. E ky, me "përkufizim" duhet të ishte antikomunist, prandaj edhe i dilte detyrë "të këshillonte" drejtuesit e fondacionit, me ngulm (deri në mospranimin e kryesimit të bordit):

"Nuk vete ky emër, të rinj të dashur, sepse e majta shqiptare ka nevojë të shkëputet krejtësisht nga trashëgimia komuniste, duke parë para drejt perëndimit. Nuk mundet të "ndihmojë modernizimin e PS-së, duke konsoliduar kanalet e komunikimit me shtetasit dhe grupet e interesuara", siç shpreheni ju, nëse niset nga shembulli i keq, shembulli i një kryekomunisti deri në vdekje. Ky emër do të na i largojë të rinjtë, do të na i largojë "shtetasit shqiptarë" nga fondacioni."

As edhe nga berishizmi nuk po ndjehet njeri, megjithëse ka uzurpuar emrin e PD-së, të partisë që rrëzoi komunizmin në 1991-92-shin. Asgjë nuk është e rastit tek ata, pra as edhe kjo heshtja e liderëve të tyre, as edhe heshtja e zëdhënësve: ata nuk lënë gjë pa kapur, por këtë herë nuk kanë komentuar fare për këtë pagëzimin skandaloz që po diskutojmë. Thuhet se në shtëpinë e të varurit, nuk përmendet litari-litari i berishizmit është fakti që shumica e udhëheqësve të tij, janë vetë sekretarë partie të Enver Hoxhës, apo të niveleve të ngjashme.

Edhe pjesa tjetër e shoqërisë shqiptare tregon se i mungon pjekuria, edhe "shoqëria civile shqiptare", edhe ata kanë preferuar heshtjen. Vetëm në kafene dëgjon diskutimet fataliste: "dihet se komunistët e kanë në dorë!"

Themi se e gjithë kjo tregon sesa hipokrite është shoqëria jonë aktuale, sepse bëhet një veprim që edhe formalisht nuk ka fare koherencë. Pikërisht sot kur Perëndimi kërkon që të dëshmojmë antikomunizmin tonë, së paku duke kujtuar krimet e komunizmit, kur të gjithë shqiptarët, duke filluar nga Kuvendi, bëjmë be e rrufe se jemi antikomunistë tashmë të bindur, po ne, po këta antikomunistë, lejojnë të pagëzohet një fondacion rinor me emrin e një kryekomunisti.

A vërtetë mendojmë se komunizmin tonë, po ua kalojmë nën hundë, ashtu pa u vënë re, miqve tanë të sotëm, atyre që po na ndihmojnë të mësojmë dhe të zbatojmë lirinë dhe demokracinë, atyre që na çliruan Kosovën, perëndimorëve?! E pra, nëse shumica jonë po i harrojmë të zezat që i ka bërë komunizmi vendit tonë, nuk i harrojnë të zezat e komunizmit, për asnjë moment, miqtë tanë, vendet e tjera, popujt e tjerë perëndimorë. Nuk i harrojnë, jo vetëm si konkluzion i doktrinave politike, por edhe sepse nuk i harrojnë të vrarët e tyre në luftërat antikomuniste, si ato të Koresë së Jugut, të Vietnamit, të Amerikës Latine etj. Nuk harron njerëzimi as gulagët rusë, as krimet e Pol Potit në Kamboxhia, as ato të Mao Ce Dunit në Kinë etj. Shqipërinë e largon nga Perëndimi, një harresë e tillë. Ne duhet të pikëllohemi për veten tonë: po bëjmë gabime të mëdha.

Ne shqiptarët, kemi nisur rrugën drejtë shoqërisë perëndimore, e cila është e papajtueshme me komunizmin. Nëse duam të ecim drejt saj, drejt pranimit në BE, duhet t'i heqim urgjent emrin fondacionit në fjalë, me hir apo me pahir. Nëse duhet vënë emri i një personaliteti, atëherë ka mjaft figura historike shqiptare, që janë shembuj të politikave të majta perëndimore, si Musine Kokalari, Gjergj Kokoshi, Skënder Muço etj.

z. Bashkim Kopliku [Gazeta Shqiptare, 23.11.2007]

Riciklimi dhe Grahmat e Fundit Komunist

Gazeta Shqiptare, Prill 22, 2006 Faqja 22 -OPINION

Kush mbrojti Berishën, të heshtë
nga Rudi Erebara

Kishte një modë në Shqipërinë e para 3 korrikut. Moda anti-Nano, edhe pse shumë nga ata që e “vishnin” ishin thjesht të pakënaqur nga ish-kryeministri për arsye fare jo shqiptare. Kishte atëherë dhe tani një modë anit-berishë, por brenda saj po futen dhe të gjithë ata që folën sa më s’plasën për fitoren e tij dhe anti-Nanon që po sillte.

Në fakt Berisha as atëherë dhe as kurrë nuk mundet të sjellë kurrë një frymë anti-Nano pasi ai as nuk e beson, as nuk e njeh, dhe as nuk do që të sjellë një frymë të tillë. Ai si dhe shumë të tjerë janë vetëm produkte të një shteti ish-komunist në grahmat e fundit. Legalizimet dhe lufta për të shtyrë edhe më tej në vite ligjin për “Pronat” nuk janë asgjë më shumë se përpjekja e Berishës dhe komunizmit shqiptar të 1990-tës të mbijetojnë në një qytet në të cilin nuk kanë qenë kurrë pjesë.

E djathta shqiptare do të triumfojë edhe vetëm për faktin që nuk u mposht dot për gjithë vitet e komunizmit pro-sllav, e pranuar kjo edhe nga vetë Ramiz Alia në pleniumin XII: “Këta janë bijtë e atyre që kemi vrarë për 45 vjet”. 1997 dhe 1991 kanë vetëm një dallim. Më 1991 ne ishim pa armë dhe mundeshin të na vrisnin si të donin por nuk e bënë këtë sepse për një efekt të panjohur besuan ata të panjohurit e diktaturës se kishte gjithmonë kohë për t’i dënuar edhe në vitet që vijnë.

Me 1997 askush nuk u dënua nga ata që e frymëzuan. U dënuan ata që e mbajtën mbi shpinë dhe me ta u ndëshkua në mënyrë të drejpërdrejtë i gjithë populli shqiptar brenda dhe jashtë kufijve. Ku janë sot ata pro-Berishët e thekur të “Kohës për Ndryshim”. Ata liberalët e “mëdhenj” që ndiqnin nga pas Ngjelën, për t’i treguar atij se sa patetikë ishin mes njerëzve pa kujtesë. Janë sot ata që besonin se Berisha ndryshon mes rradhës së pronarëve që do t’i humbin me siguri tokat sepse votuan me vetëdije të plotë kundër vetvetes?

Ku janë? Ku janë analistët politikë të kohës për ndryshim pas 200 ditëve të mëdha kur premtimet nuk u mbajtën dhe Shqipëria ndodhet në pragun e 1994 në krizën e institucioneve. Ata që folën atëherë medoemos duhej të kishin një garanci apo besim brenda vetes se anti-Nanoizmi ishte progres dhe sot duhet medoemos ta mbështesin moralisht Berishën e reformën në pronësi. Berishën e një reforme në pronësi që u kujton pronarëve, të ndëshkuarve dhe të burgosurve të ndërgjegjes se do të vijë ajo ditë kur do të aplikojë edhe Kodin Civil mbi pronën, ashtu siç urdhëroi pralamentin të votojë dhe ligjërojë vjedhjen e tokës dhe historisë qytetare vetëm që t’i garantojë vetes paprekshmëri në PD. Ku janë ata që shkuan sa andej këtej për të përfunduar tek berishizmi, sot, kur jo vetëm pronat që nuk u kthyen edhe pse u votua PD-ja për 15 vjet me rradhë për to. Ku janë?

Ata që mbrojtën Berishën e para 3 korrikut janë po ata që harruan 1997. Ata duhet të heshtin, ose të shohin se ç’farë pjell komunizmi i vërtetë.



Kriza e parlamentit, kriza e institucioneve, mbyllja e bisnesit, moskthimi i pronës private, ligjërimi i vjedhjes së saj, rritja e çmimeve në të gjitha standardet nuk ishin premtimet elektorale të PD-së. Ishin ajo që qeveria e korruptuar e Nanos thoshte se do të sillte PD-ja. A nuk është e gjitha kjo qartë si drita e diellit. A nuk është kjo 1994-a, viti i përjashtimeve të mëdha? Rikthimi i komunistëve me çdo kusht.


E keqja qe nuk duhet ricikluar

Ndonese kemi pothuajse 16 vite qe mendojme se jemi ndare nga katastrofa kombetare e komunizmit.Serish shfaqen neper media,faqe interneti apo gjithkund ku munden,fanatike bolshevike e kriptokomuniste,qe hedhin gurin e fshehin doren.Keta medioker donkishote,synojne te mbjellin serish faren e trishte te diktatures se proletariatit duke predikuar me "kompetence" "kunder armikut te kllases","kunder kolaboracionisteve dhe tradhtareve"."Ballistet jane armiq e bashkepuntore te okupatorit","mbreti shiti Shqiperine dhe vodhi pasurine e shtetit","kulaket e bejleret shfrytezonin klasen e thjeshte" dhe shume nga pallavrat e ketij lloji qe te bejne te risjellesh nder mend tragjedine 50 vjecare qe persekutoi nje popull te tere.Ndersa realisht dihet kush kane qene me Shqiperine e kush kunder saj.Kush donte progresin e kush regresin.Kush ishte hajdut e kush i ndershem.Perrallat kane humbur tashme cdo vlere sepse syte e shqiptareve jane celur.



C'jane keta bedele qe kerkojne te rikthehen ne origjine....?Kush jane keta "intelektuale" qe mbrojne antishqiptarizmin me draper e cekan....!?Nese perqendrohesh,do te shohesh se mjeranet ne fjale kane patur e kane lidhje te shumfishta me aparatet kriminale te diktatures komuniste.Por qe kerkojne te manipulojne ne emer te demokracise me fraza e terminologji allabyroiste e fataliste. Me sa shihet barku i se keqes nuk eshte thare ende dhe pjell cdo dite idealiste te primitivizmit bolshevik,te cilet duan me insistim te riciklojne ne hapesirat shqiptare monstruozitetet qe mendojme se i kemi lene pas.Dihet Katocica e famshme,dihet regjizori i kesaj pseudodemokracie.Po keta c'duan mund te pyese gjithkush ?Eshte thirrja e te pareve,eshte gjaku qe therret per te shkaterruar cdo gje me "kazme e pushke".Nuk mjaftuan gjysem shekulli per te sakatosur kombin,per te fshire vlerat,per te ngritur te keqen...!Dhe perpara kesaj maskarade qe kerkojne te luajne shpirterat e zinj te bolshevizmit,blute pseudodemokrate,socialiste te dale boje apo pseudoshqiptare qe flasin shqip,duhet te vihet ndjesia e te qenit shqiptar.Perpara fanatizmit partiak duhet vene Shqiperia.Perpara idhujve te rreme duhet te vihet dinjiteti kombetar.Ne menyre qe te pengohet sa nuk eshte vone,riciklimi i fatkeqesise kombetare,qe perpiqen te implementojne individe apo grupe antishqiptaresh.Zoti thote:Ndihmoje veten,qe te ndihmoj une.Dhe shqiptaret nuk duhet te ribehen pre e diktatures se proletariatit sepse tashme kane nisur nje rrugetim tjeter.Ata perfundimisht i perkasin progresit dhe zhvillimit.Le ti leme antivlerat te rishfaqen sic jane.Syte e kombit jane drejtuar nga vlerat.Koha e bunkereve nuk mund te rikthehet sepse shpirtrat tane jane c'bunkerizuar pergjithmone.Koha ka treguar se kush ka patur te drejte.

Berisha miraton diktaturën fiskale ndaj biznesit

Robin Hood-i shqiptar i quajtur Sali Ram Berisha: "Varferoj te pasurit dhe pasuroj te varferit"

Mazhoranca mirato diktaturën fiskale megjithëse ka të gjithë biznesin kundër. Qeveria ka kryer dy shkelje kushtetuese. E para ka lidhje me prezumimin e pafajësisë, pasi me anë të këtij neni, biznesi duhet të paguajë gjobën pavarësisht nëse është fajtor apo jo. Shkelja e dytë kushtetuese ka të bëjë me të drejtë e ankimit në gjykatë. Sipas këtij neni, asnjë person nuk është i privuar të ankimohet në gjykatë për asnjë arsye. Ndërsa në këtë rast biznesi nuk mund të ankimohet në gjykatë pa paguar gjobën

Tiranë - Mazhoranca mirato diktaturën fiskale megjithëse ka të gjithë biznesin kundër. Vetëm me votat e mazhorancës miratohen disa ndryshime ligjore për procedurat tatimore që i heqin mundësinë biznesit të apelojnë një vendim të padrejtë pa paguar më parë gjobat dhe detyrimet. Megjithe kundershtimet e forta te opozites, p/Ligji i diskutuar me debate te forta ne komisionin e ekonomise dhe qe eshte percjelle po me debate te forta edhe nga komuniteti I biznesit eshte miratuar vetem nga te djathtet ne kete komision. Me anë të këtij projektligji, qeveria ka kryer dy shkelje kushtetuese. E para ka lidhje me prezumimin e pafajësisë, pasi me anë të këtij neni, biznesi duhet të paguajë gjobën pavarësisht nëse është fajtor apo jo. Shkelja e dytë kushtetuese ka të bëjë me të drejtë e ankimit në gjykatë. Sipas këtij neni, asnjë person nuk është i privuar të ankimohet në gjykatë për asnjë arsye. Ndërsa në këtë rast biznesi nuk mund të ankimohet në gjykatë pa paguar gjobën. Një shkelje tjetër në marëdhënien e partneritetin shtet biznes parashikohet me anë të këtyre neneve. Nëse biznesi është i detyruar të paguajë gjobën atëherë ai nuk është i barabartë para palës shtet pasi vendoset me anë të këtij ligji pariteti i të fortit, pra dhunës së shtetit. Njëkohësisht me anë të këtij ligji biznesi demotivohet për të kërkuar të drejtën e tij, duke apeluar një vendim të administratës shtetëtërore e cila thjesht ka si objektiv të vetin mbushjen e arkës së shtetit.

Berisha i heq edhe subvencionin e fundit bujqesise

Tirane - Paketa e re fiskale e qeverisë Berisha miratohet në Kuvendin e Shqipërisë. Ndryshimi më i rëndësishëm negativ i kësaj pakete fiskale ishte ai që kishte të bënte me heqjen e subvencionit të fundit që të paktën indirekt qeveria i bënte fermerëve dhe prodhuesve. Qeveria Berisha do të mbahet mënd për heqjen e subvencioneve për naftën dhe plehrat kimike për fermerët. I vetmi subvencion që i kishte ngelur bujqësisë ishte ai indirekt. Pra i bëhej prodhuesve rimbursimi për blerjet që ata i bënin fermerëve. Prodhuesit i faturonin produktet me TVSH, e cila i rimbursohej më pasa nga shteti. Ndryshimi i fundit në ligjin për TVSH është heqja e së drejtës së rimbursimit për TVSH për prodhuesit bujqësorë. Bizneset që operojnë në industrinë e përpunimit të qumështit, ullirit, rrushit e bluarjes së grurit, përjashtohen nga deklarimi i TVSH për lëndën e parë që blejnë tek fermerët.

Kundershtohet ulja e akcizes

Tirane - Shoqata e Hidrokarbureve ka kundërshtuar uljen e akcizës për solarin dhe mazutin, rrit abuzimet në dogana. Ndryshimet e miratuara nga ana e Parlamentit në ligjin e akcizave, janë kundërshtuar nga ana e Shoqatës së Hidrokarbureve. "Ne kërkojmë të mos miratohet ulja e akcizës për mazutin dhe solarin, pasi nëse bëhet ulja e kësaj akcize, atëherë për këta artikuj krijohet mundësia e abuzimit lidhur me cilësinë (përzierjes) e tregtimit të karburanteve",- ka deklaruar gjatë ditës së djeshme, Shoqata e Hidrokarbureve. Abuzimi vjen, pasi duke paguar akcizë më të ulët për solarin dhe mazutin, në krahasim me naftën, tregtarët abuzojnë duke i përzierë këto lëndë djegëse, për të rritur fitimet. Fenomeni i rritjes dhe uljes së taksave, përfshi këtu edhe akcizën, është bërë i zakonshëm.

Neni 43 ndryshohet, si më poshtë vijon:
"Neni 43
Detyrimi për pagesë të menjëhershme
1. Para se të paraqiten për apelim në shkallët e apelimit administrativ, tatimpaguesit janë të detyruar të parapaguajnë detyrimin tatimor, pa përfshirë interesat dhe gjobat që lidhen me këtë detyrim.
2. Para se të paraqiten për apelim, në shkallët e apelimit për shqyrtim gjyqësor, tatimpaguesit janë të detyruar të paguajnë çdo gjobë dhe interes, që lidhet me detyrimin tatimor të apeluar.

Neni 43, para ndryshimeve
Detyrimi për pagesë të menjëhershme
Para se të paraqiten për apelim, tatimpaguesit janë të detyruar të parapaguajnë vetëm detyrimin tatimor, pa përfshirë interesat dhe gjobat e mundshme, ose të paraqesin garancitë e nevojshme. Në rastin e garancisë, për periudhën e apelimit llogariten të gjitha interesat.

Berisha goditje tjeter prones

"Oxhaku nuk behet buxhak" - Ne gjuhen e berishizmit perkthehet "Kafsha nuk behet njeri"

Tiranë- Nën kërcënim janë gjithashtu edhe të gjithë ata qytetarë që kanë ndërtuar në mënyrë të ligjshme mbi truall që nuk është në pronësi të tyre. Ky është amendamenti i dytë që Partia Republikane i paraqet Kuvendit për të ndryshuar në ligjin për kthimin dhe kompensimin e pronës.Përfaqësuesit e një prej partive më të mëdha të koalicionit qeverisës pretendojnë se kjo është një zgjidhje e mirë për këta banorë, si një mënyrë për të kërkuar legalizimin edhe të truallit ku kanë ndërtuar. Por kjo do të jetë në varësi të pronarit të tokës, duke filluar nga cmimi që ai do të përcaktojë dhe deri nëse do të lejojë apo jo ndërtimin mbi pronën e tij. Por republikanët nuk kanë zgjidhje për këto probleme, përvec propozimit që kanë bërë në Kuvend dhe presin t'i shtohet ligjit për kthimin dhe kompensimin e pronave me votat e maxhorancës ashtu sic ndryshuan këtë ligj një vit më parë duke cënuar në mënyrën më flagrante të drejtat e ish pronarëve. Tani, ata që do të goditen hapur do të jenë të gjitha ato familje që kanë ndërtuar një banesë të ligjshme mbi një truall që nuk është në pronësi të tyre. Këta, sipas republikanëve do t'i nënshtrohen një pagese për të blerë edhe tokën ku kanë ndërtuar. Këto para janë planifikuar të shkojnë në fondin për kompensimin e ish pronarëve që deri më tani ka qenë në shifra qesharake edhe pse procesi i kompensimit u premtua nga qeveria në afate shumë më të shkurtra për t'u përfunduar. Ndërsa me paratë e planifikuara prej saj, ky proces pritet të zgjatë për të paktën më shumë se një dhjetëvjecar.

PR:Shfuqizim i ligjit 7501, per abuzime me shperndarjen

Tiranë- Qeveria Berisha po bën gati goditjen tjetër ndaj një pjese të konsiderueshme të qytetarëve. Partia e dytë më e madhe e koalicionit qeveritar ka propozuar ndryshimin e rradhës në ligjin për kthimin dhe kompensimin e pronës, ndonëse ky ligj u ndryshua jo më larg se një vit më parë. Por këtë herë e ka rradhën pika për të cilën kryeministri Berisha nuk pranoi kompromis, pikërisht ligji 7501. Republikanët kanë kërkuar shfuqizimin e këtij ligji, i cili sipas tyre po bën akoma pronarë shumë njerëz, në mënyrë krejtësisht të paligjshme. Përfaqësuesi i grupit parlamentar të kësaj partie, Arjan Madhi, i ka paraqitur Kuvendit draftin për ndryshimet, duke këmbëngulur në fshirjen e një ligji, që vazhdon akoma të ndajë toka për familje në bazë të frymëve. Sipas Madhit, ky rregull madje është shtrembëruar duke ndarë tokë në bazë të interesave. Për këtë arsye ai, në emër të Partisë Republikane, do të kërkojë shfuqizimin e ligjit 7501, që sipas tij është duke dhënë tokë bujqësore pa asnjë lloj kriteri. Por kjo kërkesë e republikanëve dhe për rrjedhojë zhdukja e këtij ligji do të thotë cënim i interesave të shumë familjeve shqiptare si dhe të të drejtës së tyre për pronë, të garantuar nga Kushtetuta. Pas ndryshimeve në ligjin për kthimin dhe kompensimin e pronës që vazhdon të jetë në Gjykatën Kushtetuese, ku e kanë cuar ish pronarët që ndihen të cënuar në të drejtat e tyre, tani të tjera ndryshime janë në plan. Ndërsa kryeministri Berisha, këtë herë nuk mund t'i shmanget një pike të debatuar edhe më parë nga bashkëqeverisësit që do të thotë se ligji 7501 nuk do të jetë më në zbatim. Bashkë me të edhe shumë akte dhe nënligje që e shoqërojë dhe që vazhdojnë të funksionojnë akoma. Kërkesa e republikanëve, që pritet të merret parasysh nga qeveria në një ndryshim të dytë të ligjit për kthimin dhe kompensimin e pronës përbën një kërcënim për një kategori që ka përfituar prej këtij ligji. Ndërsa të goditurit nga qeveria Berisha për shkak të nismave të saj ligjore vazhdojnë të shtohen gjithmonë e më tepër. Pas ish pronarëve që vazhdojnë të kërkojnë të drejtën e tyre në Gjykatën Kushtetuese, edhe ato familje që kanë përfituar apo që presin të përfitojnë akoma një pronë në bazë të ligjit 7501 nuk do të kenë këtë mundësi pasi qeveria është gati të fshijë ligjin në fjalë. Njëkohësisht kjo do të thotë se në rrezik është edhe procesi i kompensimit të premtuar nga Berisha, pasi republikanët shprehen se shpërndarja e tokës po bëhet pa kriter.

Republikanet kunder Berishes per pronat

Tiranë- Duket se pas përplasjeve të mëparshme mes republikanëve dhe demokratëve vjen konflikti i rradhës, edhe pse bashkëqeverisin. Këtë herë motivi është ligji 7501, për të cilin Partia Republikane kërkon shfuqizimin. Por nga ana tjetër, amendamentet e propozuara nga kjo forcë politike vënë në rrezik, për të mos thënë kërcënojnë me mosrealizim procesin e kompensimit dhe kthimit të pronave, të deklaruar si një prioritet nga qeveria Berisha. Ndarja e tokave në mënyrë të paligjshme, sic vlerësohet ajo përmes ligjit 7501 bie ndesh me premtimet për kompensim të ish pronarëve me tokën e lirë. Por për këtë të fundit nuk ka asnjë të dhënë akoma, ndërkohë që Agjencia e ngritur nga Berisha merret me shpërndarjen me short të shifrave qesharake të kompensimit për ish pronarët.

Berisha njesoj si Hoxha.Kush eshte komunist ?

Tiranë- Ka vetëm një ndryshim. Atëherë tema e fjalimeve ishte centralizimi i pushtetit, kurse tani e kundërta. Por fjalimet mbi burokracinë nuk ndryshojnë aspak. Në vitin 1966 Enver Hoxha deklaronte nevojën për reforma rrënjësore në aparatin e shtetit, kurse sot Sali Berisha kërkon reforma për administratën. Nga të dy është parë njësoj nevoja për shkurtime, vullnetarizëm në zgjidhjen e halleve të popullit dhe kështu me rradhë. Kanë kaluar më shumë se 40 vjetë, por shqiptarët po përballen sërish me të njëjtat fjalime.

Ndryshimi është se dalin nga goja e dikujt tjetër që jo domosdoshmërisht kërkon edhe konspektimin e tyre me laps në dorë, mundësisht përpara kolektiva punonjësish të ndërmarrjeve. Gjithcka tjetër mbetet njësoj. Aq identike sa gjithkush mund të pyesë veten se kush është komunisti mes këtyre të dyve, në të vërtetë... Hoxha:Burokracia, një shfaqje e huaj "Këtej kanë rrjedhur një sërë shtrembërimesh burokratike, të cilat kanë dëmtuar lidhjet e organeve të ndryshme të pushtetit me masat, kanë frenuar inisiativat e tyre krijuese, kanë penguar zgjidhjen e shpejtë të problemit e të halleve të popullit, kanë zhvilluar zyrtarizimin e formalizimin, duke shqetësuar e mërzitur në disa raste vetë popullin" Tiranë- Në 6 Mars të vitit 1966, një letër e Komitetit Qendror të Partisë i drejtohej masave. Ajo trajtonte problemin e cilësuar imediat, të moslejimit të burokratizimit të theksuar të aparatit të shtetit sepse kjo do të sillte pakënaqësi në popull dhe moszgjidhje të problemeve të tij. "Këtej kanë rrjedhur një sërë shtrembërimesh burokratike, të cilat kanë dëmtuar lidhjet e organeve të ndryshme të pushtetit me masat, kanë frenuar inisiativat e tyre krijuese, kanë penguar zgjidhjen e shpejtë të problemit e të halleve të popullit, kanë zhvilluar zyrtarizimin e formalizimin, duke shqetësuar e mërzitur në disa raste vetë popullin". "Pa dyshim, përderisa ekziston shteti do të duhet patjetër edhe administrata. Po për vetë karakterin e pushtetit tonë, si dhe për vetë kushtet e vendit tonë, neve na duhet jo një administratë e fryrë dhe e rënduar, por një administratë e lehtë, dinamike, revolucionare. Në punën tonë s'e kemi patur shumë parasysh këtë gjë dhe në fakt kemi patur tepërime.

Eshtë tanimë e vërtetuar se përsa kohë do të ketë administratë të fryrë, përsa kohë nuk do të jetë vënë sa duhet kjo administratë nën kontrollin e plotë të masave, drejtpërdrejt dhe tërthorazi, në mënyrë masive dhe në mënyrë të organizuar, do të ketë patjetër edhe burokratizëm. Prandaj duhet pa humbur kohë të veprohet në të dyja drejtimet me masa rrënjësore. Vetëm në këtë mënyrë do të spastrohen edhe shkresat, letrat, evidencat e rregulloret e tepërta, të cilat kanë penguar kontaktet e vazhdueshme me masat dhe kanë shkëputur aparatet nga jeta e gjallë". "Për partinë dhe pushtetin tonë popullor janë krejt të huaja dhe duhet flakur tej pa ngurim e luftuar me vendosmëri shfaqjet e metodës së shëmtuar të komandimit në punën e organeve të pushtetit e të administratës apo të partisë, qëndrimet arrogante dhe të pavëmendshme kundrejt punonjësve, mbytja e zërit dhe e kritikës së masave. Askujt, qoftë ky funksionar i zgjedhur qoftë nënpunës i emëruar, nuk i lejohet të qëndrojë mbi masat, t'i shpëtojë dhënies llogari para masave, të sillet si "padron" në detyrën që i ka ngarkuar populli. Partia dhe pushteti nuk janë ciflig i askujt. Prandaj partia dënon me rreptësi shfaqje të tilla të huaja, si metodat e komandimit, arrogancën, hatëret dhe akraballëkun, dënon mëndjemadhësinë, që shprehet në pikëpamjen se "cdo gjë e njoh mirë", se "për cdo gjë jam kompetent", se "mendimet apo vendimet e mia janë të pagabueshme", se "punëtorët apo fshatarët nuk kanë c'të më thonë ndonjë gjë të re", etj, etj që zhvillojnë subjektivizmin dhe mbytin frymën e autokritikës". Berisha:Burokracia, virus i tmerrshëm Në këtë shqyrtim tërësor të procedurave të këtij shtetit, një drejtim tjetër do të jetë shkurtimi i afateve. Afatet janë mekanizmi i vrasjes së kohës. Afatet shfrytëzohen nga zyrtarët burokratë, për të mos ju përgjigjur deri ditën e fundit, gjë e cila përbën një pengesë shumë serioze. Në vend të pasionit për të dhënë përgjigje mundësisht ditën e parë, burokracia vuan nga virusi i vrasjes së kohës, virusi më i tmerrshëm Tiranë- Në 26 Mars 2007, në mbledhjen e grupit parlamentar demokrat, kryeministri Sali Berisha, flet për domosdoshmëinë e reformave në administratë. Njësoj si në fjalimin e Enver Hoxhës në vitin 1966, kjo reformë konsistonte në largimin e virusit të burokracisë nga administrata e shtetit.

Vetëm se në atë kohë ky cilësohej me termin e vjetër dhe sot të dalë nga moda të "shfaqjeve të huaja". Edhe në fjalën e mbajtur nga kryeministri përpara grupit të tij parlamentar, përmenden ca tipa burokratësh në administratë që bëjnë sikur i dinë të gjitha dhe që sorollasin qytetarët gjithë ditën nëpër zyra. Njësoj si në fjalimin e Hoxhës ku thuhet: "Për një kërkesë të thjeshtë, qoftë kjo cështje burse, pensioni apo futjeje në punë, qytetarit i kërkohet një mori certifikatash dhe dokumentash, që i sjellin njerëzit me ditë të tëra nga një zyrë në tjetrën". Në të njëjtën linjë është edhe Berisha, 41 vite më pas: "Dua t'ju informoj se një drejtim kryesor i reformave është reforma e administratës. Vetëm një administratë kompetente, e përgjegjshme mund të bëhet lokomotiva e vërtetë e reformave dhe mund të përmbushë misionin e saj jashtëzakonisht të rëndësishëm, mund të garantojë shërbimet më cilësore dhe më të merituara për qytetarët". "Në këtë shqyrtim tërësor të procedurave të këtij shtetit, një drejtim tjetër do të jetë shkurtimi i afateve.

Afatet janë mekanizmi i vrasjes së kohës. Afatet shfrytëzohen nga zyrtarët burokratë, për të mos ju përgjigjur deri ditën e fundit, gjë e cila përbën një pengesë shumë serioze. Në vend të pasionit për të dhënë përgjigje mundësisht ditën e parë, burokracia vuan nga virusi i vrasjes së kohës, virusi më i tmerrshëm, i trashëguar nga diktatura, e cila ishte regjim i kohës së ndalur. I përcjellë në qindra e mijëra mënyra, ky virus duhet përfundimisht të dalë nga administrata, duhet të dalë nga psikologjia e saj, psikologji e cila ka të bëjë me vlerësimin e gjithçkaje tjetër përveç kohës që është më e çmuara. Koha, që ka çmimin më të lartë në trashëgiminë tonë, është mjerisht më pak e kuotuara. Ndaj dhe kjo reformë synon që të nxjerrë administratën nga një sëmundje me pasoja shumë të dëmshme për shoqërinë. Burokrati thotë se ka kohë, se ligji i njeh këtë apo atë afat. Por të gjitha këto do të rishqyrtohen në sensin e shpejtimit të kohës".